Dzięki za odpowiedzi, żeby była jasność: nie jestem zdania, że oglądanie piłki, to zajęcie niegodne, obciachowe, czy coś takiego, niech sobie każdy spędza czas jak mu przyjemnie, pisałem tylko o sobie.

Jak byłem mały to pamiętam ojca, jak się emocjonował meczami w tv. Wstawał z fotela, kiedy piłka była przy bramce, przeklinał zawodników i sędziego, ku irrytacji matki a mojej radości. A to były czasy, kiedy piłka w Polsce była bogiem - przy ważniejszym meczu ulice pustoszały. Jakoś to mi się wydawało tak niedorzeczne, że zostało mi chyba do dzisiaj.
Ale co kto lubi, to lubi. Znajoma, kobieta w średnim wieku, potrafi siedzieć godzinami nad wioską smerfów, taka gra sieciowa, gdzie hoduje pegazy, sadzi kapustę, a potem zbiera tę kapustę i jedzie na rynek, żeby sprzedać a za zarobione pieniądze kupić kolejnego pegaza Do tego kupuje w tej grze różne rzeczy za realne pieniądze, nie przesadnie duże, ale zawsze. Na pytanie a do czego tu się strzela? Usłyszałem "do niczego"; coż widać takie gry też są.
Dla mnie piłka to taka wioska smerfów, i nic więcej z tego nie wynika. Kibicom życzę przyjemnego oglądania.

Spróbuję Ci jakąś namiastkę pokazać.

>Jak byłem mały to pamiętam ojca, jak się emocjonował meczami w tv. Wstawał z fotela, kiedy piłka była przy bramce, przeklinał zawodników i sędziego, ku irrytacji matki a mojej radości. A to były czasy, kiedy piłka w Polsce była bogiem - przy ważniejszym meczu ulice pustoszały. Jakoś to mi się wydawało tak niedorzeczne, że zostało mi chyba do dzisiaj.

