Na stronie interii w artykule autora Marcina Powęski pt."Wielki zderzacz hadronów umożliwi podróże w czasie" mamy jaskrawy przykład relatywizowania wartości poznawczej nauki (usiłowałem podać stosowny link do artykułu, ale jako rzadko udzielający się forumowicz nie mam jeszcze wymaganych uprawnień).

W taki oto sposób autor podsumowuje swój artykuł:

"Trzeba jednak pamiętać, że owe hipotezy w wielu przypadkach, to niczym nie poparte, jedynie niebędące niezgodnymi z prawami natury, teorie, lub jak kto woli - bajki. Interpretacja wyników doświadczeń przeprowadzanych przez LHC jest zależna od przyjętej teorii. A w takiej perspektywie nawet największe kłamstwo może okazać się prawdą."

Ten absurdalny wywód autora może tylko podważyć zaufanie czytelnika do nauki. Istotą nauki jest formułowanie takich tez, których poprawność może być sprawdzona doświadczalnie (tzw. możliwość falsyfikacji teorii). Nowe hipotezy bywają często pokłosiem nowych eksperymentów i danych pomiarowych, które wcześniej były nieznane. By hipoteza mogła być jednak uznana za prawdziwą, musi zostać poddana wnikliwemu procesowi weryfikacji (nowe doświadczenia, które jednoznacznie wykażą jej poprawność). Jeśli jakaś teoria jest tak skonstruowana, że nie da się sprawdzić jej poprawności to nie spełnia podstawowego warunku "naukowości". Powyższy komentarz autora zdradza kompletny brak zrozumienia tego czym nauka się zajmuje. Relatywizacja naukowej wartości poznawczej nie jest niczym nowym. To sposób by zrównać wartość nauki z "prawdami" ideologicznymi (np. religie). Autor, mimo, że odwołuje się do treści naukowych, przyjmuje swoją, wypatrzoną perspektywę widzenia, zgodnie z którą "największe kłamstwo może okazać się prawdą".