Wilfred Owen, Dulce et decorum Est (fragment)



To najlepsze znane mi tłumaczenie tego wiersza, popełnione prawdopodobnie przez tłumacza książki, dzięki której go poznałem (Hitchens - Śmiertelność) - Radosława Madejskiego.
Oryginał w języku angielskim możecie znaleźć na przykład tu.
Inne niezłe tłumaczenie na polski: erpegis.

No i jeszcze podkład muzyczny do sytuacji na świecie (vide pobór):
Dezerter

>Wynik, w którym dwie trzecie społeczeństwa okazuje niezainteresowanie obroną swojego kraju, jest pochodną ślepoty elit oraz ich zadufania w sobie.

Wynik, w którym jedna pierwsza społeczeństwa każdego kraju okazywałaby niezainteresowanie jego obroną byłby znacznie korzystniejszy dla wszystkich.

W wielu wypowiedziach negujących totalnie potrzebę funkcjonowania wojska czy też konieczności nawet nahbardziej umiarkowanego poświęcenia dla obronności kraju - przebija skrajny nihilizm, egoizm oraz wyraźne echa postawy typowej dla szlacheckich czubaryków sprzed kilkuset lat streszczonej w zdaniu "Polska nierządem stoi". Jednakże dzisiaj - z perspektywy czasu - dobrze wiemy jak długo to stanie trwało i jak skuteczną wunderwaffe wobec zagrożenia zewnętrznego okazał się ów nierząd.
Irytuje szczególnie postawa typu mam pracę i studia ( w tej Polsce co nie jest warta wczorajszego obiadu) - co mnie więc obchodzi stawienie się do jednostki wojskowej na parę dni w celu przetestowania procedury werbunku. Bo przeciez nikt nie mówi o realnej służbie czy też wysyłaniu na rzeź.
Za Gierka - który jak uważa wielu był wybitnym mężem stanu - na ostatnim roku studiów było studium wojskowe. Po studiach szło się obligatoryjnie na kilka mięsięcy do Szkoły Oficerów Rezerwy(za Jaruzelskiego Szkoły Podchorażych Rezerwy), a następnie na rok do służby w jednostce wojskowej, na przykład do Węgorzewa - gdzie węgorze szczekały pewną częścią ciała. Nie było żadnego zmiłuj się, za odmowę było postępowanie karne. Warunki służby w porównaniu z obecnymi to była Syberia. Kładło się ruki po szwam i szło się w kamasze. A po powrocie z wojska dostawało się stopień podporucznika i pracę jak z piosenek Osieckiej za 10 dolarów USA miesięcznie i można było sobie tylko pomarzyć o wyjeździe za jakąkolwiek granicę.
Rozumiem rozgorycznie szeregiem patologii funkcjonujących w obecnej Polsce. Ale popadającym w skrajny nihilizm z tego powodu przypominam, iż w tych innych Polskach nie było wcale lepiej, a wojsko było obligatoryjna katorgą, o której Wy - rozpieszczeni i rozkapryszeni - nie macie zielonego pojęcia.

Pospolite ruszenie dzisiaj nie wygrywa wojen. Wydajemy sporo na zbrojenia, jesteśmy w największym sojuszu na świecie, oczekiwanie od szarego obywatela, aby się przejmował obronnością, to albo zamierzone wzbudzanie niepokoju, albo manipulacja mająca inne cele. Co mamy zrobić, my rozpieszczeni, zrzutkę na jakieś działo, czy może kopać sobie transzeje w lesie?

>Ich dzieci bez bólu przechodzą na inne medium komunikacji.
Zwykle jest tak, że dzieci imigrantów mówią dwoma językami. Wnuki już tylko lokalnym.

>Zwykle jest tak, że dzieci imigrantów mówią dwoma językami.

Z mojego podwórka (USA): dzieci owszem, ale jak podrosną, to już tylko kaleczą. A na starość to Ojcze nasz + liczebniki.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>A na starość to Ojcze nasz + liczebniki.
Na starość to dobrze jak jeszcze się w jakimkolwiek języku mówi Ale z czego sobie dobrze zdałem sprawę w tym momencie to fakt, że Pater Noster się głęboko wbija w podświadomość, można nie praktykować od dziesięcioleci, ale ciężko zapomnieć ten tekst. Musiał być ułożony przez speców od ludzkiej psychiki.

"Pospolite ruszenie dzisiaj nie wygrywa wojen"

Oczywiście, że nie. Wygrywa dobrze uzbrojona, nowoczesna armia zawodowa. I dlatego taką właśnie armię powinniśmy mieć - nie tyle po to żeby wygrywać, tylko po to aby odstraszać. I oczywiście trzeba na tę armię wydać trochę pieniędzy.
Natomiast elementem funkcjonowania systemu armii zawdowej jest możliwosć powołania w sytuacji szczególnej dodatkowych roczników zpoboru. I jest tak w przypadku każdej armii zawodowej na świecie, w każdym kraju, który ma armię zawdową. Nic lepszego na razie nie wymyślono.
Postawa typu: jest mi źle w Polsce więc mam gdzieś armię jest przejawem roszczeniowego infantylizmu. Bo przecież naiwnością jest zakładać, iż będzie mi lepiej jak przyjdą tu jacyś inni - jeżeli armia ich nie odstraszy.

>Nic lepszego na razie nie wymyślono.
Twój światopogląd w tym temacie jest silnie osadzony w rzeczywistości - jest tak jak jest i trzeba się przystosować.
Ja jestem idealistą (ponoć przechodzi z wiekiem) i nie mogę znieść, że sposobem dorosłych ludzi na rozwiązywanie problemów może być wojna, w której w dodatku oni nie będą brać bezpośredniego udziału. A tak naprawdę - o jakich problemach mówimy? Co miałoby być powodem wojny? Zachcianka wariata z Kremlu? Spiętrzone Zimną Wojną napięcia w stosunkach międzynarodowych? Nic nie jest warte wszczynania wojny i zabijania innych, równie niewinnych ludzi.

