Stwierdziłem, że muszę znów napisać coś pozytywnego, przyznaję, że nie spodziewałem się, że mój wątek o racjonalizmie rozleje się na tak rozległe obszary wiedzy, od dualizmu korpuskularno-falowego poczynając na terapii uzależnień kończąc.

Dla wielu przedstawicieli świata ducha, zaglądających na to forum w masochistycznym podnieceniu oczekujących bolesnego potwierdzenia słuszności własnego przekonania, że wiara jest wszystkim, co mają do zaoferowania na gruncie dysputy intelektualnej, racjonalizm jest nieodłącznie skojarzony bądź to z agnostycyzmem, najczęściej z ateizmem a zawsze z antyklerykalizmem. Oczywiście, jest to w dużej mierze słuszne odczucie, z tym tylko, że powoduje, iż osoby te przyjmując emocjonalny stosunek do tematu nie są w stanie pojąć sedna tego, czym jest racjonalizm.
   Myślałem o tym, by zatytułować ten wątek "apologia racjonalizmu", ale przecież rozum nie wymaga usprawiedliwiania; gdyby już chcieć coś usprawiedliwiać, to prędzej sensowna byłaby próba "apologii głupoty", ale tego się nie podejmę, choć, być może, byłoby to interesujące doświadczenie retoryczne.
   Rzecz w tym, że racjonalizm jest w swojej istocie postawą, która podkreśla pierwszorzędną rolę namysłu, rozumnego namysłu nad światem, człowiekiem i takąż ocenę działań własnych jak i cudzych. Oznacza to, że najbardziej fundamentalną cechą racjonalizmu jest jego bycie przeciwieństwem dla wszelkiej bezmyślności - mówiąc jaśniej -głupoty. Dlatego jak najbardziej zasadne staje się postawienie pytania: co ma wspólnego pijaństwo niektórych kierowców, nieprzestrzeganie nie tylko reguł drogowych, ale elementarnych reguł zdrowego rozsądku w prowadzeniu samochodów, samolotów i pielgrzymek w czasie mgły, co mają wspólnego setki utonięć po alkoholu, skręconych karków po skoku "na główkę" z wiarą w Boga? Nie, to nie jest pytanie w stylu co ma piernik do wiatraka. Otóż to wszystko są przejawy braku racjonalności, która jednocześnie jest obszarem, w którym może rozwijać swe perzowe kłącza wiara i religijność. Ta ewidentna głupota tak często widoczna w naszym społeczeństwie a tak przy tym tragiczna, jest hołubiona i niańczona przez wiarę, przez religię, gdyż jest jej najukochańszym dzieckiem, jest obietnicą jej nieśmiertelności, nieustającym źródłem pokarmu, którą jest właśnie ludzka nierozumność.
    Mnie - niestety! - nie obchodzi kwestia istnienia Boga i pod tym względem nie jestem podobny chyba nawet do agnostyków. To, dlaczego najbliżej mi światopoglądowo do racjonalizmu, to prosta obserwacja, że racjonalizm to konsekwentna rozumność, przemyśliwanie swoich działań, i nie chodzi tu (w moim konkretnym przypadku) o wielkie ideologiczne ani teologiczne kwestie; chodzi mi o to, że taka postawa jest jedyną moją bronią przeciwko codziennemu zagrożeniu, jakim jest zdanie się na łaskę głupiego kierowcy, polityka, księdza czy wreszcie zaufanie swoim własnym przesądom i intuicjom, które - jeśli oderwane są od logiki - mogą łatwo doprowadzić człowieka do tego nieszczęsnego punktu, w którym zawierza modlitwie.
    Bo walka nie toczy się o to, by dowieść istnienia czy nieistnienia innego świata, ale o to, by na tym pozostać jak najdłużej. By nie skręcić karku skacząc "na główkę".    

