.
Na naszym portalu jest artykuł red. Andrzeja B. Izdebskiego pt. Bóg, bogowie, bóstwa , w którym pisze:

Podczas rozmowy z przyjacielem na temat naszego stosunku do Boga zaczęliśmy się zastanawiać: to znaczy do czego? Cóż znaczy ten termin? Czy obaj tak samo go rozumiemy i czy takie rozumienie jest powszechne?
Żyjemy w Polsce, a więc najważniejszym dla nas jest, jak to pojęcie jest rozumiane przez wiernych Kościoła Rzymsko-Katolickiego oraz chrześcijan innych wyznań, ale dla lepszego zrozumienia koniecznym jest zarówno sięgnięcie do jego genezy, jak i dokonania religioznawczych porównań, gdyż w takim wywodzie z jednej strony należy odnosić się do specyfiki określonej religii z drugiej zaś uniwersalistycznych koncepcji Boga zawartych w europejskiej kulturze.

Przy przerzucaniu się argumentami z teistami pomyślałem, że dobrze by było aby ateiści o Bogu też podyskutowali. Wydaje mi się, że artykuł Izdebskiego jest dobrym do tej rozmowy wprowadzeniem, dlatego bym prosił aby przed zabraniem głosu przeczytać go w miarę dokładnie, co moim zdaniem może pozwolić nam na ciekawą dyskusję.

*
www.racjon(*)hp/s,4873/q,Bog.bogowie.bostwa
*

Pozdrawiam serdecznie.

@@@
.

Bóg jest wymówką, usprawiedliwieniem własnej niedoskonałości.

>dobrze by było aby ateiści o Bogu też podyskutowali.

O czym nie warto milczeć, o tym nie warto mówić.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Gdybym miał rozmawiać o bogu, musiałbym założyć, że istnieje. Wystarczy że, katolicy tak zakładają.

Bóg jest to główny antagonista serii opowiadań pod zbiorczym tytułem "Biblia". Seria ta jest poświęcona jemu jak i podporządkowanemu mu ludowi izraelitów, nad którymi czuwa, bądź pastwi się, gdy założy się z Szatanem, że wierzący w niego człowiek nadal będzie wierzył, pomimo tego, że mu krowy pozdychają. Jest to bohater wyjątkowo zmienny, gdyż raz samym mrugnięciem robi rozpierdziel, a innym razem wymaga, by grupka istot (które to w przedstawionym universum została przez niego stworzona) składała mu ofiary, gdyż bez tego nie może uzbierać odpowiedniej ilości many by rzucić spella.

W sequelu Starego Testamentu głównym elementem fabuły są perypetie Szatana, który to postanowił zrobić Bogu na złość i zabrać mu wyznawców, by ciężej mu było zbierać manę. W tym celu przybrał ludzką postać i imię Jeshua oraz wędrował tu i tak szerząc swoje herezje. Bóg, gdy tylko odkrył szatańskie działania postanowił pozbyć się swojego konkurenta sprowadzając na niego okrutną śmierć. Jednak ziarno zostało zasiane i ludzie z własnej woli plątali się w diabelskie sidła nowego kultu...

Czy jakoś tak

>Bóg jest wymówką, usprawiedliwieniem własnej niedoskonałości.

Wymówką jak najbardziej. Z tym drugim to nie zawsze.
Są czujący się doskonałymi i swoje ohydne, chamskie, czy wredne zagrywki, gry, szantaże wyjaśniają bogiem.

Bóg tak chciał! KONIEC I KROPKA. Tak po prostu, chciał i już, żadnych pytań, wątpliwości i cholernego sceptycyzmu.

Pozdrawiam

Cóż mogę powiedzieć o bogu.
Mam go poniżej kości ogonowej, ot taki maleńki owsik, nawet niespecjalnie zwracający jakoś moją uwagę.
Bóg jak bóg, ot wymyślanka dziecięca, tak jak różowy słonik ze światełkiem miłości na trąbie.
Ci od boga (bogów) to już zupełnie inna piosenka.
A jeszcze ekstraklasa tych person, bogowmawiający natręci.
Ehhhh ...

Pozdrawiam

Dla mnie Bóg dzieli się na dwie antagonistyczne idee.
Bóg Dobro, to to do czego dążymy, to nasze źródła przyjemności, spełnienia, zaspokojenia wszelkich potrzeb. Niektórzy są w stosunku do niego bierni tracąc czas na modlitwy, proszą go by spełnił, a to, a tamto, nasze zachcianki będące źródłem szczęścia.
Inni czynnie dążą na jego podobieństwo/uosobienie dążąc do spełnienia i przyjemności.
Bóg Zło, to to co nie pozwala być nam szczęśliwymi, wszystkie przeciwności losu etc. To także często nasz brak zdolności w danym zakresie nie pozwalający na spełnienie.
Bóg, to nasze zachcianki, ambicje, oczekiwania + nastawienie do świata.

