>Może ktoś z forumowiczów wie jaki jest dalszy ciąg tej sprawy i dlaczego media milczą na ten temat?

Media nie milczą (choć rzeczywiście interesują się znacznie mniej wyrokiem niż samą sprawą - zapewne głośniej by było, gdyby sąd przychylił się do wniosku matki), a wyrok nie jest zaskakujący:

Cytat:

No to wyszło na to, żem gamoń Dzięki za link.

W zasadzie to można już ten wątek zamknąć.

---

Thank God, I'm an atheist

>No to wyszło na to, żem gamoń Dzięki za link.

Akurat śledziłam ten temat

>W zasadzie to można już ten wątek zamknąć.

Zawsze może się jeszcze zeń jakaś rozmowa okołoeutanazyjna rozwinąć.

>Zawsze może się jeszcze zeń jakaś rozmowa okołoeutanazyjna rozwinąć.

Albo okołoprawna.
Sąd nie mógł po prostu wydać innego wyroku, albowiem jest skrępowany przepisami prawa, które nie on tylko sejm ustala.

---

The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Oscar Wilde.

>
>Zawsze może się jeszcze zeń jakaś rozmowa okołoeutanazyjna rozwinąć.
>Albo okołoprawna.
>Sąd nie mógł po prostu wydać innego wyroku, albowiem jest skrępowany przepisami prawa

Bardzo się cieszę, Grabowska, że zapoznałaś się z linkiem, który wkleiłam, a w którym jak byk stoi:

Cytat:

Nie wiem tylko dlaczego postanowiłaś mi tę prawdę powtórzyć.

> Cytat:

.. zabójstwo z litości czy pomoc w samobójstwie..

W zasadzie prawo powinno odróżniać te dwie kategorie. Czym innym zdaje się działanie 'za plecami' podlegającego eutanazji (zabójstwem), a czym innym pomoc w np. ryzykownej terapii na życzenie niedoszłego samobójcy.
Obecny zapis, wrzucający do jednego worka powodowanie śmierci z udziałem i bez udziału dotyczącej jej osoby, pozbawia ją częściowo podmiotowości.
Prowadzi też do wątpliwości logicznych typu: kiedy zaniechanie działań uniemożliwiających popełnienie samobójstwa jest pomocą w samobójstwie (skutkującą prawnie tak jak zabójstwo z litości)?

Prawda. Powinno się te kategorie rozróżniać. Obecnie tymczasem jedyną w zasadzie czynnością z kręgu "okołoeutanazyjnych", która u nas jako tako funkcjonuje, jest "zaniechanie uporczywej terapii" - także zresztą rozmaicie rozumiane. Żeby to zmienić potrzebna by była szeroka publiczna debata na ten temat. Szkoda, że rzeczywiście sprawa przywołana przez Karola wzbudziła stosunkowo małe zainteresowanie mediów, bo mogłaby być chyba dobrym do takiej debaty przyczynkiem.

>Obecnie tymczasem jedyną w zasadzie czynnością z kręgu "okołoeutanazyjnych", która u nas jako tako funkcjonuje, jest "zaniechanie uporczywej terapii" - także zresztą rozmaicie rozumiane.
No właśnie. Jak to jest? Dla mnie utrzymywanie kogoś w stanie wegetacji przez tyle lat, jest niehumanitarne (może lepiej po prostu napisać okrutne). Nie znam szczegółów sprawy od której zaczął się wątek, ale jeżeli syn tej kobiety jest pozbawiony świadomości i że nie ma możliwości by wrócił do zdrowia, to czy to nie jest uporczywa terapia?

---

Thank God, I'm an atheist

>Dla mnie utrzymywanie kogoś w stanie wegetacji przez tyle lat, jest niehumanitarne (może lepiej po prostu napisać okrutne).

Wg mnie też.

>Nie znam szczegółów sprawy od której zaczął się wątek

Poszukam potem na forum - już kiedyś wrzucałam linki na ten temat.

>ale jeżeli syn tej kobiety jest pozbawiony świadomości i że nie ma możliwości by wrócił do zdrowia

Tak w obu kwestiach.

>to czy to nie jest uporczywa terapia?

