Jest paradoksem historii, że Ulmowie byli najpewniej potomkami - całkowicie już spolonizowanymi - niemieckich osadników - kolonistów, tzw. Głuchoniemców , sprzed kilku wieków. Świadczy o tym miejsce ich zamieszania ( wieś Markowa - Markhof) oraz ich nazwisko. Warto dodać, iż Głuchoniemcy stanowili na wielu połaciach Pogórza karpackiego zwartą i liczną ( do 40% całej populacji) grupę etniczną wyróżniajacą się odrębną obyczajowością i poziomem życia. W czasie II wojny Niemcy - analogicznie do akcji goralenvolk - próbowali wzbudzić niemieckość mieszkańców innej wsi onegdaj gluchoniemieckiej - Haczowa. Bez jakiegokolwiek sukcesu jednak. A oto nazwiska mieszkańców owego Haczowa, zachowane w wielu wypadkach do dnia dziesiejszego:
"W spisach parafialnych mieszkańców Haczowa z lat 1432-1440 występuje wiele niemieckich nazwisk: Benner (obecnie Bonar), Dressler (Dreslar), Weiss (Weys, Weisz), Nickel (Nikiel), Scholz (Szulc), Gerlach (obecnie Gierlach, Gierloch), Glockenbrecht, Hansel, Sauhaar, Zöckler, Grob, Niebel, Keller (Kyellar, obecnie Kielar/Kielur), Springler (Szprynglar), Krauss (Krausz), Meierth, Haechsler, Ross, Strampe, Paetzhold, Kolb, Rosenberg (Rozenbark, Rozembark, obecnie Rozenbajgier), Rautenkranz, Schindler (obecnie Szyndlar), Struner, Polnar (Pojnar), Kassner, Regel, Heckerth (Ekiert), Matthorn, Rothbart, Szmyd, Scheiner, Reichel, Vlamann, Fakenday, Rumpel, Reiss (Riss, obecnie Rysz), Schwarz, Tasz, Schmidt, Büttner (obecnie Butnar/Bytnar) Pochodzenie mieszkańców Haczowa wywoływało wiele polemik i dyskusji. Działacze polityczni związani z endecją[9] widzieli w mieszkańcach społeczność polską, inni badacze zwracają uwagę na przemiany kulturowe związane z wczesnym osadnictwem[10] Obecnie mieszkańcy o nazwiskach pochodzenia niemieckiego stanowią 70% mieszkańców, pozostali mieszkańcy mają nazwiska rodowicie polskie albo pochodzenia ukraińsko-łemkowskiego."
Markowa: "Wieś lokowana na surowym korzeniu, na co wskazuje karczunkowy charakter osadnictwa, gdzie zwarte obszary leśne na tym terenie w średniowieczu ciągnęły się od Łańcuta aż po Handzlówkę, lokowaną w roku 1381[3][4]. Markowa była lokowana w XIV w. jako Markhof na prawie niemieckim i zasiedlona osadnikami z Górnej Saksonii, Łużyc i Dolnego Śląska, sprowadzanymi przez Kazimierza Wielkiego po przyłączeniu tych ziem do Korony[5]. Kolejna fala osadników przybyła tu ok. roku 1571 o czym wspomina Ignacy Krasicki w jednym z komentarzy do herbarza Kacpra Niesieckiego[6] (zob. Głuchoniemcy)".
|