The Claims Conference jest organizacją założoną w 1951 r., której celem jest wchodzenie w interakcję z niemieckim rządem w celu wynegocjowania finansowych i materialnych rekompensat dla ofiar Holokaustu. Organizacja działa pod kuratelą Światowego Kongresu Żydów, który deleguje do jej zarządu dwóch członków. Nahum Goldman ówczesny przewodniczący Kongresu był jednym z współzałożycieli organizacji.
Organizacja realizuje szereg programów, których celem jest pomoc różnorakiej natury żydowskim ofiarom niemieckich prześladowań z czasów nazistowskich.
Od początku swojego istnienia, organizacja była przedmiotem częstej krytyki, pochodzącej także ze strony środowisk żydowskich. Zarzucano jej niekompetencję jej pracowników, zbyt duże zarobki i nagrody personelu, lekceważenie potrzeb ofiar holokaustu, nadużycia finansowe różnorakiej natury oraz kamuflowanie tychże nadużyć, przewlekłe, zbiurokratyzowane procedury, funkcjonowanie typowe dla wąskiej kilki nie podlegającej należytej kontroli. Poniżej zamieszczam przykłady owych krytycznych głosów pochodzące od przedstawicieli różnorakich żydowskich instytucji i środowisk:
"On May 19, 2006, The Jewish Chronicle revealed that the Claims Conference highest-paid official, executive vice-president Gideon Taylor, was awarded $437,811 (£240,000) in salary and pension (2004 numbers). An advisor to British survivors in compensation claims in the 1990s, Dr Pinto-Duschinsky, commented: "It is wrong for the executive vice-president to earn annually the same as the compensation for several hundred former slave labourers. The moral authority of the leading Jewish organisations is gravely weakened by excessively high salaries for top officials."
One of the most outspoken critics of the Claims Conference is Isi Leibler, the former chairman of the Governing Board of the World Jewish Congress, who cites allegations of incompetence, impropriety and cover-ups as well as the absence of an independent review board, bureaucratization and a domination by a small clique.
In an article of the Jerusalem Post he says that "the richest Jewish foundation in the world, has still failed to provide adequate financial assistance to elderly and sick Holocaust survivors who live in abject poverty in the twilight of their lives. An organization which boasts that it currently holds in trust $900 million in assets, yet fails to rectify such a condition, must be held accountable for one of the greatest scandals in contemporary Jewish life."
The priorities of the organization have also been criticised. Among the critics is the Claims Conference own treasurer, Roman Kent, a Holocaust survivor, who told the The Jewish Chronicle: "Survivors are suffering. Our only priority should be the survivors, and everything else should be secondary. We are spending money for thousands of projects, but the health of the survivors can't wait. They are dying daily." [...] "I'm not saying that these are bad programmes, but they can wait - or else they should be the responsibility of the world Jewish community, not the Claims Conference.In a 2006 investigative report, it was claimed the organization, while having $1.7 billion in its accounts, finances welfare assistance for only 9,000 survivors while "tens of millions of dollars each year" are spent on management expenses with the balance going largely to organisations having little to do with the Holocaust or its survivors. Amidst this mounting criticism, the office of Germany's independent federal auditor announced it was considering an investigation of the Claims Conference in June 2008".
W 2010 r. amerykańska prokuratura postawiła w stan oskarżenia 11 pracowników organizacji oraz innych osób związanych z jej funkcjonowaniem – zarzucając im oszustwa i malwersacje finansowe na kwotę 42 milionów USD, zweryfikowanej później do wysokości. 57 milionów. Modus operandi malwersantów miał polegać na tym, iż rosyjskojęzycznej prasie ( także na terenie Rosji i Ukrainy) zamieszczano ogłoszenia werbujące ludzi odpowiednich - ze względu na wiek i miejsce zamieszkania – do oszustwa uprawianego przez przestępców. Następnie faszerowano ich wiedzą o holokauście, przedstawiano jako ofiary holokaustu, pobierano na nich sute kwoty z sakiewki niemieckiego podatnika, odpalając wschodnioeuropejskim słupom stosowny procent za udział w gangsterce.
W 2013 r., Semen Domnitzer - jeden z malwersantów - dyrektor jednego z pionów organizacji został skazany na 8 la pozbawienia wolności. W chwili obecnej rząd Niemiec zapowiedział roszczenia względem organizacji, domagając się zwrotu zagrabionych 57 milionów.
Opisany powyżej przekręt jest jednym z klasycznych przejawów „Holocaust Industry” - procederu drobiazgowo opisanego przez Normana Finkelsteina w książce o tym samym tytule. Iż jest to postępowanie ohydne z moralnego punktu widzenia – do tej tezy nie trzeba chyba nikogo przekonywać? Natomiast opisanie powyższej grandy służyć winno jako sui generis whistleblowing. Albowiem względem Polski co pewien czas różnorakie żydowskie organizacje czy też nawet poszczególne osoby narodowości żydowskiej, zgłaszają pretensje i żądania wszelakiego sortu. Jaka może być ich etyka postępowania i intencja – o tym zaświadcza niniejszy przykład. Uważajmy więc i patrzmy się uważnie na ręce tym najgłośniej krzyczącym – bo stara prawda mówi, iż najciemniej bywa pod najjaśniejszą latarnią.
en.wikipedia.org/wiki/Claims_Conferenceforward.co(*)o-repay-germany-57m-for-fraud/
3 na 3
