Co jakiś czas pojawia się w forumowych dyskusjach termin "uczciwość intelektualna" i tak myślę jakie niedostatki moralne dostrzeżono w uczciwości zwykłej, że potrzebna stała się ta namaszczona intelektualnie?
Poniżej dwie definicje, a właściwie którkie omówienia.

1. Uczciwość intelektualna:
• podążanie w swoim myśleniu do końca, bez względu na konsekwencje, do których dana myśl może doprowadzić,
• nie unikanie trudnych pytań, poszukiwanie odpowiedzi na nie,
• nie podawanie informacji niepewnych, niesprawdzonych,
• otwartość na krytykę własnych i cudzych poglądów,
• oczekiwanie uzasadnień, a nie wyrażanie oburzeń,
• zgłaszanie wątpliwości co do prawdziwości określonych teorii,
• unikanie dociekania nieistotnych szczegółów w badaniach naukowych.

2. Intelektualna uczciwość - posiadanie takich samych standardów, zarówno dla siebie, jak i innych.
Intelektualna uczciwość jest definiowana jako uznanie konieczności bycia uczciwym w stosunku do siebie i używania takich samych standardów wobec siebie i innych. Trzeba być identycznie rygorystycznym wobec dowodów przeciwstawnych, jaki i potwierdzających to w co wierzymy, a także dostrzegać rozbieżności, niezgodności i braki w spójności w swoim myśleniu, by móc je w przyszłości poprawić i uspójnić.

... oraz tekst z trzeciego źródła, wobec tamtych opozycyjny.

3. Urban Dictionary rozprawia się krótko z terminem, twierdząc, że to yet another buzzword, artefakt terminologiczny, pochodna nieuczciwości intelektualnej (która nie istnieje "w ogóle", w abstrakcji, bo zawsze wymaga kontekstu, konkretu i uzasadnienia). I postuluje, by nie ubierać (właściwego) pojęcia uczciwość w "piórka" dodatkowego, zawężającego przymiotnika (intelektualna); podobne rozumowanie spotkaliśmy już wielokrotnie ("sprawiedliwość społeczna", "moralność chrześcijańska", a także - no pewnie! - "odwaga cywilna"; itp.).

Pytanie do forumowiczów czy pozwolić tytułowemu terminowi na dobre się w naszych dyskusjach zagnieździć, czy lepiej go wyplenić i zostać przy starej wypróbowanej uczciwości zwykłej?

Na koniec dodam, że do założenia wątku skłoniła mnie wypowiedź maceoxa, który z kolei powołał się na niestadnego.

>I to jest kluczowe tego tematu pytanie, mianowicie czy mamy prawo przypisywać sobie poznanie intencji dyskutanta?A ponieważ nie jest to kwestia retoryczna, w uzasadnieniu pozwolę sobie zalinkować dokonaną ad personam sugestię nieuczciwości intelektualnej (z definicji nieuczciwą) oraz intelektualnie rzetelną (czyli uczciwą) ripostę.
> "To był przykład uczciwości intelektualnej?"
> "Dowodząc, że brak mi intelektu, nie oczekuj że zdołam być pod tym względem uczciwa. Takie Twoje oczekiwanie albo jest nieuczciwe, albo dowodzi braku intelektu."
W poprzednim poście pisałem o uczciwości intelektualnej ogólnie, a ja sądzę, że zwykła uczciwość wymaga wskazania o co chodziło, gdy mowa o konkretnych tematach:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,603631#w608672

sapiens (o homoseksualistach):

Anna Salman:

chętnie racjonalistka:

maceox:

>I to jest kluczowe tego tematu pytanie, mianowicie czy mamy prawo przypisywać sobie poznanie intencji dyskutanta?
Mamy różne intelekty i różne pojmowania uczciwości, sądzę jednak, że porozumieć możemy się tylko w tych kwestiach, w których jesteśmy względem siebie uczciwi.

>Ludzie ignorują niektóre ze swoich myśli, stawiają tezę i próbują jej dowieść udając, że czegoś nie ma lub że z czymś nie trzeba się liczyć. Są intelektualnie nieuczciwi, a nie tylko nieuczciwi
Są po prostu nieuczciwi, bo "ignorowanie swoich myśli" we własnych wypowiedziach to oddawanie się - że tak górnolotnie tu napiszę - kłamstwu.

>Oczywiście można też uznać, że intelektualizm jest synonimem uczciwości
W tym sensie, że sam siebie nikt nie oszuka.

>znaleźć słowa oddające to świadome ignorowanie faktów w procesie rozumowania
Kłamstwo, samooszukiwanie się, wypieranie ze świadomości, konformizm, podwójna moralność...

>czym innym jest sprzeczność w logice, a czym innym sprzeczność w dyskusji
Twierdzisz, że w sporze (dyskusji) logika nie jest konieczna?

>>czym innym jest sprzeczność w logice, a czym innym sprzeczność w dyskusji
>Twierdzisz, że w sporze (dyskusji) logika nie jest konieczna?
Jest konieczna, tyle, że dyskusja rządzi się innymi prawami, niż matematyka.
Poza logiką cenię sobie również np. uczciwość, dobrą wolę i czyste intencje.

>Pytanie do forumowiczów czy pozwolić tytułowemu terminowi na dobre się w naszych dyskusjach
>zagnieździć, czy lepiej go wyplenić i zostać przy starej wypróbowanej uczciwości zwykłej?
Wydaje się, że określenie "uczciwość intelektualna" nie ma racji bytu, a słowo "intelektualna" jest tylko ozdobnikiem mającym dodać urody naszym wypowiedziom.
Gdybym miał uzasadniać jego użycie to tylko jako rzadki przypadek szczególny odnoszący się do tego rodzaju wymiany myśli
w której uczestnicy starają się dociec istoty zagadnienia, zachowując dystans do słuszności wyników własnych przemyśleń, starając się jak najlepiej zrozumieć kogoś o innych poglądach, zachowując obiektywność.

