Witajcie,

trafiłem na to forum, ponieważ poszukiwałem informacji w kwestii, która niestety mnie dotknęła. Jeśli jest to odgrzewany kotlet to przepraszam i moderator pewnie wywali go do kosza. Nigdy nie myślałem, że będę pisał bądź też rozmawiał o takich kwestiach w internecie.
Ale lubię słuchać innych ludzi, może ktoś wpłynie na mój punkt widzenia, otworzy oczy albo wskaże coś na co wcześniej nie zwracałem uwagi. Inaczej mówiąc - rozmowy z innymi ludzmi przynamniej dla mnie wnoszą bardzo dużo .

Meritum:
Ja półateista półkatolik, ona katoliczka praktykująca. Zapytacie dlaczego jestem pół na pół - nie neguję że bóg może istnieć, czasami nawet patrząc na ogrom otaczającego nas świata i rzeczy których nie rozumiemy byłoby łatwiej wiedząc, że jest ktoś kto to kontroluje. Czasami jednak mi się to gryzie ze stroną ateisty. Nie byłem ochrzony, rodzice za co jestem im wdzięczny pozostawili mi wolny wybór, nie byłem zmuszony do wiary. Na religię chodziłem, mogłem się też z niej wypisać - w tej kwestii rodzice też nie robili problemów. Dodam, iż oboje są katolikami ale nie praktykującymi.
Żyłem i żyję sobie spokojnie obok religii dopóki ona mnie nie dotyka. Nie dałbym się do niej zmusić albo zrobić coś wbrew sobie. Wiarę widzę na swój sposób, nie chcę jej interpretować tak jak ktoś mi nakaże. Też nie uważam, że katolicyzm to zło wcielone, wręcz przeciwnie.
Uważam, że chociaż 10 przykazań dla człowieka nie związanego z religią mogą być atrybutem dobrej osoby o moralnym postępowaniu.
Moja kobieta jak już napisałem jest wierząca i praktykująca. Religia jest dla niej ważną częścią życia. Uczęszczała na pielgrzymki, w miarę regularnie chodzi na msze do kościoła.
W chwilach zwątpienia i bezsilności, wiara dodawała jej otuchy.
Drodzy forumowicze, widzicie na pewno, że wybuchowa mieszanka, woda i ogień.
Jesteśmy młodymi ludźmi, którzy nie mieli super różowego dzieciństwa, spotykały nas podobne problemy rodzinne i osobiste. Takie zrozumienie dało nam bardzo silną więź i uczucie. Oboje staramy się osiągnąć coś w życiu, ja studiuję i pracuję w zawodzie, moja wybranka kończy studia.
O ile w większości spraw ludzkich takich jak załatwienie czegoś, pomoc sobie na wzajem, wsparcie itd. funkcjonujemy jak jeden mechanizm, tak w kwestii wiary nie.
Ona chce ślubu kościelnego, chce wychować dzieci w wierze katolickiej. Mi się ten pomysł nie podoba, nie odrzucam go w ogóle, ale najzwyczajniej w świecie mi się nie podoba. Dla mnie potomek powinien mieć wolny wybór jak dorośnie i jest świadomy wyboru.
Ona sobie nie wyobraża nie spędzania świąt "po katolicku", świętowania takich uroczystości jak boże narodzenie w kościele, chrzciny, św. komunia itd..
O ile rozumiem, że wiara może być dla kogoś ważna tak usłyszałem z jej strony, że dla niej to ważne i z ewentualnym dzieckiem i wiarą nie ustąpi.
Powiem chamsko i pewnie ktoś mnie za to wymiesza z błotem - nie rozumiem dlaczego z chrzcinami nie można zaczekać aż ktoś jest już świadomy swoich wyborów? gdy młody człowiek ma paręnaście lat i rozumie.
Nie mam na myśli tutaj odcięcia go od wiary, lecz tłumaczenia, że są różne religie i różne drogi życia.
Czyżby to było łapanie kogoś póki jeszcze nie wie o co chodzi? Nie rozumiem tego.
Ze ślubem podobnie, usłyszałem, że ślubu nie kościelnego może rodzina nie zaakceptować i może do niego nie dojść.
Tutaj aż sam się zaśmiałem, nie świadczy to o nikim dobrze jak jest pod wpływem innych ludzi. Drodzy czytelnicy i w spół dyskutanci, szczerze powiem wam, że pierwszy raz w życiu przez te rozmowy zacząłem patrzeć na wiarę jak na zagrożenie, coś czego się boję, coś co może ze mną wygrać i mogę stracić to co kocham i na czym mi zależy.
Zadając pytanie gdzie w tym wszystkim jestem ja, moje zdanie i tolerancja nie dostaję konkretnej odpowiedzi albo stwierdzenie "dla mnie tak musi być".
Pytam się więc gdzie w tej całej wierze jest miłość do drugiego człowieka i posznaowanie go?
Może powiecie, że ja robię problemy. To, że czuję się przez "brak wiary" jako problem to swoją drogą.
Ja makceptuję i toleruję tą wiarę, nie zamierzam jej od niej odciągać. Nie toleruję religijnej znieczulicy wobec ludzi o innych poglądach.
Ja nie zamierzam nikomu zabronić wiary, jeśli mój potomek byłby wychowany tak jak ja i pewnego dnia powiedział mi "ojciec, będę katolikiem bo to dla mnie ważne i czuję się z tym super" to bym mu głowy nie zmył i z uśmiechem na twarzy zaakceptował.
Przepraszam, że piszę w taki roztrzepany sposób. Całość może ciężko się czyta .
Po prostu jestem załamany i tracę wiarę ( ) w ludzi. Wiem, że wiara jest indywidualną sprawą każdego z nas, ale gdzie przy tym wszystkim w połączeniu z miłością jest druga połówka? Gdzie ustępstwa? Jednostronne?
Mimo, że jestem młody i moje życie nie zawsze było usłane różami to radziłem sobie z dużymi problemami.
Niestety to mnie przerasta, jestem chyba w martwym punkcie z dwoma wyjściami. Nie wspominając o tym, że z katolikiem rozmawia się bardzo ciężko na temat wiary, nie są prawie w ogóle przyjąć innego punktu widzenia.
Z przykrością przekonałem się o tym na przyjacielu a teraz kobiecie.
Na prawdę, w sferze życia czysto ludzkiej jest idealnie, w sferze religijnej nie.
Powiem kolejną nie fajną rzecz - byłoby fajnie gdyby nie było wiary, albo "innowierców' Zawsze uważałem, że życie to sztuka kompromisów. Tutaj ich nie widzę, wybranka twierdzi, że przez ateistę czeka ją wiele wyrzeczeń chociażby "rodzinne msze w niedzielę bez partnera/ męża".
Mam bardzo silne uczucia wobec niej, przywiązuję się mocno i jestem w tym szczery i oddany. Wydaje mi się, że to jest patowa sytuacja. Albo się dognę i zgodzę na coś z czym nie chcę mieć za dużo do czynienia albo rozstanie.
Moja kobieta twierdzi, że mnie kocha i jeśli mam być nieszczęśliwy to powinienem od niej odejść i znaleźć sobie inną z podobnymi poglądami. To straszne, że przez wiarę odrzuca się coś co się kocha i na czym nam zależy.
Za jakiekolwiek podpowiedzi albo dobre rady z góry dziękuję. Może akurat Twoja odpowiedź pozwoli mi spojrzeć na to z innej strony

serdecznie pozdrawiam,
rozbity