1) Przeciętna odległość od środka Ziemi do środka Księżyca to 384 403 km, co stanowi mniej więcej trzydziestokrotność średnicy ziemskiej...czyli inaczej 1,282 sekundy świetlnej.

2) Każdy może samemu zbadać odległość Ziemi-Księżyc (oraz udowodnić, że ludzie postawili stopę na Księżycu) zakładając, że ma dostęp do lasera o mocy kilku kilowatów. Załoga Apollo 11, 14 oraz 15 pozostawiła na srebrnym globie lustra, które odbijają lasery z Ziemi. Odpowiednio wysłany impuls lasera wróci zatem do nadawcy po ok. 2,5 sekundy. [en.wikiped(*)Lunar_Laser_Ranging_experiment]

3) Księżyc posiada drobną atmosferę zwaną "egzosferą". Składa się ona z Helu, Neonu i Argonu. Hel i Neon pochodzą z wiatru słonecznego - czyli strumienia cząsteczek uciekających ze Słońca. Argon pochodzi natomiast z rozpadu promieniotwórczego potasu. Izotop: Hel-3 który wsiąknął w Księżycową glebę (regolit) jest szczególnie interesujący jako, że hipotetycznie można by go użyć w kontrolowanej reakcji syntezy jądrowej w elektrowniach. Prom kosmiczny z ładownią pełną Helu-3 (~25 ton), wystarczyłby aby zasilić USA w prąd elektryczny przez rok, a sam Hel-3 ma szacunkową cenę rynkową 3 miliardów dolarów za tonę.

4) Oddziaływanie grawitacyjne Księżyca i Ziemi sprawia, że istnieje 5 punktów libracyjnych (czyli takich w których grawitacja się równoważy). W punktach L4 i L5 znajdują się "Obłoki Kordylewskiego" zwane również "księżycami pyłowymi" o masie 10 000 kg i średnicy 14 000 do 50 000 km (dla porównania średnica Ziemi wynosi ok. 12 745 km). Sztuczne satelity umieszczone w punktach L4/L5 przetrwałyby miliony lat i to bez stosowania paliwa. [pl.wikipedia.org/wiki/Księżyce_Kordylewskiego" target=_blank rel=nofollow class=e>pl.wikipedia.org/wiki/Punkt_libracyjny ] [ pl.wikipedia.org/wiki/Księżyce_Kordylewskiego]

5) Na Księżycu istnieją elektrostatyczne burze pyłowe. Pojawiają się one tam, gdzie znajduje się linia terminatora (zetknięcia dnia z nocą), kiedy Księżyc przechodzi przez pole magnetyczne Ziemi. Wiatr słoneczny elektryzuje księżycową glebę (regolit) i przez pewien czas naładowany pył unosi się nad powierzchnią srebrnego globu.

6) Księżyc powstał w wyniku kolizji między młodą Ziemią oraz planetą wielkości Marsa, nazywaną Theą (rzadziej Orfeuszem) 4,527 miliarda lat temu (to jest około 30-50 milionów lat po uformowaniu się Układu Słonecznego). Przypuszcza się, że w wyniku tego zderzenia powstał jeszcze inny mini-Księżyc wielkości 1/30 swojego brata (1.200 kilometrów średnicy) i 4% jego masy. Po około 10-100 milionów lat jego orbita stała się jednak niestabilna i malutki Trojan względnie powoli (7.200 - 10.800 km/h) spadł na nasz Księżyc. [pl.wikipedia.org/wiki/Teoria_wielkiego_zderzenia] [www.space.(*)-collision-moon-formation.html]

7) Krater Hermite jest położony na północnym biegunie Księżyca. Z temperaturą -247° Celsjusza jest to najzimniejsze znane miejsce w Układzie Słonecznym (dla porównania Pluton ma temperaturę powierzchni -229° Celsjusza). [en.wikipedia.org/wiki/Hermite_(crater)]

8) Grawitacja Ziemi sprawiła, że Księżyc zawsze jest zwrócony do niej tą samą stroną. Niewidoczna strona Księżyca niepoprawnie nazywana jest "Ciemną stroną Księżyca" mimo iż jest ona w równym stopniu oświetlana co widoczna strona.

9) Mimo iż Księżyc jest jedynym naturalnym satelitą Ziemi, istnieje pewna grupa obiektów bliskich Ziemi. które mają orbity w rezonansie z naszą planetą i Słońcem. Te kwazi-satelity często niepoprawnie nazywane są drugim, trzecim a nawet czwartym księżycem Ziemi. Najsłynniejszym takim obiektem jest asteroida 3753 Cruithne , która ma 5 kilometrów średnicy i orbitę w kształcie podkowy. [pl.wikipedia.org/wiki/(3753)_Cruithne]

10) Oś nachylenia Księżyca jest na tyle mała, że istnieją na jego biegunach wzniesienia, które prawie zawsze są oświetlone. Krater Peary położony na północnym biegunie naszego naturalnego satelity, z tego względu jest idealnym kandydatem na księżycową bazę. Część krateru jest zawsze oświetlona, a część zawsze znajduje się w cieniu. [www.space.com/957-perfect-spot-moon-base.html]

Tekst pochodzi ze strony: goo.gl/iQiaZb