>Wynik, w którym dwie trzecie społeczeństwa okazuje niezainteresowanie obroną swojego kraju, jest pochodną ślepoty elit oraz ich zadufania w sobie.
Ciekawa teza ale nie do końca się z nią zgadzam.
Niezainteresowanie społeczeństwa obroną kraju wynika z tego, że ono ewoluuje - dojrzewa. Wraz z postępowaniem globalizacji ludzie coraz częściej rozumieją, że naród jest pojęciem archaicznym. Wszyscy jesteśmy przede wszystkim ludźmi. Nie Polakami, nie Chińczykami - ludźmi. A wszyscy chcą żyć, mają takie same potrzeby i marzenia. Chcą żyć bezpiecznie, kochać i zakładać rodziny albo jeździć po świecie na swoim motocyklu.
Społeczeństwa zatracają swój patriotyzm, ale według mnie to pozytywny proces.
Tylko jednostki posiadające zbyt dużo władzy mogą swym postępowaniem doprowadzić do sytuacji narażającej te zwykłe, normalne marzenia na szwank.
Niebezpieczeństwo obecnej sytuacji tkwi w tym, że Europejczycy w dużej mierze dorośli do takiego pacyfizmu, gdzie walka zbrojna jest absolutną ostatecznością, czego niestety nie można chyba powiedzieć o Rosjanach - z informacji, którymi karmią nas media wnioskować można, że wielu Rosjan poszłoby za rozkazem Putina w ogień.

>Pod hasłem "Walka za Polskę" kryje się obrona wielu prozaicznych spraw, być może też możliwości zjedzenia obiadu i wypowiadania się na tym forum.
Pod hasłem "walka o Polskę" kryje się uleganie wojennej propagandzie polskich politykierów i zgoda na robienie z siebie mięsa armatniego w imię miłości do ojczyzny będącej niemalże Iranem Europy.
   Nie jest to dla mnie perspektywa atrakcyjna, mi umieranie za polskie "elyty" albo chociaż służenie w wojsku będącym ich narzędziem zdecydowanie nie odpowiada.

---

The only good is knowledge and the only evil is ignorance.

Rzeczywiście, skrajny idealizm ( i infantylizm) przemawia przez Pana. Proszę sobie przejrzeć karty historii - to może zejdzie Pan z obłoków na ziemię. Pana opinie - jakkolwiek bardzo szlachetne - to typowe wishful thinking. Rzewczywistość weryfikuje je w sposob brutalny - o czym na polecanych kartach historii.
Nikt w tym wątku nie zaleca wszczynania wojny i zabijania niewinnych ludzi. Si vis pacem para bellum - chcesz mieć pokój, bądź przygotowany dobrze do wojny ( to wtedy wróg cię nie zaatakuje).

"Wraz z postępowaniem globalizacji ludzie coraz częściej rozumieją, że naród jest pojęciem archaicznym".

Chyba nie jest Pan na bieżąco. W chwili obecnej - globalnie rzecz ujmując - przeżywamy renesans nacjonalizmów, nawet w starej, dobrej liberalnej Europie - że nie wymienię innych części globu.


"Niebezpieczeństwo obecnej sytuacji tkwi w tym, że Europejczycy w dużej mierze dorośli do takiego pacyfizmu, gdzie walka zbrojna jest absolutną ostatecznością, czego niestety nie można chyba powiedzieć o Rosjanach - z informacji, którymi karmią nas media wnioskować można, że wielu Rosjan poszłoby za rozkazem Putina w ogień".

Więc najlepiej wobec takich Rosjan i Putina przyjąć postawę typu: Polska nie jest warta wczorajszego obiadu - w związku z czym rozbrajamy się całkowicie, no nie?
Poważnie już mówiąc, może w związku z tym co Pan sam zauważa, Europejczycy powini dorosnąć do postawy która odrzuca aprioryczny pacyfizm?

Ja infantylnymi i nieodpowiedzialnymi nazywam tych ludzi, ktorzy swoimi chorymi pragnieniami zagrażają pokojowi na świecie i są zdolni poświęcić życie milionów ludzi, żeby to osiągnąć. Bawią się w niebezpieczną grę, ale to nasze życie, nie ich, jest stawką.

>Chyba nie jest Pan na bieżąco. W chwili obecnej - globalnie rzecz ujmując - przeżywamy renesans nacjonalizmów, nawet w starej, dobrej liberalnej Europie - że nie wymienię innych części globu.
Widzę to i nie jestem kontent.

>Poważnie już mówiąc, może w związku z tym co Pan sam zauważa, Europejczycy powini dorosnąć do postawy która odrzuca aprioryczny pacyfizm?
Jeżeli mowa o dorastaniu - to postawa pacyfistyczna jest bardziej dojrzała. To zrozumienie, że życie jest najwazniejsze. Nie walka w interesie polityków, nie obrona jakichś umownych linii na mapie do ostatniej kropli krwi...
Zwrot ku nacjonalizmowi to wstecznictwo, hańba cywilizowanego świata.

Kłopot w tym, że werbalne wyrażanie sprzeciwu wobec takich postaw ma nieznaczny wpływ na rzeczywistość. Proszę pojechać i przekonać Putina,islamistów (czy kogolowiek innego), że nie warto... Zaś pacyfizm nie jest dojrzały - dojrzała jest postawa, która akceptuje fakty i stosownie do nich reaguje.