Jakie ma być to forum, jakimi zasadami, standardami ma się posługiwać, jakie metody stosować by osiągnąć zamierzony cel - jest to istotne, ale dla mnie stanowi to tylko przyczynek do dyskusji: jaki w ogóle powinien być "racjonalizm", w jakim kierunku powinien podążąć, na jakie pytania odpowiadać i w końcu, jaki skutek zamierza on osiągnąć? Odpowiedź na wszystkie tego typu pytania jest złożona i niestety przekracza ona możliwości nie tylko jednego wpisu, ale nawet i kilku. Postaram się zatem przedstawić w ogólnym zarysie, niejako naszkicować to, co może kiedyś nabierze bardziej konkretnych rozmiarów. Jedno jest pewne i niepodważalne - godnie z definicją ratio – rozum powinien być: rationalis – rozumny, rozsądny.
"Łacina właśnie dlatego jest językiem martwym iż nie "szła z duchem czasu", nie dostosowywała się do otaczających zmian – tak ogólnie mówiąc." Zostawiając "kłopoty" tego języka nieco z boku nie trudno zauważyć, iż inne języki jednak woluowały. Ewoluowało też Życie jako takie, Człowiek jako istota, a wraz z nim jego zachowania, poglądy i idee, które stanowiły element akceleracji tych zmiam. Właśnie owa tendencja do zmian, czy też może bardziej zasadnie sama "zmienność" w rzeczy samej, legła u podstaw wszystkich kłopotów człowieka, których skutki choć nie od razu są dostrzegane, jednak w dalszej perspektywie stanowią przyczynę wszelkich kłopotów. Tak to już jest, że zdecydowana (ta myśląca) większość ludzi ma swoje poglądy, swój światopogląd, swoje przekonania polityczne, preferencje, zamiłowania, coś lubi bardziej a coś mniej, sympatie, antypatie Człowiek chce, ma też swoją rację - subiektywną. (Racja obiektywna to już inne zagadnienie.) Ma przekonanie, że ma słuszność w tym co robi, o czym sądzi. Ma przekonanie, że to on tak na prawdę wie, że jego prawda jest, powinna być na wierzchu. Jakąkolwiek by dziedzinę brać pod uwagę to wszystko ma swoje antagonizmy: polityczna lewicowość - prawicę, keynesizm – monetaryzm, teiści – ateiści. Inną kwestią jest kłótnia, spór, który sam w sobie jest esencją, motorem wszelkich zmian np: następujące po sobie systemy społeczno-polityczne, nowe technologie wypierające stare, teoria kopernikańska, teoria Darwina, nastepujące po sobie epoki w sztuce. Wydaje się to być trochę nielogiczne, sprzeczne samo w sobie, ale w tym właśnie rzecz by odróżnić antagonizmy "niereformowalnie-ortodoksyjnie" od tych kłótni, sporów, których wynikem jest jakaś dodatkowa wartość. By nieco jaśniej to ująć weźmy za przykład kobiete i mężczyznę - zakładają oni związek, (formalny czy nieformalny – nie to jest istone). Każde z nich jest inne, każde z nich aby ich relacje były współistotne musi wyzbyć się, zrezygnować, poświęcić część z swoich upodobań, zapatrywań, przekonań, by ten związek miał rację bytu, miał szansę na współistnienie. Może nazbyt pobieżnie to przedstawiam ale biorąc "na warsztat" – wcześniej wspomniane antagonizmy: lewica-prawica, teiści-ateiści, dopiero wtedy będą mogły one zaistnieć (nie narażając się na uwiąd i dominację konkurencji), dopiera wtedy będą mogły one zaprezentować swoje naprawdę doniosłe wartości, jeżeli zrezygnują z części swoich prerogatyw, poświęcą część swoich "uprawnień", dla drugiej strony. Dopiero współistnienie dwu antagonizmów da, może dać, ową dodatkową wartość. Odnosi się to wszystkich najistotniejszych dziedzin człowieczych działań. Może to nie jest dobry moment na przykłady ale konieczna jest własność, działalność prywatna, ale też i konieczna jest infrastuktura komunalna: komunikacja miejska, lasy, ochrona zdrowia, itp. Powtarzm: niezbedne jest wyciagnięcie wspólnego mianownika, czy też inaczej - poświęcenie, eliminacja różnic. W naszej historii wiele było przykładów dominacji jednej strony nad drugą. Różne też były przyczyny tych antagonizmów. Żydzi najpierw przegonili Filistynów, Moabitów, później sami ulegli naporowi kolejnych imperii - diaspora, niedawno wrócili eliminując Palestyńczyków, i tak w kółko. Chrześcijaństwo – Islam – wojny religijne. Konkwista, rekonkwista, rerekonkwista itd. Do niczego dobrego to nie doprowadzi.
Jakie jest antidotum? Z powyższego nie trudno wywieźć, iż tylko współistnienie, współpraca, danie szansy każdemu na rozwój, wypowiedź, samorealizację, jest szansą na przyszłość. Można by stwierdzić, iż to co proponuję to otwieranie drzwi do lasu – przecież to tak zwana trzecia droga – system społeczno-gospodarczy, pośredni między kapitalizmem a socjalizmem. Po części jest to prawda, ale owa trzecia droga dotyczy najczęściej systemu społeczno gospodarczego. Mi chodzi o ten system, ale bardziej o wszystkie inne, pozostałe dziedziny życia człowieka. Poza tym trzecia droga to tylko "najwiekszy wspólny dzielnik" – jedna droga – ścieżka, mi bardziej chodzi o "najmniejszą wspólną wielkorotność" – wiele dróg, różnorodne ścieżki.