Moim zdaniem tak. Zdania bioetyków są podzielone. Prawnie bezpieczniej jest tego nie ruszać, zatem nikt nie ruszy.

Spójrz zresztą na to, co odpowiedziałam Guzik.

>>Dla mnie utrzymywanie kogoś w stanie wegetacji przez tyle lat, jest niehumanitarne (może lepiej po prostu napisać okrutne).
>Wg mnie też.
Wg mnie też.
I według wielu, dopóki nie dotyczy człowieka.
Każdy patrzy z wyrozumieniem jak bohater filmu dobija swojego rannego konia, aby skrócić mu męki.
Każdy (mam nadzieję) podrepce do weterynarza, kiedy jego zwierzę cierpi i nie ma szans na wyleczenie, aby je uśpić.
Traktujemy to jako etyczne, skracanie męki jest wtedy dla nas "dobre".
Wszystko ładnie idzie, do momentu, aż wkroczy organizm ludzki na scenę.

Dlaczego?
Dlatego, że wtłoczono nam zasadę "bóg daje, bóg odbiera" i ta zasada świeci mi w oczy, kiedy widzę zaperzenie przeciwników eutanazji.
Oczywiście sprawa jest delikatna, ale umówmy się - jeśli lekarz będzie chciał uśmiercić pacjenta, będzie w stanie to zrobić. W wielu przypadkach byłby bezkarny. Eutanazja nie jest metodą uprawomocnienia zabijania bezbronnych pacjentów na życzenie lekarza, ale metodą na zmniejszenie cierpienia umierających na przewlekłe, bolesne choroby.

>>to czy to nie jest uporczywa terapia?
>Moim zdaniem tak. Zdania bioetyków są podzielone. Prawnie bezpieczniej jest tego nie ruszać, zatem nikt nie ruszy.
Niestety.

>> Cytat:

.. zabójstwo z litości czy pomoc w samobójstwie..

>W zasadzie prawo powinno odróżniać te dwie kategorie. Czym innym zdaje się działanie 'za plecami' podlegającego eutanazji (zabójstwem), a czym innym pomoc w np. ryzykownej terapii na życzenie niedoszłego samobójcy.
To nie rozwiązuje pełni komplikacji możliwości.
Eutanazja jest rozumiana zwykle jako "zgodna z wolą pacjenta", chociaż nie wynika to z definicji. Czyli powinniśmy rozróżnić eutanazję na życzenie i eutanazję wbrew lub bez woli pacjenta.
Co do ryzykownych terapii, to nie są traktowane jako eutanazja i często pacjent ma taką możliwość, o ile tradycyjne terapie są bezsilne.

We Włoszech zapadł już wyrok w sprawie zaprzestania uporczywej terapii, żywienia pozajelitowego u osoby w stanie wegetatywnym. Czy tutaj, droga Liliac, zaprzestanie terapii byłoby też wbrew prawu?

W tej nieszczęsnej sprawie, jako osobie myślącej przede wszystkim o zapobieganiu nieszczęściom, nasuwa mi się refleksja: SZCZEPIENIA SĄ NAJWAŻNIEJSZE! Gdyby syn tej pani był zaszczepiony na odrę, nie zachorowałby na nią a w rezultacie nie popadłby na tę śpiączkę, będącą późnym powikłaniem odry.
Dodam jeszcze, że spada u nas w Polsce i na Świecie, ilość zaszczepionych dzieci - ma to też związek z ostatnimi dyskusjami o świńskiej grypie i spektakularnymi działaniami naszego ministerstwa w odpowiedzi na działania koncernów farmaceutycznych. Nie szczepić! - stało się poprawne politycznie?

>We Włoszech zapadł już wyrok w sprawie zaprzestania uporczywej terapii, żywienia pozajelitowego u osoby w stanie wegetatywnym. Czy tutaj, droga Liliac, zaprzestanie terapii byłoby też wbrew prawu?

