Krytycy tezy o postępującej islamizacji Europy Zachodniej często wyśmiewają jej zwolenników. Posługują się przy tym stale kilkoma oklepanymi argumentami:

1. Dzietność wśród europejskich muzułmanów spada i nie jest obecnie dużo większa niż wśród rdzennych Europejczyków.
2. Dzietność w krajach islamskich również spada.
3. Rozwój ekonomiczny krajów muzułmańskich zahamuje z czasem imigrację ich obywateli do Europy.

Rozważmy po kolei te argumenty:

Argument 1: faktycznie, dzietność wśród muzułmanów spada, ale wśród rdzennych Europejczyków utrzymuje się nadal poniżej poziomu 2 dzieci na kobietę, czyli poniżej tzw. poziomu zastępowalności pokoleń. W Niemczech np. jest to zaledwie 1,4 dziecka na kobietę. Podobnie jest i w Polsce. Co to w praktyce oznacza? Oznacza to, że liczebność Europejczyków spada lub w najlepszym razie pozostaje na tym samym poziomie, a liczebność muzułmanów europejskich rośnie a ich udział w społeczeństwie sukcesywnie się zwiększa. Co więcej, ujemny przyrost naturalny w takich krajach jak Polska lub Niemcy będzie powodował stałą tendencję do depopulacji. Szacuje się np. że populacja Niemiec - nawet przy założeniu że będzie ją zasilać 200 tyś. imigrantów rocznie - skurczy się do roku 2060 o 13 milionów ludzi. Jeśli więc Niemcy będą chcieli utrzymać liczebność swojej populacji na aktualnym poziomie - a wymagają tego choćby względy gospodarcze i konstrukcja ich systemu emerytalnego - będą musiały przyjąć przez następne 40 lat nawet 20 milionów imigrantów. Biorąc pod uwagę że ich dotychczasowi dostarczyciele taniej siły roboczej, kraje Europy Wschodniej i południowej same zmagają się z depopulacją, najoczywistszym kandydatem do wypełnienia roziewu między kolejnymi pokoleniami są mieszkańcy krajów pozaeuropejskich. Przy założeniu imigracja z krajów islamskiego kręgu kulturowego nie zostanie zahamowana, oznacza to - nawet pomijając rozrost istniejącej w Niemczech już obecnie społeczności muzułmańskiej, kilkukrotne powiększenie liczby muzułmanów. A na tym się pewnie nie skończy. Prognozy przewidują że jeszcze bardziej dramatycznej depopulacji doświadczy Polska. Prognoza ZUS z 2013 r. przewiduje spadek jej populacji do 2060 r. o 8 milionów ludzi. Czy my także będziemy leczyć swoje problemy demograficzne imigracją z Bliskiego Wschodu, Afryki Północnej, Afganistanu lub Pakistanu? Jeśli tak, możemy się spodziewać że liczebność naszej mniejszości muzułmańskiej na skutek samej tylko imigracji powiększy się w ciągu nadchodzących 40-50 lat z obecnego 0,1% do 20 lub 25%.

Argument 2: oczywiście prawdą jest że współczynnik dzietności w krajach muzułmańskich również w ostatnich dziesięcioleciach spadł, ale nadal pozostaje sporo wyższy niż w Europie. Co w praktyce oznacza że co najmniej przez następne 50 lat liczba ich ludności będzie stale rosła. Joel Cohen oszacował np. przed jedenastu laty (Human population grows up, "Scientific American", wrzesień 2005) wzrost populacji Afryki Północnej do roku 2050 o 63% (ze 191 do 312 milionów ludzi), a Bliskiego Wschodu (bez Iranu) o 79%, (czyli z 214 do 383 milionów ludzi), podobnie jak ludności Rogu Afryki. Dla regionu Sahelu na południe od Sahary, szacunki te są jeszcze wyższe. Tak więc mimo spadku dzietności, liczba mieszkańców krajów muzułmańskich co najmniej do połowy XXI w. znacznie wzrośnie.

Argument 3: postęp materialny w krajach muzułmańskich w drugiej połowie XX w. nie też ulega wątpliwości. Jednak zdecydowana większość z nich, wyjąwszy opływające w petrodolary monarchie znad Zatoki Perskiej i Brunei, nadal pozostaje daleko w tyle za krajami rozwiniętymi. Czasem są to różnice szokujące jak np. między Wielką Brytanią a Czadem, lub Szwecją a Afganistanem, a przecież nie trzeba aż takiej rozpiętości w poziomie PKB per capita, by wywołać masową migrację, vide: imigracja z Polski do Wielkiej Brytanii po naszym przystąpieniu do UE. Jakby tego było mało, ich rozwojowi gospodarczemu krajów nie sprzyjają wieloletnie wojny i niestabilna sytuacja polityczna, do czego w ostatnich latach przyczyniła się imperialna polityka Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników, która przekształciła Irak, Libię, Syrię i Jemen de facto w państwa upadłe, nie przyniosła też jak dotąd stabilizacji i pokoju w Afganistanie i Somalii. Groźnym zjawiskiem zagrażającym mieszkańcom tych krajów, są również zmiany klimatyczne, powodujące wysychanie całej Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Przykładowo, w roku ubiegłym, 2015, klęska suszy doprowadziła do poważnego kryzysu gospodarczego w Maroku. PKB tego kraju skurczył się o prawie 1%. Długotrwałą posuchę wymienia się wśród przyczyn wybuchu wojny domowej w Syrii, regularne susze a w ślad za nimi klęski głodu, dotykają krajów Sahelu i Rogu Afryki (np. Somalię). Kurczenie się zasobów wód podziemnych zagraża rolnictwu Jemenu. Te i inne problemy sprawiają że trudno sobie wyobrazić by kraje muzułmańskie osiągnęły w ciągu najbliższych 50, a kto wie czy nie więcej lat, poziom rozwoju Europy Zachodniej. Będą więc stale źródłem potencjalnej migracji.

Reasumując: argumenty przeciwników tezy o islamizacji Europy, nie wytrzymują krytyki. Nie zauważają oni, że ludność islamska może powiększać się nie tylko dzięki wyższemu przyrostowi naturalnemu, ale i kolejnym falom migracji. Przy utrzymaniu liberalnej polityki migracyjnej wobec krajów muzułmańskich, gwałtowny wzrost udziału muzułmanów w populacji Europy jest tylko kwestią czasu.