Sam używam czasem zbitki słownej "lenistwo intelektualne" co ma oznaczać niechęć do wgłębiania się w meandry myśli interlokutora wyrażonej w dyskusji i pewnie jest częścią uczciwości intelektualnej.

Ciekawy temat, warto rozmawiać o kulturze wymiany myśli.

>zwykła uczciwość wymaga wskazania o co chodziło, gdy mowa o konkretnych tematach
Moje cytaty były podlinkowane, więc zwykła uczciwość wymaga, żeby najpierw to sprawdzić.

>Mamy różne intelekty i różne pojmowania uczciwości, sądzę jednak, że porozumieć możemy się tylko w tych kwestiach, w których jesteśmy względem siebie uczciwi.
A wg czyjego pojmowania uczciwości?

>mózg przyszłego sprawcy układający plan mordu.
>Identycznie jak u najporządniejszego przyjaciela wszystkich ludzi. Neurony, synapsy, impulsy, chemia - nie do odróżnienia.

Zachowania agresywne (by ograniczyć poletko tzw. etyki) mają inną biochemię, a nawet inną genetykę (np. uszkodzenie genu odpowiedzialnego za niższy poziom serotoniny powodujący skłonność do agrsywnych zachowań). Podobnie poziom kwasów tłuszczowych ma wpływ na agresywne zachowania (eksperymenty z dietą w więzieniu). Tak więc "zło" ma również swoje gniazdko w mózgu (choć oczywiście nie tylko). Nic dziwnego, że neurokryminalistyka jest szybko rozwijająca się dyscypliną. Kto wie, czy w przyszłości analizy biochemiczne i obrazy funkcjonowania mózgu nie będą argumentami na salach sądowych. W kontekście uczciwości, równiez tej intelektualnej, wspomieć można o neuroetyce.

>Również podobnie do normalnych ludzi pracują umysły złoczyńców. Różnica polega na tym, że ich umysły przykładają mniejszą wagę do potrzeb społecznych wyrażonych takimi ideami jak praworządność, altruizm, uczciwość.

Umysły czy mózgi? Opcja druga wydaje mi sie bardziej obiecujaca.

>Może, kiedy zamienimy się w automaty.

Ciężar dowodu, że jesteśmy "wolni" leży po stronie tych, którzy postuluja wolność. Póki co: jeśli człowiek coś wybiera, to tylko determinacje.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Zachowania agresywne (by ograniczyć poletko tzw. etyki) mają inną biochemię,

Agresja różne ma oblicza, raz służy złu (w napaści), raz dobru (w obronie)

> a nawet inną genetykę

W tym i dalszych wywodach w tym akapicie mylisz inicjatora z pośrednikiem (biochemia), ale to za duży temat na forum.

>Umysły czy mózgi? Opcja druga wydaje mi sie bardziej obiecująca.

Mózg to konstrukcja. Co nią kieruje? - umysł. Mózg nie kieruje niczym, tylko warunkuje poprawną pracę sterownika i umysłu. Zatem: opcja pierwsza.

>Ciężar dowodu, że jesteśmy "wolni" leży po stronie tych, którzy postuluja wolność.

Zwolennikom poglądu o braku wolnej woli odpowiadam, że ja tam wolną wolę mam, choć niektóre rzeczy robić muszę.
Korzystając z mojej wolnej woli dodam jeszcze, choć nie muszę tego robić, że zwolennicy tego poglądu popełniają błąd w redukcji polegający na nieuwzględnieniu emergencji ontycznej na granicy między systemami neurologicznym i psychicznym. Poczytaj: Robert van Gulick - 'Redukcja, emergencja i inne stanowiska na temat problemu umysł - ciało'.
-

>dyskusja rządzi się innymi prawami, niż matematyka.
Dyskusją rządzą dyskutanci, kierują się oni czym chcą.

>poza logiką cenię sobie również np. uczciwość, dobrą wolę i czyste intencje.
Uczciwość oponenta to prawdomówność, w opozycji do prawdy bronisz fałszu.
Dobra wola na forum to głównie klikanie plusików: szybko, tanio, wygodnie.
Czystość intencji zachodzi, gdy swego egoizmu nie nazwie się altruizmem.

Po co Ci pozory wartości, skoro logice do obróbki wystarczą fakty?

Połączenie pojęć uczciwości z intelektem wydaje mi sie niepasujące do siebie. Uczciwość należy do kategorii moralnych wobec innych ludzi, praw. Natomiast intelekt do sprawności i zdolności umysłowych. Człowiek sprawny w działaniu, racjonalny, wcale nie musi być uczciwy, by osiągnąć cel. Na przykład władza - opozycja, pracownik - pracodawca.
Poza tym, nie może być mowy o pełnej uczciwości intelektualnej, bo ktoś może być uczciwy wobec swoich przekonań, będące nieuczciwe wobec innych. Nawet kiedy jesteśmy przekonani o własnej uczciwości, nie bierzemy pod uwagę podświadomości, która podsuwa nam gotowce często nieuczciwe.

>warto rozmawiać o kulturze wymiany myśli.
Gdzie o kulturze mowa, tam już jej nie ma. W dyskusji niechby tylko kilku dobrych zasad przestrzegano, a same staną się kulturą.