Cały problem sprowadza się do definicji i ram prawnych "uporczywej terapii". Swego czasu w "Medycynie Praktycznej" pisał o tym Włodzimierz Wróbel (jeśli link nie będzie się otwierał, mogę ewentualnie podrzucić cytaty). Problemy definicyjne sugeruje już sam początek artykułu:

Cytat:

Kwestia sporna pojawia się przy pytaniu czy żywienie/pojenie/podstawowa pielęgnacja chorego zaliczają się do "uporczywej terapii". O ile Wróbel w swoim tekście przytacza opinie wg których można tak powyższe traktować ("Stosowanie czynności pielęgnacyjnych, a także karmienie lub nawadnianie pacjenta może niekiedy nosić znamiona uporczywej terapii, jeżeli przedłuża stan agonalny i łączy się z nadmiernym cierpieniem. W takim wypadku owe działania nie służą dobru pacjenta"), o tyle już np. Anita Gałęska-Śliwka i Marcin Śliwka w artykule "Stan wegetatywny, eutanazja, zaniechanie uporczywej terapii" powołują się na następującą opinię pana Góralskiego:
Cytat:

A tutaj z kolei pan ksiądz kategorycznie stwierdza:
Cytat:

Obawiam się, że to ostatnie podejście może być bardzo powszechne (zwraca też uwagę podkreślenie sumienia lekarza jako istotnego przy udzielaniu informacji choremu czynnika). W tej sytuacji trudno by było znaleźć lekarza, który zaryzykuje swoje życie i karierę zawodową w imię współczucia.

>W tej nieszczęsnej sprawie, jako osobie myślącej przede wszystkim o zapobieganiu nieszczęściom, nasuwa mi się refleksja: SZCZEPIENIA SĄ NAJWAŻNIEJSZE! Gdyby syn tej pani był zaszczepiony na odrę, nie zachorowałby na nią a w rezultacie nie popadłby na tę śpiączkę, będącą późnym powikłaniem odry.

Bardzo słuszna refleksja

>Nie szczepić! - stało się poprawne politycznie?

Nie wiem czy stało się toto "poprawne politycznie", myślę jednak, że można dość jednoznacznie uznać takie podejście za nieodpowiedzialne.

Karolu
Sąd nie mógł postąpić inaczej i jego decyzja była oczywista, w związku z zakazem eutanazji.
A że cicho na ten temat - też nie dziwne. Pismaki wolą podkulić ogon i udawać, że nie było sprawy, bo dopuszczalność eutanazji jest przecież najstraszliwszym atakiem na najświętsze wartości najbardziej wartościowych.
Ale okrucieństwo, jakie wyniknąć może w wyniku stosowania z pozoru szlachetnych na pierwszy rzut oka przekonań miałem okazję zaobserwować również w wykonaniu świeckim jak najbardziej, a wynikającym ze szpitalnych procedur świeckiego jak najbardziej szpitala w Szwecji.
Wśród sparaliżowanych staruszków był Werner. Wielkie szwedzkie chłopisko, od 20 lat wyłącznie na łóżku, od czego w lewej kostce zrobiła mu się odleżyna, a do współpracy natychmiast zgłosił się gronkowiec złocisty, żrący mu z niepohamowanym apetytem również palce.
No i pewnego dnia podczas kąpieli, a raczej wycierania nóg ręcznikiem - jeden z przegniłych palców odpadł mu zupełnie.
Werner, jak na sytuację w której się znalazł - miał pogodne nastawienie do świata jak cholera. Nigdy wcześniej ani później i od nikogo nie nauczyłem się tylu szwedzkich najprzeróżniejszych przekleństw.
Tym razem jednak sytuacja przerosła go zupełnie. Nie wściekł się, jak można by było przewidywać, tylko bardzo spokojnie oświadczył, że chce umrzeć.
I trzymał się tego konsekwentnie. Odmówił przyjmowania posiłków i picia.
Ale zasady postępowania były nieubłagane. Pacjent - dopóki żyje ma mieć dostarczane do pokoju posiłki i napoje. I tak było do końca.
Śmiertelnie głodny i spragniony człowiek, pozbawiony przez system prawny prawa do eutanazji - musiał cierpieć dodatkowo z powodu bezpośredniej bliskości podstawianych mu posiłków i zawsze stojącej na stoliku tuż przy głowie szklanki z piciem.
Budzący mój podziw Werner zmarł po kilku dniach z pragnienia w obecności szklanki piwa i świetnie przyrządzonego śledzia z ziemniakami.