W IV 1948 r. Ben Gurion, ojciec - założyciel Izraela oraz jego pierwszy premier - napisał list do Ahuda Avriela, jednego z funkcjonariuszy Agencji Żydowskiej w Europie, polecając mu zwerbowanie wśród wschodnioeuropejskich Żydów naukowców, którzy byliby gotowi do, cytat: "powiększenia naszej zdolności bądź to powszechnej eksterminacji, bądź to powszechnego leczenia; jedno i drugie jest tak samo istotne". Od takiego cytatu pojawia się na ciele gęsia skórka - a skala horrendum jest tym większa, jeżeli ów pogląd Ben Guriona dopełnimy jego innymi opiniami, takimi jak: "Musimy wypędzić Arabów i zająć ich miejsca" (Ben Gurion and the Palestine Arabs, Oxford University Press, 1985.), czy też " Między nami możemy sobie powiedzieć prawdę. Politycznie my jesteśmy agresorami, a oni (Palestyńczycy - Arminius) bronią się. Kraj jest ich, bo oni go zamieszkują, podczas gdy my chcemy tu przybyć i się osiedlić. I w ich opinii my chcemy odebrać im ich ziemię"( David Ben Gurion, pp 91-2, Noam Chomsky "The Fateful Triangle"). Jednym z nich był pułkownik sowieckiej armii Abraham Marcus Klingberg. W Izraelu stał się on wiodącym naukowcem w dziedzinie rozwoju broni biologicznej i jako taki uchodzi za jednego ze współzałożycieli Izraelskiego Instytutu Badań Biologicznych ulokowanego w Ness Ziona, kilkanaście kilometrów na południowych zachód od Tel - Awiwu. Zainteresowanych szczegółami rozwoju broni biologiczno - chemicznej w Izraelu (forsowanego w ww. instytucji) i jej stosowania w konflikcie z Palestyńczykami i państwami arabskimi, odsyłam do podlinkowanego materiału. Jest to artykuł naukowy opublikowany przez A. Cohena, Żyda, profesora historii. Tymczasem skoncentruję się na dwóch zdarzeniach inicjujących problem o którym wyżej, a równocześnie ukazujących wyjątkowo paskudne oblicze wojującego syjonizmu.
W V 1948 r. podczas oblężenia Akry, nie mogąc zdobyć dobrze ufortyfikowanego miasta, syjoniści uciekli się do zastosowania w praktyce broni biologicznego rażenia. Weszła do akcji powołana do życia ściśle tajna jednostka wojskowa Hemed Beit - sformowana do prowadzenia wojny biologicznej. Palestyńska twierdza, w której przebywali także żołnierze brytyjscy była zaopatrywana w wodę z pobliskiej wsi Kabri akweduktem. Członkowie jednostki dokonali iniekcji zarazków tyfusu do wody w akwedukcie. W rezultacie wielu Palestyńczyków i 55 żołnierzy Brytyjskich zapadło na tę chorobę, co w krytycznie przyczyniło się do upadku miasta. Przedsięwzięcie jak wyżej nosiło kryptonim "Shlach Lachmecha" i zostało szczegółowo opisane - między innymi - przez izraelskiego historyka wojskowości Urina Milsteina - aczkolwiek do tej pory władze izraelskie nie chcą potwierdzić tego faktu. Zachęceni sukcesem jak wyżej syjoniści zadecydowali o powtórnym "biologicznym" uderzeniu. Atak miał być skierowany przeciwko armii egipskiej w strefie Gazy. Ale tym razem akcja spaliła na panewce. Dwóch żydowskich bojówkarzy - którzy w przebraniu przedostali się poza linie frontu w celu rozsiania wśród Egipcjan zarazków tyfusu i czerwonki - zostało złapanych in flagranti. Telegram o następującej treści został wysłany prze egipskiego komendanta Synaju do centrali w Kairze, dotyczący powyższego zdarzenia: "Kontrwywiad schwytał dwóch Żydów, kręcących się wśród naszych pozycji. Przesłuchano ich i przyznali się, iż zostali wysłani prze oficera o nazwisku Moshe w celu zarażenia wody z której korzystają nasi żołnierze i cywile. Mieli przy sobie pojemniki z wodą zainfekowaną bakcylami tyfusu i dyzenterii. Przyznali, iż byli częścią 20 - osobowej grupy wyekspediowanej z Rehevot w tym samym celu. Podpisali swe zeznania w j. hebrajskim. Podjęliśmy stosowne środki medyczne." Ben Gurion w swoim "dzienniku wojennym", w zapisku z dnia 27 maja 1948 r., odnotowuje, że "szef sztabu otrzymał telegram z Gazy, z info, że oni złapali Żydów, przenoszących zarazki malarii i wydali instrukcje aby nie pić wody". Żydowscy agenci o których wyżej zostali rozstrzelani.
Zainteresowanych problematyką odsyłam do podlinkowanych materiałów, w szczególności polecając obszerną i doskonale opracowaną źródłową rozprawę A. Cohena. Albowiem przedstawiony powyżej temat jest tylko powierzchownym szkicem, sygnalizującym istnienie problemu.
Gdy czytałem Cohena nieustannie nachodziła mnie refleksja o pomówieniach jakie onegdaj spotykały Żydów w Europie. Oskarżano ich między innymi o zatruwanie studzien, na przykład w okresie krucjat czy też epidemii "czarnej śmierci". A tymczasem dokonując akcji jak wyżej, syjoniści wzorcowo wpisali się w ów przesąd, dokonując jego swoistego obalenia. A może to nie był przesąd, albo nie zawsze? Bo przecież czytanie tekstu Cohena jest klasycznym "eye- opening experience". I skoro w 1948 r. Żydzi bez żadnych skrupułów zatruwali studnie zarazkami tyfusu, to jaką mamy pewność iż nie robili tego w Średniowieczu? Problem ów czeka na swojego Ariela Toaffa. Zobaczymy czy takowy się znajdzie.

"Naeim Giladi is an Iraqi Jew, who was lured to Israel by Mossad agents in early 1950s. He was a zealot Zionist, who later on left Israel after discovering its barbarism and immigrated to the US. He told the editor of The Link in New York that he discovered that within the Israeli Ashkenazi establishment "there was not much opportunity for those of us who were second class citizens. I began to find out about the barbaric methods to rid the fledgling state of as many Palestinians as possible. The world recoils today at the thought of bacteriological warfare, but Israel was probably the first to actually use it in the Middle East. Jewish forces would empty Arab villages of their population often by threats, sometimes by gunning down a half-dozen young men so that the Arabs could not return. The Israelis put typhus and dysentery bacteria in the water wells to prevent the refugees from returning." [The Link, Vol. 31 Issue 2, April-May 1998]"

www.global(*)f-chemical-weapons-use/5352003
www.nonpro(*)ontent/uploads/npr/83cohen.pdf