Siedzi sobie chłop na zagrodzie. Wstaje rano a tu pod jego progiem woda, istna powódź. No tak, co tu teraz robić? Trzeba kopać wały, ziemię do worków. Ale teraz to już cokolwiek za późno. Co dalej, ratować dobytek czy siebie i rodzinę, a może zebrać sąsiadów i wspólnie coś uradzić? A czemuż to gospodarzu wcześniej (jesienią ubiegłego roku) czegoś konkretnego nie przedsięwzioł? Teraz to prowizorka, której skutek niepewny.
Taki nieco trywialny teaser ilustruje, moim zdaniem, obecną sytuację geopolityczną. Wszystko czego doświadczamy (Polska, Europa, Świat) to skutek "jesiennych" zaniedbań – czyli efekt nie dość przezornych przewidywań polityków odpowiedzialnych za porządek i ład polityczny. Początkiem (chociaż w przypadku kontinuum historii trudno uchwycić ów początek, jest to ciągły proces -walec historii) tych kłopotów upatrywałbym w tym co, według mnie słusznie, zauważył Robert Kagan w swoim raczej błyskotliwym eseju pt.: "Of Paradise and Power: America and Europe in the New World Order." -  "Potęga i Raj. Ameryka i Europa w nowym porządku świata." pl.wikipedia.org/wiki/Robert_Kagan

Cytat:
"Czas przestać udawać, że Europejczycy i Amerykanie mają wspólny pogląd na świat, a nawet, że żyją w tym samym świecie. W zasadniczej kwestii, jaką jest stosunek do siły - przekonanie o jej skuteczności, moralności i potrzebie - ich stanowiska się rozchodzą. Europa odwraca się od siły lub, ujmując rzecz nieco inaczej, wychodzi poza logikę siły i wstępuje do odrębnego świata reguł i praw, międzynarodowych negocjacji i współpracy. Wkracza do raju „końca historii”, będącego urzeczywistnieniem kantowskiego „wiecznego pokoju” - do świata, w którym panuje spokój i względny dobrobyt. Tymczasem Stany Zjednoczone nadal tkwią w historii, w anachronicznym hobbesowskim  świecie, w którym nie można liczyć na międzynarodowe  prawa i reguły, a prawdziwe bezpieczeństwo oraz obrona i szerzenie liberalnego porządku wymagają posiadania i stosowania zbrojnej siły. Dlatego dzisiaj w najważniejszych kwestiach strategicznych i międzynarodowych Amerykanie są z Marsa, a Europejczycy z Wenus. W niewielu sprawach się zgadzają i coraz mniej rozumieją się nawzajem. Ten stan rzeczy nie jest w cale przejściowym efektem jednych wyborów w Stanach Zjednoczonych czy jednego tragicznego zdarzenia. Przyczyny transatlantyckiego rozłamu są głębsze, rozwijają się od dłuższego czasu i zapewne będą jeszcze długo trwały. W kwestiach ustalania narodowych priorytetów, określania zagrożeń i wyzwań, kształtowania i wdrażania polityki zagranicznej i obronnej - drogi Stanów Zjednoczonych i Europy się rozeszły.”

„Pacjent jest chory”, ponieważ jedna z jego współistotnych części - europejski Zachód jest „słabszy”, a „słabość” swoją maskuje międzynarodowymi normami zachowania. „Potężne” Stany Zjednoczone, próbujące odgrywać rolę „lekarza”, same stanęły - po 11 IX 2001 r. w obliczu ogólnoświatowej dżumy XXI wieku - (terroryzm), który może swoim „morowym powietrzem” zatruć nie tylko lekarza, ale i całą „globalną wioskę”. Na dodatek lekarz ten, pozbawiony swego naturalnego sojusznika (zachód), pozostał sam na „placu boju”, niczym szeryf z filmu „W samo południe”. Pacjentem jest jak wiemy - rozejście się dróg Stanów Zjednoczonych i Europy, objawami zaś - słabość Europy, którą ona sama postrzega jako swoją siłę. Jakąż więc metodę leczenia proponuje zaordynować „doktor Ameryka” choremu pacjentowi? Jest nią zwiększenie swojej „siły”. W niej to bowiem widzi jedyne lekarstwo na grożącą wszystkim: i lekarzowi i innym „pacjentom”- dżumę ze strony „bandyckich krajów”. Jedynym ratunkiem przed tym zagrożeniem jest tylko „ucieczka do przodu”- czyli zwiększenie, tyle ile tylko jest to możliwe, własnego potencjału militarnego - (wydatki na zbrojenia). Ale nie może to być wysiłek tylko jednej strony (części). Wysiłek ten musi podjąć także i Europa, w swoim, i w swego (niedawnego) sojusznika, interesie. Niestety ze strony „Zachodu”, napotykają „szeryfa” tylko „pomruki” niechęci i niezgody. Esej Kagana kończy się „dramatycznym” apelem o opamiętanie się tego symbolicznego pacjenta, by nie trwał w swoim uporze i nie odrzucał „lekarstwa”- (ręki wyciągniętej na zgodę) - „Stany Zjednoczone i Europa mają pewien zbiór zachodnich przekonań.[...] odrobina wzajemnego zrozumienia może przynieść wiele wspólnych korzyści [...] Amerykanie mogą pomóc”.