To nie filozofia tylko fizyka, a to o czym piszesz to dualizm korpuskularno falowy.

pzdr
zyggy

>To nie filozofia tylko fizyka, a to o czym piszesz to dualizm korpuskularno falowy.
Tylko ja piszę o wyłącznie falowej strukturze materii.
Zamiast cząstek mamy sferyczne struktury falowe złożone z fali rozbieżnej połączonej z falą zbieżną. Centrum tej struktury zachowuje się jak cząstka.
Dzięki takiemu postrzeganiu materii, elektron może sam ze sobą interferować w eksperymencie z dwoma szczelinami..

>Dzięki takiemu postrzeganiu materii, elektron może sam ze sobą interferować w eksperymencie z dwoma szczelinami..

Już nie może, bo są znane eksperymenty w których wyznaczano trajektorię elektronów z jednoczesnym zachowaniem interferencji, co jest zabronione w ramach tej Kopenhagi.

Sam pomiar, tj. wyznaczenie trajektorii elektronów, polegał na pomiarze promieniowania w pobliżu szczelin, zamiast wprost detekcji elektronów co zaburza ich trajektorie, i losowo, stąd też utrata tej interferencji, interpretowanej jako kolaps funkcji, czy jakieś tam inne kosmiczne brednie, np. zgadywane z rozkładu fusów w mózgu obserwatora.

>>Dzięki takiemu postrzeganiu materii, elektron może sam ze sobą interferować w eksperymencie z dwoma szczelinami..
>Już nie może, bo są znane eksperymenty w których wyznaczano trajektorię elektronów z jednoczesnym zachowaniem interferencji, co jest zabronione w ramach tej Kopenhagi.
Ale ja wcale nie mówię o interpretacji Kopenhaskiej.
A dlaczego interpretacja probabilistyczna jest fałszywa?
Ponieważ to wcale nie jest prawdopodobieństwo! W żaden sposób nie przypomina matematycznej koncepcji prawdopodobieństwa. Przykładowo, w matematyce gdy mierzysz prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia A i zdarzenia B, i te dwa zdarzenia są współzależne od siebie, to ich rozkłady prawdopodobieństwa się sumują. Lecz gdy zrobisz to samo z funkcjami falowymi, to ich "prawdopodobieństwa" (kwadraty funkcji falowych) nie sumują się! Zamiast tego one interferują. Możesz zaobserwować typowe prążki interferencyjne klasycznie kojarzone z falami. Zamiast sumować prawdopodobieństwa, musisz sumować amplitudy funkcji falowych, podobnie jak w przypadku każdych zwyczajnych fal. Sumowanie prawdopodobieństw, które działało w statystyce matematycznej, nie działa dla "prawdopodobieństw" funkcji falowych.
Więc po co nazywać je "prawdopodobieństwem", jeśli nim nie są?
Ponieważ naukowcy potrzebują cząstek. Więc wciskają je tam pod te funkcje falowe i traktują funkcję falową jak "prawdopodobieństwo znalezienia tej punktowej cząstki w danym miejscu przestrzeni i w jakimś momencie czasu". Potrzebują cząstek, ponieważ przywykli do nich przez cały ten czas używania ich w swych teoriach, i teraz trudno jest im się z tego wycofać. Ich wiara w punktowe cząstki jest silniejsza, niż prawda, jaką przyroda objawia przed nimi.

>Sam pomiar, tj. wyznaczenie trajektorii elektronów, polegał na pomiarze promieniowania w pobliżu szczelin, zamiast wprost detekcji elektronów co zaburza ich trajektorie, i losowo, stąd też utrata tej interferencji, interpretowanej jako kolaps funkcji, czy jakieś tam inne kosmiczne brednie, np. zgadywane z rozkładu fusów w mózgu obserwatora.
Tylko, że cząstki nie interferują, a fale tak. Więc doświadczenie z podwójną szczeliną pokazuje, że elektron jest falą, podobnie jak foton.
Cały ten "dualizm" bierze się jedynie z pomysłu, że elektron jest TAKŻE cząstką, a to z kolei bierze się z iluzji, która przejawia się w niektórych obserwacjach elektronu lub fotonu.
To, że coś da się opisać w taki sam sposób, jak cząstkę, to jeszcze nie znaczy, że to coś jest cząstką. Fala może zachowywać się jak cząstka: jeśli jej największa amplituda skupia się w małym promieniu w jej centrum, a na większej odległości jest niezauważalnie mała, to zobaczymy "punkcik" i powiemy "cząstka" ;P
I takie ujęcie sprawy będzie pasować do wielu doświadczeń, ale nie wszystkich.
W niektórych wręcz będzie przeszkadzać traktowanie elektronu jako cząstki [czyli w sposób klasyczny], bo pojawią się paradoksy.

>>>Dzięki takiemu postrzeganiu materii, elektron może sam ze sobą interferować w eksperymencie z dwoma szczelinami..
>>Już nie może, bo są znane eksperymenty w których wyznaczano trajektorię elektronów z jednoczesnym zachowaniem interferencji, co jest zabronione w ramach tej Kopenhagi.
>Ale ja wcale nie mówię o interpretacji Kopenhaskiej.
>A dlaczego interpretacja probabilistyczna jest fałszywa?