   Ja też pamiętam ojca od maleńkości w takich sytuacjach, tylko że to nie były tylko emocje, może dlatego, że był piłkarzem i to było dla niego coś więcej, niż tylko emocje. Mój wujek był prezesem Polonii Bytom i to w czasach, kiedy klub zdobywał mistrzostwo Polski, Puchar Ameryki. Intertoto, finał Pucharu Polski zdaje się też był. Starszy o 7 lat kuzyn znakomicie się na tym znający, też mi to pokazywał z czasem, pod różnymi kątami.
   Pierwsze, co pamiętam, to mecz z Anglią w 1973 w Chorzowie, później zaraz było magiczne Wembley. W 1975 byłem już na meczu przy 100 000 widzów w Chorzowie. Z Holandią. Chyba największy mecz reprezentacji Polski poza mistrzostwami. To są rzeczy, których się nie zapomina, dla urodzonych zbyt późno nie do pojęcia, bo tych szczytowych doznań żaden inny sport nie jest w stanie chyba oddać. Jakąś część na pewno, namiastkę. W każdym razie człowiek jest uniesiony i to trwa nieprzerwanie, dzień po dniu. To jest jednak tylko ta sfera emocji. A jest jeszcze cała reszta, która mi się pojawiła z czasem. Tylko, jak nie ma obok człowieka kogoś, kto by to pokazał, nauczył, wyćwiczył, umożliwił rozumieć i widzieć więcej, to będzie jak ze zwolennikiem melodyjnych piosenek, który nie znajduje nic albo kompletną nudę w muzyce poważnej, czy jazzie.
   Problem jest też taki, że oglądając mecze w TV polskiej, nie da się tego nauczyć dzięki komentatorom, bo z reguły oni sami niewiele więcej widzą, co najwyżej dzięki nielicznym ekspertom można coś usłyszeć, dostrzec, ale to za krótko i za mało, żeby się dobrze nauczyć, choćby nawet ktoś chciał. Poza tym warto też chodzić na stadion, bo ogarnia się całą perspektywę boiska i też widzi więcej. Ja mieszkam pięć minut od takiego miejsca i zawsze tam chodziłem, dzisiaj też, choć poziom dość żenujący, ale jest to chociaż Ekstraklapa. Musielibyśmy razem trochę meczów obejrzeć, żebyś się wciągnął, jak mój brat, który miał pecha, bo urodził się sporo lat później i już nikt tak nad nim nie popracował jak nade mną. Dopiero ja musiałem po latach. Że o szwagrze brata nie wspomnę, który w wieku 35 lat dopiero wpadł jak śliwka w kompot. Jego żona zresztą też. Piłka nożna, to może jednak zbyt rozległy temat, żeby go tutaj rozwijać.
   Ale jeżeli ktoś by chciał się wciągnąć w oglądanie sportu poprzez nabycie umiejętności dostrzegania czegoś więcej, to proponowałbym tenis na Eurosporcie zwłaszcza przy komentarzu Lecha Sidora, który czasami za dużo gada, ale za to bardzo dokładnie potrafi przekazać to, że to nie jest tylko przebijanie rakietą piłki nad siatką, tak jak piłka nożna, to nie tylko wbijanie piłki do bramki przeciwnika.
   No to niech będzie ten tenis. Tutaj mamy cały szereg sposobów uderzania piłki, portalaktywni.com/aktualnosci/rodzaje-uderzen/
do tego dochodzi stosowanie rozmaitych rotacji w celu utrudnienia odbioru piłki przez przeciwnika, zagrywanych w zależności od własnych umiejętności, od umiejętności danego przeciwnika (każdy ma inne) który lepiej lub gorzej z tym czy innym zagraniem sobie radzi (każdy przeciwnik różnie). Od rozwoju sytuacji na korcie, od aktualnej formy fizycznej, od rodzaju nawierzchni nawet. Nie dość, że trzeba się tutaj wykazać znakomitymi umiejętnościami technicznymi i fantastycznym przygotowaniem fizycznym, to jeszcze dochodzą do tego predyspozycje mentalne, które odgrywają ogromną rolę. Odporność na stres w kluczowych momentach, gdzie wielu pada, a najlepsi grają wtedy najlepiej, czasami genialnie. Ułożenie taktyki pod danego przeciwnika poparte doświadczeniem poprzednich z nim spotkań, czy wyciągnięciem wniosków na podstawie jego gier z innym tenisistami. Umiejętne rozłożenie sił, znajomość własnego organizmu. Odpowiedź psychiki na wielogodzinny wysiłek, na radzenie sobie z nadzwyczajna dyspozycją przeciwnika, chwilami swojej słabości i jak najlepszym wykorzystywaniem tych u rywala. Do tego dochodzi cała masa czynników, które świadczą o nadzwyczajnych umiejętnościach, ale i fantastycznej inteligencji sportowca, od niezmiernie istotnej pracy nóg, umiejętności poruszania się po korcie w różnych kierunkach, wykorzystywania geometrii placu gry, "oszukiwania" przeciwnika, czyli sugerowania innego zagrania, niż chce się zgrać, i antycypacji z drugiej strony, umiejętności zastosowania odpowiedniej strategii, elastyczności, czyli zmiany taktyki w zależności od potrzeb do umiejętności zdominowania psychicznego, bo czasami jedną akcją, a nawet gestem (nawet niezbyt fair) można przechylić szalę na swoją korzyść.
   Nie wszystko tutaj napisałem, ale jak takie rzeczy się widzi i rozumie, to całość inaczej smakuje i nie sprowadza się to tylko do emocji. A co dyscyplina, to inna opowieść. Choć i mnie część z nich nie wciąga albo robi to słabo. A można oglądać tak dziwne rzeczy jak curling czy snooker, gdzie umiejętności techniczne, inteligencja, odporność, czy strategia odgrywają ogromna rolę. I oczywiście później trzeba wypracować w sobie umiar

>   Nie wszystko tutaj napisałem, ale jak takie rzeczy się widzi i rozumie, to całość inaczej smakuje i nie sprowadza się to tylko do emocji. A co dyscyplina, to inna opowieść. Choć i mnie część z nich nie wciąga albo robi to słabo. A można oglądać tak dziwne rzeczy jak curling czy snooker, gdzie umiejętności techniczne, inteligencja, odporność, czy strategia odgrywają ogromna rolę. I oczywiście później trzeba wypracować w sobie umiar