>     Bo walka nie toczy się o to, by dowieść istnienia czy nieistnienia innego świata, ale o to,
>by na tym pozostać jak najdłużej. By nie skręcić karku skacząc "na główkę".    
Trochę to takie ...sztywne co piszesz. W życiu staram się kierować racjonalizmem , ale ..człowiek to nie tylko rozum , to też serce , czyli uczucia , a one nie zawsze maja wiele wspólnego z racjonalizmem. Cóż warte jest zycie bez odrobiny szaleństwa , ryzyka , adrenaliny? Dlatego ryzykuje np; skacząc ze spadochronem .. nic w tym racjonalnego , czasami jak jest taka możliowść przekraczam szybkość samochodem , nie zapinam pasów itd Po prostu nie zawsze zachowuje się racjonalnie , często dla samej przyjemnośći płynącej z podejmowanego ryzyka . To samo dotyczy uczuć .. nie zawsze , a raczje rzadko kierujac sie uczuciami postępujemy racjonalnie. Dla mnie osobiście życie nie miałoby smaku gdybym zawsze zachowywał się racjonalnie ...czyli rozumnie i rozsądnie . W końcu jakieś przyjemności z życia trzeba mieć , a tak się składa ,że większość przyjemnośći w życiu nie wyplywa z racjonalnego zachowania.

>Cóż warte jest zycie bez odrobiny szaleństwa , ryzyka , adrenaliny? Dlatego ryzykuje np; skacząc ze spadochronem .. nic w tym racjonalnego (...)

Skoro element ryzyka ma dla ciebie pewną wartość, to co nieracjonalnego jest w jego poszukiwaniu?

Moim zdaniem, racjonalizm oznacza także wierność wartościom, jakie nadaje się poszczególnym przedmiotom czy też podmiotom. Racjonalizm staje się więc wtedy opozycją nie tylko dla bezmyślności, ale i dla hipokryzji. Wobec tego można być całkiem racjonalnym socjopatą prowadzącym samochód po pijanemu, można także uznać, że woli się przeżyć krótkie, lecz intensywne życie- wtedy nie ma nic nieracjonalnego w sportach ekstremalnych.

>człowiek to nie tylko rozum , to też serce , czyli uczucia , a one nie zawsze maja wiele wspólnego z racjonalizmem.

Akurat utożsamianie serca z uczuciami ma niewiele wspólnego z racjonalizmem.

>To samo dotyczy uczuć .. nie zawsze , a raczje rzadko kierujac sie uczuciami postępujemy racjonalnie.

Aż dziw bierze, że wszystko to tylko reakcje chemiczne.

Pozdrawiam

>człowiek to nie tylko rozum , to też serce , czyli uczucia [...]
   Ech... serce to tylko pompa ssąco-tłocząca, która z uczuciami nie ma nic wspólnego. Te mają swe źródło w układzie limbicznym, ewolucyjnie najstarszej i najbardziej prymitywnej strukturze — ale jednak — mózgu. Przykro mi rozczarować wszystkich „romantyków”.

   Przepraszam, MSPANC Pozdrawiam

---

Jeśli nie zaznaczono inaczej, moją twórczość należy traktować jako CC-BY-SA 3.0

>to też serce , czyli uczucia

To są uczucia?

>>to też serce , czyli uczucia
Oj liliac my tu o męskich sprawach, a ty nam od razu rzeczywistość. Pozwól facetom pokminić trochę sprawy duchowe, a nie tak po feministycznemu

>>to też serce , czyli uczucia
Nie masz serca liliac

>Przykro mi rozczarować wszystkich „romantyków”.
Nie jestem romantykiem .Użyłem tylko popularnego zwrotu

>Pozwól facetom pokminić trochę sprawy duchowe, a nie tak po feministycznemu

Nie tak jak Marian?

>Nie masz serca liliac

>>     Bo walka nie toczy się o to, by dowieść istnienia czy nieistnienia innego świata, ale o to,
>>by na tym pozostać jak najdłużej. By nie skręcić karku skacząc "na główkę".    Trochę to takie ...sztywne co piszesz. W życiu staram się kierować racjonalizmem , ale ..człowiek to nie tylko rozum , to też serce , czyli uczucia , a one nie zawsze maja wiele wspólnego z racjonalizmem.

