Scenariusz wydarzeń jest jak w filmie Hitchocka. Zaczyna się od trzęsienia ziemi a później emocje tylko się potęgują. Książka Erica Zemmour pod jakże znamienym tytułem "La Suicide Francais", wywróciła do góry nogami całą Francję. Jej sprzedaż idzie w setki tysięcy egzemplarzy a być może przeroczyła już milion - i nadal ma tendencję wzrostową. O książce, jej autorze, tezach w niej zawartych, rozmawia się wszędzie, w domu, w pracy, w kawiarniach, w pociagach. Jej autor jest rozchwytywany i nieustannie udziela wywiadów różnorakim mediom.
A tezy postawione przez Zemmoura są bardzo mocne, bardzo kontrowersyjne i - sądząc po zaistniałym rozgłosie - trafiające w samo jądro społecznego, politycznego i ekonomicznego kryzysu w jakim znajduje się Francja.
Zemmour twierdzi - sprowadzając do bardzo generalnego mianownika jego poglądy - iż obecny kompleksowy kryzys Francji ma swoje początki w 1968 r., po którym tradycyjne wartości decydujące o istocie i znaczeniu Francji, takie jak rodzina i naród - zostały zastąpione (przez lewicowo - liberalne elity) ideologią skrajnie feministyczną, progejowską, zwyrodniałego egalitaryzmu oraz otwarciem na wzbierające fale muzułmańskiej imigracji.
Zemmour bedący potomkiem algierskich Żydów (co czyni całą sytuację tym bardziej pikantną) odcina się od związków z Narodowym Frontem Le Pena - jednakże ostatnie wielkie triumfy na scenie politycznej Francji tej partii, zdają się współgrać z momentem publikacji jego pracy oraz tezami w niej zawartymi. Zemmour naraził się szczególnie lewicy francuskiej za twierdzenie, iż państwo vichistowskie nie było wcale takie bardzo złe ze względu na wyznawane wartości. Broni też polityki wobec Żydów uprawianej przez Vichy. Argumentuje, iż działało ono w stanie wyższej konieczności i fakt, iż 2/3 Żydów (spośród 80 tysięcy) wyekspediowanych przez nie do niemieckich obozów koncentracyjnych - nie wystwia mu fatalnego świadectwa. W opinii Zemmoura w takich okolicznościach państwo francuskie miało za zadanie chronić francuskich Żydów - co w dużym stopniu czyniło. Teza powyższa zaskarbiła Zemmourowi - także - opinię self - hating Jew wśród wielu Żydów we Francji i za granicą.
Zemmour przywiązuje ogromną wagę do problemu kompleksu Vichy - tak charakterystycznego dla Francuzów. Pisze, iż to ogromne - i jego zdaniem nieusprawiedliwione - poczucie winy uniemożliwia uprawianie w tym kraju nowoczesnej i skutecznej polityki. Powiada - tytułem przykładu - iż za każdym razem, gdy ktoś rzuca hasło odesłania imigrantów do ich ojczyzn - pojawia się ktoś inny, kto przypina takiemu pomysłowi łatkę vichistowskiego rasizmu. Z kolei gdy inny głos proponuje szereg ułatwień w celu szybkiej ich asymilacji - znow błyskawicznie pojawia się zarzut uprawiania polityki kolonialnej w stylu Vichy. Słowem - w opini Zemmoura - czas już najwyższy we Francji przeciąć raz na zawsze vichistowski węzeł gordyjski ostrym mieczem.
Jak widać z tego bardzo generalnego wprowadzenia, Zemmour to autor bardzo kontrowersyjny, z którym często niełatwo jest się zgodzić. Jednakże, jeżeli chodzi o jego opinię na temat "kompleksu Vichy" - trudno zaprzeczać, że tkwi w nim racjonalne jądro.

www.npr.or(*)ent-vichy-regime-wasnt-all-bad