Ja mam to szczęście w nieszczęściu panie Andrzeju, iż znam wiele pomysłów na Boga. Wiele Allachów, wiele Jahwów, wiele Jezusów, no i setki odcieni Sziwów, Wisznów, Krisznów, Durg. NIekiedy bronimy też z Kają, dla zabawy, wierzeń starożytnych Greków i Rzymian, które już wygasły i które zostały zawłaszczone przez chrześcijan. Czy na przykład Owidiusz wierzył w Wenus? Moim zdaniem tak - tyle pisał o miłości i tylko z tej bogini (wraz z jej wierną sługą) nie kpił delikatnie. ALe niech pan spyta innych badaczy tej tematyki w Polsce o to, czy Owidiusz na serio wierzył w Wenus... Wielu patrzy wtedy na człowieka jak na idiotę, bowiem chrześcijanin nie jest w stanie sobie wyobrazić takiej wiary.

Cóż - chciałbym, aby ludzie nie wierzyli już w boga i bogów, bowiem prowadzi to być może do zagłady ludzkości.

>Wydaje mi się, że artykuł Izdebskiego jest dobrym do tej rozmowy wprowadzeniem,
>dlatego bym prosił aby przed zabraniem głosu przeczytać go w miarę dokładnie, co moim zdaniem może
>pozwolić nam na ciekawą dyskusję.

Izdebski powtarza w swoim artykule to, co już po wielekroć powiedziano. Akurat wtedy, gdy zaczyna mowić coś nowego, to jest poruszac kwestię Boga jako symptomu, ołówek mu się skończył.

.
>Izdebski powtarza w swoim artykule to, co już po wielekroć powiedziano. Akurat wtedy, gdy zaczyna mówić coś nowego, to jest poruszać kwestię Boga jako symptomu, ołówek mu się skończył.
Izdebski daje Panu szansę. Chętnie poczytam o Bogu jako symptomie.

Pozdrawiam.

@@@
.

.
>Ale niech pan spyta innych badaczy tej tematyki w Polsce o to, czy Owidiusz na serio wierzył w Wenus... Wielu patrzy wtedy na człowieka jak na idiotę, bowiem chrześcijanin nie jest w stanie sobie wyobrazić takiej wiary.
Nie wszyscy mają jednakową wyobraźnię. Mam w domu - poza słownikami i encyklopediami - fajny albumik Rebeki Hind pt. "Twarze Boga". Wyobraźnia ludzi jest bogata. W Polsce rzeczywiście dominują chrześcijanie, ale są też przedstawiciele innych światopoglądów.

Czytając Pańskie wypowiedzi na naszym forum, trudno jest mi sobie wyobrazić, że Pan potrafi sobie wyobrazić np. numinosum już nie mówiąc o mirum, maiestaticum, augustum, tremens, fascinas.*
Choć mogę się tu mylić i Pańskie empatyczne wyobrażenie sobie odczuwania świętości, przez innych ludzi, może być ogromne.

*Terminologia R. Otto.

Pozdrawiam serdecznie.

@@@
.

>.
>>Izdebski powtarza w swoim artykule to, co już po wielekroć powiedziano. Akurat wtedy, gdy zaczyna mówić coś nowego, to jest poruszać kwestię Boga jako symptomu, ołówek mu się skończył.
>Izdebski daje Panu szansę. Chętnie poczytam o Bogu jako symptomie.

Nie przypuszczam, żebym miał już dostateczną wiedzę, by o tym pisać - dlatego szukam jej u innych.

>Pozdrawiam serdecznie.
Natomiast co do Boga, to zdecydowanie jest on Afrykanką, o mocnych nogach, wydatnych piersiach, które wykarmiły nie jedno dziecko. Zamiast siedzieć na chmurce i odpoczywać przyjmujac hołdy, jedną ręką wtyka w ziemię ziarno by zebrać plon (przy takiej gromadzie dziatwy sporo trzeba żywności). Niemożliwe? Może nawet oburzające?
Rozmawiając o "genezie Boga" dyskusja dotyczy patriarchatu , zbrodni, mizogonii, niewolnictwa, wyzysku, poniżenia, zwłaszcza kobiet, wojen, hipokryzji, histerii, satanizmu(wszak Bóg stworzył Szatana zatem jest pierwszy satanistą).
Osobiście to tego "Boga" mam serdecznie dosyć.
pozdrawiam serdecznie

Nie wiem, czy powinienem się tym chwalić, czy raczej wstydzić, ale zajmowałem się i zajmuję tekstami różnych mistyków, choćby na potrzeby muzyki średniowiecznej, klasycznej indyjskiej i artystycznej muzułmańskiej. Znam też bogatą koncepcję wizualizacji obrazów ragowych (klasyczna struktura kompozycyjna indyjska), gdzie barwy, rytm linii, tektonika obrazu mają powodować unaocznienie istoty boginki (lub któregoś z bogów) poprzez strukturę muzyczną. Znam taneczne hymny do bogów Indii, pełne wyrafinowanej symboliki. W chrześcijaństwie jest dla mnie mało wyobraźni, dominuje zaświatyzm, oraz erotyka spleciona z cierpieniem (kiedyś napisałem obszerny i bardzo ostry komentarz do wizji Edyty Stein, do dziś budzący wypieki na twarzach, lecz czytany). DLa mnie dobrą ilustracją chrześcijańskiego mistycyzmu jest film Saury "Anna i wilki". Polecam i przepraszam za złe sny!

Tutaj indyjska tancerka ilustruje w tańcu rozgniewaną boginię Durgę.