Sztywne, bo zapewne wkraczam powoli w wiek "mentorski". Słusznie twierdzisz, że człowiek to też uczucia, ale właśnie dlatego racjonalność jest tak ważna, albowiem w przeciwnym razie te uczucia ludzi niszczą, stanowią niższy w gruncie rzeczy modus działania, bardziej zwierzęcy, to, co ludzkie jest jednocześnie tym, co pozwala nam panować nad tą energią, jaką ze sobą niosą emocje. Pełna zgoda, ale też nie ma sensu bronić ludzkiego prawa do uczuć, ale potrzeba podkreślać, że głupota podsycana emocjami jest główną siłą napędową religijności a im więcej będzie religijności, tym więcej będzie niebezpiecznej, agresywnej głupoty, gdyż jest to nierozerwalnie ze sobą związane - właśnie poprzez wyłączenie pracy rozumu.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

>Moim zdaniem, racjonalizm oznacza także wierność wartościom, jakie nadaje się poszczególnym przedmiotom czy też podmiotom. Racjonalizm staje się więc wtedy opozycją nie tylko dla bezmyślności, ale i dla hipokryzji. Wobec tego można być całkiem racjonalnym socjopatą prowadzącym samochód po pijanemu, można także uznać, że woli się przeżyć krótkie, lecz intensywne życie- wtedy nie ma nic nieracjonalnego w sportach ekstremalnych.

Nie zgodzę się. Prostolinijność, szczerość - to są przeciwieństwa dla hipokryzji. Jeśli ktoś jest socjopatą i potrafi skutecznie zaplanować i przeprowadzić zamach, w którym giną dziesiątki ludzi to nie jest racjonalny w tym sensie, w jakim ja to słowo rozumiem, gdyż z całą pewnością nie jest w stanie udowodnić (co by musiało być potwierdzone przez innych), że jego działania przyniosły jakąkolwiek korzyść jemu lub innym. Jeśli jako "korzyść" rozumieć jego uczucie jakiejś zbrodniczej satysfakcji, to równie dobrze możemy uważać, że zwierzęta są racjonalne, zabijając i pożerając inne osobniki, gdyż jest to dla nich źródło zadowolenia, a to kończy dyskusję poprzez rozmycie znaczenia dyskutowanego terminu.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

>Sztywne, bo zapewne wkraczam powoli w wiek "mentorski". Słusznie twierdzisz, że człowiek to też uczucia, ale właśnie dlatego racjonalność jest tak ważna, albowiem w przeciwnym razie te uczucia ludzi niszczą, stanowią niższy w gruncie rzeczy modus działania, bardziej zwierzęcy, to, co ludzkie jest jednocześnie tym, co pozwala nam panować nad tą energią, jaką ze sobą niosą emocje.
I dlatego tak ważne jest umiarkowanie , coby nie przeginać w żadną strone . Dlatego jestem fanem filozofii Aureliusza.
Hmm mówisz ,że w wieku ,, mentrorskim ,, się sztywnieje? Chyba w stawach

>I dlatego tak ważne jest umiarkowanie , coby nie przeginać w żadną strone . Dlatego jestem fanem filozofii Aureliusza.

Aureliusza co nieco poznałem przy okazji różnych sentencji łacińskich... cóż, wiele mądrości, trochę dekadencji, ale cesarz nie może być dobrym nauczycielem życia.
To taka zasada - nie wierzyć do końca filozofom piszącym o ekonomii, którzy nigdy nie rządzili krajem, nie wierzyć do końca filozofom mówiącym o życiu przeciętnego człowieka, którym nigdy nie byli, nie wierzyć filozofom piszącym o szczęściu, którego nigdy nie zaznali.
>Hmm mówisz ,że w wieku ,, mentrorskim ,, się sztywnieje? Chyba w stawach
Stawy mam dobrze naoliwione A "mentorski ton" jest dobrym sposobem rozruszania mniej aktywnych uczestników Forum Pozdrawiam

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

>To taka zasada - nie wierzyć do końca filozofom piszącym o ekonomii, którzy nigdy nie rządzili krajem, nie wierzyć do końca filozofom mówiącym o życiu przeciętnego człowieka, którym nigdy nie byli, nie wierzyć filozofom piszącym o szczęściu, którego nigdy nie zaznali.
Najlepiej nie wierzyć nawet sobie Ja nie wierze ..staram sie myśleć nad tym co jest dla mnie dobre ,a co nie. Gdybym był filozofem myślałbym nad tym co jest dobre dla innych . Wspominając Aureliusza miałem na myśli stoicym .Wg mnie to dobra filozofia....dla mnie