Ja tam wolę obserwować u mnie w domu hydraulika: jak przycina rurki, nagwintowuje półcalową rurkę, jak nawija konopie, smaruje czymś i skręca razem... I potem, jak sprawdza, czy nie cieknie.
Jeśli się wie, że gint może być lewy lub prawy, jeśli się wie, że przy używaniu teflonu nie można cofnąć zakręcania, jeśli się wie, ile należy nawinąć konopi i dlaczego stępić wcześniej gwint... to to jest interesujące

Ale o wiele bardziej lubię samemu złożyć tą instalację i sprawdzić, czy nie cieknie... A potem ile radości ze zwykłego odkręcenia kranu... że leci woda...

Jeśli by się ktoś oburzał lub śmiał z powyższego, to proszę wziąć pod uwagę, że to jest tak samo interesujące, jak mistrzostwa świata w piłce nożnej, tylko o wiele bardziej przydatne w życiu.

>Jeśli by się ktoś oburzał lub śmiał z powyższego, to proszę wziąć pod uwagę, że to jest tak samo interesujące, jak mistrzostwa świata w piłce nożnej

Nie wiem, czy tak samo, mniej czy więcej, pewnie zależy jak dla kogo. Dla mnie jest to również ciekawe. Dwa tygodnie temu pomalowałem pokój, niby nic wielkiego, a satysfakcja była i nawet jeszcze jest. Zainteresowanie sportem tego nie wyklucza.

>tylko o wiele bardziej przydatne w życiu.

Przydatne w inny sposób. Czy bardziej, to nie wiem, trudno porównywać. Zainteresowanie sportem, czy to czynne, czy bierne, może się przydać. Pozostańmy przy samym oglądaniu, skoro są te mistrzostwa w telewizorze. Po pierwsze, zazwyczaj nie oglądamy tego sami. A więc służy to w rozwijaniu wspólnych zainteresowań, pogłębia więzi, rozwija relacje. Wymieniamy się spostrzeżeniami, obserwujemy własne reakcje, uczymy się siebie, również bycia ze sobą. Zawieramy znajomości, poszerzamy grono znajomych, choćby w pracy, uczymy się współpracować, choćby w kibicowaniu. Ja na przykład zaraz będę sprawdzał jak kto obstawiał mecz Szwajcarów, bo robimy to w każde mistrzostwa w stałej grupie (20 osób, w tym 6 kobiet, dałem 1:1 - wrrrr...).
Inna płaszczyzna wartości i pożytku. Obserwacja ogromnej liczby ludzi, niezliczonych postaw, charakterów, osobowości, reakcji, losów. I wyciąganie z tego wniosków. Choćby z tego tenisa. Wiera Zwonariowa, która będąc w czołówce przez swój histeryczny charakter i niezwykłą kłótliwość traci wszystko, podobnie Jelena Janković, której teraz udaje się wrócić, bo zaczęła jako tako nad sobą panować. Z drugiej strony choćby Szarapowa, zawsze twarda, konsekwentna, zdyscyplinowana, nigdy nie poddająca się i nieulegająca emocjom. Zawsze nastawiona na swój cel. Sport uczy charakteru, wytrwałości, konsekwencji. Pokazuje, co się opłaca, a co nie. Obrazuje nam modele, które pozwalają w życiu osiągać cele i te, które to utrudniają albo uniemożliwiają. Taki tenis pokazuje nawet wpływ rodziców na dzieci, jak przeambicjonowany i pomylony ojciec może zniszczyć życie dziecku (Jelena Dokić) i jak można temu zapobiec, czyli odsuwając ojca na bok pomimo uczuć (siostry Williams). Pokazuje ewolucje charakterów w tą czy inną stronę. Zwyczajnie uczy. Inspiruje. Chyba jest więc pożyteczny. A przynajmniej bywa, jeżeli nie ogranicza się do piwa i najprostszych emocji, choć i tutaj wzmacniamy choćby te więzi z innymi, poprzez wspólne przeżywanie.

