Chciałem się zapytać racjonalistów - ateistów, które z wyjaśnień powstania świata (materii i energii) są Wam bliższe i dlaczego. Jakie są przesłanki wg Was,za jednym lub drugim poglądem i czy coś wynika dla naszego świata przy założeniu jednej lub drugiej wersji.

1) Świat (materia/energia) istnieją od zawsze, czyli mamy do czynienia z nieprzerwanym ciągiem zmian materii/energii.

2) Świat powstał w wyniku zdarzenia, wyłonił się sam z nicości.

A może macie inne pomysły na wyjaśnienie fenomenu świata?

Świat istnieje wiecznie.

Cytat:

Zgadzam się z tym co piszesz.Jest mnóstwo Percepcyjnych dowodów na to że przyczyna i skutek,przypadek prawda i fałsz to błędne założenia.
Każda nasza myśl każde zdarzenie każde kłamstwo jest "prawdziwe" bo stało się to w tym wszechświecie i to jest prawda a nie rojenia religijnych stukniętych.
Nauka i naukowcy są ciągle ludźmi religijnymi,nauka nie wyzwoliła się z religii,cały czas w niej trwa.
My też ciągle trwamy,jesteśmy ,nie byliśmy nigdzie wczoraj bo wczoraj nigdy nie istniało.

Nie o to mi chodziło. Prawda i fałsz. To jak najbardziej słuszne założenia. Brak pewności co do tego co na prawdę jest prawdziwe to inna kwestia. Możesz mówić prawdę nawet o tym nie wiedząc. Rzeczywistość jakaś jest i każde przedstawienie pewnych relacji w świecie odpowiadające w miarę dobrze tym relacjom jest w miarę prawdziwe. Tym bardziej im lepiej je przedstawia. Moje założenie metafizyczne odnośnie związków przyczynowo-skutkowych i umysłu implikuje nie że nie ma wczoraj i jutra ale że są to miejsca w czasoprzestrzeni istniejące obok siebie. Umysł jest w te miejsca niejako rzucony jako ciąg nakładających się ramek odczytu. Stąd wrażenie upływu czasu i następstwa zjawisk. Zjawiska jednak po sobie nie następują w sposób dynamiczny ale są ze sobą powiązane wzdłuż linii najmniejszego oporu i wyznaczone wektorem ramki odczytu, bo w takich powiązaniach mogą istnieć nasze umysły. W ten sposób możemy też dojść do inflacji jaźni. Poszczególne ramki odczytu to kolejne jaźni w danym "chwilomiejscu" czasoprzestrzeni lub po prostu wielowymiarowej przestrzeni. Nie ma trwałej niezmiennej esencji "ja" rozciągającej się na całą linię czasu, są tylko podobieństwa w ramach strumienia zjawisk umysłowych. Nauka to nie to samo co religia. Choć i nauka musi polegać na metafizyce w sensie popperowskim, czyli na podstawowych założeniach, aksjomatach, na których się buduje systemy teoretyczne, to jednak nie to samo co dogmaty religijne, w które trzeba wierzyć za wszelką cenę. Nauka przyjmuje pewne założenia, bo dalej już się nie da kombinować, przy czym cały czas towarzyszy temu założenie o możliwości zwątpienia i podważenia wszystkiego. Wiara w naukę jest jak zaufanie do narzędzia, które się sprawdziło; wiara religijna, to emocjonalna potrzeba kurczowego trzymania się czegoś, co może być fikcją.