Każda interpretacja jest fałszywa, bo interpretacja jest zawsze przed właściwym rozpoznaniem, które jest jednoznaczne.

Sam termin 'interpretacji' jest obecnie dwojako rozumiany w nauce, czyli z natry dualistyczny.

Przykładowo, weźmy równanie Lorentza: t' = k(t-xv/c^2)
no i co to jest?

Transformacja czasu, ale to tylko interpretacja,
bo przecież nigdy tego nie udowodniono - a dlaczego?
Bo nie rozpoznano tego wzoru poprawnie.

Weźmy teraz ten interwał z STW, który jest podstawą tego modelu:
ds^2 = dx^2 + dy^2 + dz^2 - (cdt)^2

i to coś ma niby obalać kompletnie klasyczne rozumienie czasu i przestrzeni - tak?

Przecież tam stoi cdt, a nie samo dt!
I wszędzie tak jest - dowolny wzór z STW używa zawsze cdt, nigdy samego czasu dt.

A to znaczy że otrzymamy identyczne wyniki, gdy zachowamy klasyczny czas, znaczy:
t = inv, zamiast c = inv!
Wszelkie dowody relatywistycznej względności czasu i przestrzeni znikają nam jak bańka mydlana.

c't == ct'; matematyka tego nie rozróżnia, i Teoria Względności właśnie na tym bazuje... znaczy na głupocie!

> Lecz gdy zrobisz to samo z funkcjami falowymi, to ich "prawdopodobieństwa" (kwadraty funkcji falowych) nie sumują się! Zamiast tego one interferują. Możesz zaobserwować typowe prążki interferencyjne klasycznie kojarzone z falami. Zamiast sumować prawdopodobieństwa, musisz sumować amplitudy funkcji falowych, podobnie jak w przypadku każdych zwyczajnych fal. Sumowanie prawdopodobieństw, które działało w statystyce matematycznej, nie działa dla "prawdopodobieństw" funkcji falowych.
>Więc po co nazywać je "prawdopodobieństwem", jeśli nim nie są?

Coś w pobliżu, ale chyba nie za bardzo... interferencja w QM jest liczona z modułów sum, o których mówisz.

jakoś tak:
QM = |a + b|, co jest różne od: |a| + |b| interpretowane jako klasyczna wersja.

>To, że coś da się opisać w taki sam sposób, jak cząstkę, to jeszcze nie znaczy, że to coś jest cząstką. Fala może zachowywać się jak cząstka: jeśli jej największa amplituda skupia się w małym promieniu w jej centrum, a na większej odległości jest niezauważalnie mała, to zobaczymy "punkcik" i powiemy "cząstka" ;P
>I takie ujęcie sprawy będzie pasować do wielu doświadczeń, ale nie wszystkich.
>W niektórych wręcz będzie przeszkadzać traktowanie elektronu jako cząstki [czyli w sposób klasyczny], bo pojawią się paradoksy.

Problem jest raczej inny.
Punktowe cząstki, np. masa punktowa, mogą być używane we wzorach, bo kula, czy sfera, daje taki sam wynik... na zewnątrz: r >= promień kuli.

Ten punkt jest tylko miejscem położenia środka ciała, a nie samym ciałem...

> W jaki sposób cząsteczka materii czy oddziaływania może pochłaniać inną cząsteczkę?

Opisuje to mechanika kwantowa.

> Czy ktoś próbował to kiedykolwiek wyjaśniać, oprócz oczywistego stwierdzenia, tak się dzieje i już?

Tak, ten mechanizm jest dobrze znany.

> Weźmy dla przykładu pochłonięcie fotonu przez atom. Taki wzbudzony atom, powracający do stanu podstawowego wg modelu cząsteczkowego musi wyemitować kolejny foton. Pytanie jak to się dzieje, ...

Symulację pochłonięcia i emisji fotonu przez atom wodoru znajdziesz na stronie www.falstad.com/mathphysics.html, Atomic Dipole Transitions Applet. Zauważ, że jest to proces ciągły: energia pola elektromagnetycznego stopniowo jest przekazywana do atomu, a potem z powrotem do pola.

> ... oraz w jakim kierunku ten nowy foton zostanie wyemitowany?

Jeżeli jest to proces emisji wymuszonej (tak jak w powyższej symulacji), to foton wyemitowany jest kopią fotonów wymuszających. Jeżeli jest to emisja spontaniczna, to rozkład prawdopodobieństwa kierunków jest zazwyczaj taki jak promieniowania dipola elektrycznego.

> Problem nie istnieje jeżeli światło będziemy rozpatrywać jako falę docierającą do atomów, a każdy atom jako punktowe źródło nowej fali elektromagnetycznej.

No ale atomy nie są punktowe.

> Ciężko się pozbyć tej idei, ale czy pojęcie cząstek to nie jest anachronizm?

Można tak uznać. Kwantowa teoria pola traktuje cząstki jako pojęcia wtórne.