Rozumiem o co ci chodzi. W sumie zgadzam się, że sport powinno się uprawiać bardziej samemu...No przynajmniej uważam tak wtedy, gdy sportowcy reklamują sport i gadają dlaczego to powinniśmy ich oglądać w tv ;D Kiedyś bardzo lubiłem piłkę nożną, a obecnie wole np hokej, ręczną, bo więcej się dzieje. Na sport włączam zresztą tylko czasami. Podobnie jak Jachołek sprawdzę sobie tabele wyników i zniesmaczę się wiadomością o nowych zarobkach np Lewandowskiego ;D. Nie lubię też tego do jakiej ranki urosły niektóre zawody sportowe. Ich znaczenie dla świata jest też według mnie przeceniane. Ogólnie jednak jeżeli komuś oglądanie sportu dostarcza rozrywki, to nie widzę nić złego i nie jest to takie głupie, bo nikt jeszcze całego życia nie spędził w 100% racjonalnie(przyjmując że niezbyt mądra, ale jednak rozrywka jest nieracjonalna). Chodzi raczej o umiar, aby nie stać się jednym z tych przesadnie podnieconych osobników.

>Jak jest z tym u was?

Az cisnie mi sie na klawiature 'Ja nie jestem przeciwny pilce noznej, wręcz przeciwnie, nie mam nic na przeciwko, ale....'
Skad ta niechec?
'To nie jest niechec, ja pilki po prostu nie lubie'

A powazniej, to jest naprawde wiele rzeczy, ktore ktos, gdzies, kiedys moze uznac za glupie.
Sam wiele takich robie.
Ale moje podejscie mozna skwitowac po angielsku: If something is stupid, but fun - then it's not that stupid...

Kibicom zycze dobrej zabawy! A ja wytrzymam bez chodzenia do pubu przez ten czas

>Jak jest z tym u was?
Różnie, różniaście. Mecz może być całkiem dobrym tłem dla spotkania z przyjaciółmi, bez towarzystwa raczej nie oglądam, wolę inne rozrywki.

---

The only good is knowledge and the only evil is ignorance.

Prawdziwy facet sam uprawia jakiś sport jeżeli brakuje mu adrenaliny; a więc oglądanie meczów jest zajęciem niegodnym mężczyzny. Niestety, niestety. Ludziska gapią się na adrenalinę z ekranu, na seks z ekranu, na podróże z ekranu, jednocześnie kapcaniejąc z pilotem w ręku. A trzeba coś zdziałać, coś przeżyć naprawdę. Nie na ekranie.

>Prawdziwy facet sam uprawia jakiś sport jeżeli brakuje mu adrenaliny; a więc oglądanie meczów jest zajęciem niegodnym mężczyzny. Niestety, niestety. Ludziska gapią się na adrenalinę z ekranu, na seks z ekranu, na podróże z ekranu, jednocześnie kapcaniejąc z pilotem w ręku. A trzeba coś zdziałać, coś przeżyć naprawdę. Nie na ekranie.

Jedno drugie wyklucza wg Ciebie? Jesteś w błędzie.

>Prawdziwy facet sam uprawia jakiś sport jeżeli brakuje mu adrenaliny;
Cóż to takiego ten prawdziwy facet?
>a więc oglądanie meczów jest zajęciem niegodnym mężczyzny.
Bo ty tak powiedziałeś? Jak dla mnie niegodnym mężczyzny to jest bicie żony dla przykładu. W jaki sposób oglądanie meczu miałoby zaprzeczać męskości?
>Ludziska gapią się na adrenalinę z ekranu, na seks z ekranu, na podróże z ekranu, jednocześnie kapcaniejąc z pilotem w ręku.
Mają ochotę niech się gapią i kapcanieją. Ich życie.
>A trzeba coś zdziałać, coś przeżyć naprawdę. Nie na ekranie.
Nie trzeba. Niech sobie ludzie żyją jak im się podoba, nie robią coś bo ktoś autorytatywnie stwierdza, że prawdziwy mężczyzna powinien robić x a prawdziwa kobieta y.

---

The only good is knowledge and the only evil is ignorance.