Nazwisko Henlein kojarzy się jednoznacznie z imieniem Konrad- przywołując na myśl przywódcę Niemców Sudeckich w przedwojennej Czechosłowacji - autora programu karlsbadzkiego. Jednakże jest też inny Henlein, mniej chyba znany, o imieniu Peter i z Norymbergii - którego spuścizna jest daleko większa od tej "konradowskiej".
Peter Henlein żył na przełomie 15 i 16 wieku w Norymberdze. Był ślusarzem i zegarmistrzem, w tej ostatniej profesji sięgnął mistrzostwa konstruując w 1504 r. pierwszy zegarek, noszony w kieszeniu lub na łańcuszku. Z biegiem czasu Henlein wypracował swój własny styl, produkując na zamowienie bardzo precyzyjne zegarki w wyszukanej oprawie - długości 8 cm. - ze względu na której kształt, zwane one były jajkami norymberskimi. Henlein znany był również z konstruowania mechanizmów znacznie większych - zegarów na wieże kościelne czy ratuszowe - jak również z wyrobu precyzyjnych instrumentów naukowych. P. Henlein przez długi czasu był zupełnie zapomniany. Dopiero w 19 wieku przywrócił mu należną pamięć Karl Spindler, autor książki "Sofokles z Norymbergii" - poświęconej jego postaci. W 1939 r. zrobiono o nim film, w 1942 r. wyemitowano znaczek z jego podobizną. Obecnie na jednym z placów Norymbergii stoi pomnik jemu dedykowany. Warto dodać, iż henleinowska koncepcja zegarka ostała się w niezmienionej - w zasadzie - formie aż do końca 19 w. Wtedy to dopiero, na zamówienie niemieckiej armii, pojawiły się pierwsze zegarki naręczne (na pasku), jako następne stadium rozwojowe zegarka osobistego. Wojskowi dostrzegli bowiem wielkie zalety zegarka naręcznego w warunkach pola walki, kiedy to błyskawiczne orientowanie się w czasie ma istotne znaczenie- a czemu zdecydowanie lepiej służy zegarek na przegubie, niż przechowywany w kieszeni lub na łańcuszku. W czasie I wojny zegarki naręczne uległy za sprawą wojskowych ogromnemu rozpowszechnieniu- i z armii szybko, trafiły do cywila.
Innym wielkim wyzwaniem i - po jego podjęciu i sprostaniu mu- przełomem, było skonstruowanie dokładnego chronometru, który pozwalał obliczać z dużą precyzją pozycję statku na morzu, poprzez uściślenie parametru długości geograficznej. Z wyznaczaniem szerokości geograficznej nie było większego problemu. Wystarczał dobry przyrząd ( astrolabium, sekstant) za pomocą którego mierzono wysokość ciał niebieskich (słońce, gwiazdy) nad horyzontem oraz kąty między obiektami widocznymi na Ziemi. Rzecz się miała całkiem inaczej z długością geograficzną Obliczano ją metodą skomplikowanych pomiarów astronomicznych, poprzez porównywanie względnych pozycji Księżyca i Marsa z ich prognozowanymi pozycjami. Procedura powyższa była nużąca i skomplikowana. Wymagała zaistnienia określonych zjawisk astronomicznych oraz porównywania poczynionych obserwacji ze specjalnymi tabelami lunarnymi jak również stabilnego pokładu do obserwacji- o co często było niezwykle trudno na statku miotanym przez wzburzone fale. Uzyskiwane tą metodą dane dot. długości geograficznej bywały bardzo niedokładne - co skutkowało licznymi katastrofami morskimi i stratami w sprzęcie i ludziach. W 1707 r. doszło do jednej z największych tragedii w historii Royal Navy. U wysepek Scilly (Kornwalia) zatonęło 4 okręty jego królewskiej mości (Scilly naval disaster)- a przyczyną katastrofy był błąd w obliczeniach długości geograficznej. W konsekwencji, kilka lat później parlament brytyjski uchwalił Longtitude Act, w którym- między innymi- ustanowił nagrodę 20 tysięcy funtów za skuteczne rozwiązanie problemu pomiaru długości geograficznej na morzu. Temu ogromnemu wyzwaniu podołał John Harrison- genialny angielski stolarz i zegarmistrz. Było bowiem wiadomo,iż obliczenie dokładnej długości geograficznej jest możliwe poprzez porównanie czasu lokalnego, z czasem obowiązującym w umownym miejscu stanowiącym punkt odniesienia - na przykład południkiem zerowych Greenwich. Obliczanie metodami astronomicznymi czasu w miejscu odniesienia nie wchodziło w grę - gdyż margines błędu był bardzo duży. Pozostawało więc konstruowanie bardzo dokładnego zegara- chronometru, który nastawiony w punkcie odniesienia (południk 0), mierzyłby czas tego południka - którego porównanie z czasem lokalnym dawałoby tak bardzo pożądaną dokładną wartość. I właśnie taką opcję wybrał Harrison. Do konkursu przystąpił w 1728 r. Czyniąc to był już uznawany z jednego z najlepszych zegarmistrzów brytyjskich. Opracował wiele nowatorskich, rewolucyjnych metod i rozwiazań, takich- między innymi- jak:koszyczkowe łożyska kulkowe, użycie bimetalu, czy- przed wszystkim- wykorzystywanie należycie oszlifowanych kamieni szlachetnych i półszlachetnych jako łożysk dla kół zębatych, o minimalnych wskaźnikach tarcia. Prace nad chronometrem nawigacyjnym trwały 31 lat. Harrison skonstruował kilka modeli chronometru- każdy coraz dokładniejszy i coraz mniejszy. Końcowy prototyp oznaczony symbolem H-4 miał 13 cm. długości i ważył 1.5 kg- a więc swoimi gabarytami był już porównywalny z jajkami norymberskimi. Chronometr ów, w 1761 r., na pokładzie okrętu Royal Navy wyruszył w testowy rejs z Portsmouth do Kingstown na Jamajce. Największy błąd mechanizmu podczas owej wyprawy nie przekroczył 1 minuty i 15 sekund, przy dopuszczalnym błędzie zdefiniowanym w Longtitude Act na poziomie 2 minut- co w przeliczeniu na długość geograficzną odpowiadało połowie stopnia, czyli 30 minutom. Był to triumf Harrisona, chronometru i Royal Navy. Długość geograficzna został pokonana i leżała rozciągnieta u stóp genialnego zegarmistrza. Niestety - jak to często bywa w takich historiach - Harrison maił trudności z uzyskaniem przynależnej mu nagrody. Dano mu tylko połowę należnej kwoty i dopiero po kilku latach starań i bojów z komisją nadzorującą ww. eksperyment- po osobistej interwencji króla Jerzego III- otrzymał resztę. Nasz bohater przeszedł do annałów historii jako John "Longtitude" Harrison. Na to najcenniejsze - nie pochodzące z formalnej nobilitacji - szlachectwo zasłużył niechybnie swoim geniuszem, pracowitością i cierpliwością.