Po incydencie czelabińskim toczy się dyskusja na temat, dlaczego wyspecjalizowane agencje nie wykryły tego dość dużego jednak (15-17 m średnicy) obiektu, który narobił tyle hałasu i napędził też trochę strachu. Pojawiły się różne wytłumaczenia - wspólną ich cechą jest to, że odnoszą się do obserwacji w spektrum widzialnym. Może moje pytanie zdradza niedostateczną znajomość możliwości radioastronomii, ale - czy jest możliwe odpowiednio wczesne wykrywanie (t.j. z dystansu rzędu milionów kilometrów) skałek wielkości kilkunastu - kilkudziesięciu metrów za pomocą wiązek radarowych? Oczywiście koszty takiego systemu (który by musiał opierać się na sieci radarów rozmieszczonych na orbicie, być może solarnej) byłby ogromny, ale - wydaje mi się to być technicznie wykonalne, a i koszty - wobec tego, że znaczny impakt (podobny do tego znad Podkamiennej Tunguski) może się przytrafić nad obszarami gęsto zamieszkałymi (na dobrą sprawę incydent z 15 lutego wskazuje, że ilość obiektów tej wielkości nie jest znana stąd też i wszelkie szacunkowe prawdopodobieństwa uderzeń, oparte na krótkiej historii ostatnich wieków mogą być bardzo niedoszacowane) - byłyby znikome wobec skali zniszczeń towarzyszących tego rodzaju zjawiskom.

    Zniszczenie ciała tej wielkości, co meteoroid czelabiński, na godziny przed uderzeniem, oczywiście byłoby możliwe tylko przy użyciu broni jądrowej.

   "Matka Natura" najwyraźniej żąda od ludzi, by nauczyli się działać wspólnie i zaczęli tworzyć oręż, którym się przed nią obronią