Dalszy ciąg kuriozalnej sytuacji nagłego ujawnienia propozycji rozbioru Ukrainy między Polskę i Rosję z 2008. Propozycji, wobec której premier Tusk nie tylko miał milczeć przez ostatnie 6 lat, ale i nawet podczas spotkania z Putinem. Widać ewidentnie, że Ben Judah na tyle zaskoczył Sikorskiego, że ten nie potrafi sobie poradzić z piorunującą informacją, którą wygenerowało amerykańskie Politico (abstrahując już od tego, że tak fundamentalne rewelacje z polskiej polityki zagranicznej, polski minister spraw zagranicznych powinien ujawniać najpierw w prasie polskiej a nie zagranicznej).
Na konferencji prasowej były szef MSZ nie chciał popłynąć w pytania dziennikarzy, więc nic nie powiedział, odsyłając wszystkich do jednego tajemniczego medium, któremu udzielił swojej wersji. Rychło okazało się, że chodzi o Gazetę Wyborczą: wyborcza.p(*)zbior_Ukrainy_przez_Rosje.html - na łamach której Sikorski pochwalił polski standard dziennikarski autoryzacji przeprowadzanych wywiadów. Propozycja rozbioru nie padła otóż wprost, lecz implicite.


Mamy zatem dwie opcje:

a) Sikorski i Ben Judah mówią/piszą prawdę: rząd polski wiedział o zamysłach rozbioru Ukrainy przez Rosję już w 2008. Niektórzy komentatorzy podnoszą, że w świetle tej wiedzy późniejsza prorosyjska polityka rządu wydaje się niezrozumiała. Przeciwnie jednak wydaje się całkowicie zrozumiała: jeśli bowiem prawdą jest, że Rosja proponowała polskiemu rządowi wspólny rozbiór Ukrainy, to przecież świadczyłoby o nader poważnym i wręcz sojuszniczym traktowaniu Polski przez Rosję. Premier Tusk też ani nie odrzucił sugestii ani jej nie nagłośnił publicznie;

b) wczesne plany rozbiorowe tudzież w szczególności propozycje wobec Polski - to wymysł wygenerowany przez waszyngtońską prasę, za pomocą polskiego ministra (który notabene w podsłuchanej rozmowie przyznał, że irytuje go "robienie laski" Amerykanom). Obecnie amerykańskiej polityce posłużył dla ugruntowania wersji, że Euromajdan to robota Putina (wobec wyraźnego przełomu w stosunkach amerykańsko-rosyjskich w ostatnim czasie tudzież mięknącej polityki wobec Rosji)

Którą wersję obstawiacie?

Jakkolwiek by było wydaje się, że udział Polski w awanturniczych rozbiorach sąsiedniego kraju, zwłaszcza w kontekście naszych własnych doświadczeń, wydają się nader szkodliwym myśleniem historycznym. Lwów i Wilno to były niegdyś wspaniałe polskie miasta, ale to już historia. Polska obecnie nie odczuwa żadnego braku "lebensraum", "przestrzeni życiowej", lecz nade wszystko braku organizacji i uczciwości w życiu publicznym, tudzież myślenia kategoriami interesów krajowych (a nie europejskich czy unijnych). Mamy problem z niedoludnieniem a nie z przeludnieniem oraz głodem nowej, nawet historycznie polskiej ziemi. Nie potrzebujemy tych dawnych ziem, by zbudować kraj silny co najmniej regionalnie: mamy bogate złoża surowcowe, w tym, energetyczne, mamy dostęp do morza oraz jesteśmy krajem transgranicznym. Nasza jednolita struktura etniczna niweluje zarzewie potężnych konfliktów etnicznych z jakimi boryka się wiele innych krajów (np. Węgry z Romami). Nie potrzeba nam żadnych mrzonek rozbiorowych.