Zakaz - kulturowy znak mówiący o tym, by czegoś nie robić. Zakazy często łączą się z tabu i występują bezapelacyjnie w każdym środowisku. Złamanie zakazu skutkuje w większości karą.

George Silberbauer uważa, że moralność małych społeczeństw jest z góry nastawiona na stronę praktyczną, albowiem każdy człowiek ma tam do odegrania dużo większą rolę, aniżeli w większych[1].. Zakazy są w owych społecznościach więc środkiem wymuszającym posłuszeństwo i - co dziwi większość osób - nie pochodzą one w dużej mierze z religii. Zakamuflowane są w różnego rodzaju przypowieściach, legendach, przysłowiach lub zagadkach. Nie są sprecyzowane jasno. Ma to swoje głębokie źródło. Mianowicie społeczeństwo cały czas się przenika, koligaci i niemożliwym jest sprecyzowanie wszystkich zakazów w kilku czy nawet kilkudziesięciu punktach, bo te relacje są zbyt złożone. Za przykład można tu podać aforyzm Murao ndisze (Prawo rządzi), którym posługuje się plemię Tswana z Botswany. Na jednym poziomie oznacza po prostu tyle, że nie można robić nic wbrew tradycji. Na głębszym jednak chroni przed tyranią i własnymi destrukcyjnymi zapędami. Inny przykład jakim można się posłużyć by pokazać praktyczną stronę zakazów w małych społecznościach to podać różnicę dwóch plemion w traktowaniu kazirodztwa. Plemię Szona z Zimbabwe jest mu zdecydowanie przeciwne, zaś plemię Tswana popiera[2]. Różnica bierze się stąd, że w Szona kuzyni i kuzynki traktowani są jak bracia i siostry, zaś w Tswana rodzice znają się bardzo dobrze, więc poufnie mogą zadecydować o małżeństwie, na podstawie wywiadu. Przykład ten obrazuje, że zakazy w małych społecznościach zależne są od relacji i ściśle powiązane ze stroną praktyczną. Niesubordynacja - Odstępstwo od normy w małych społecznościach również nastawione jest w ogromnej mierze na praktykę. Często broni się przed karą osób z rodziny (obcych dużo rzadziej), uznając przed osobami obcymi za niepoczytalnych, więc nie mogących odpowiadać normalnie. Niekiedy - w przypadku zbrodni - dochodzi do całkowitego zignorowania obecności winnego, tak by ten w końcu odszedł i poszukał sobie nowego plemienia.

Kontrola społeczna - system nakazów, zakazów i sankcji, które służą grupie lub społeczności do utrzymania konformizmu ich członków wobec przyjętych norm i wartości.

Formy i mechanizmy kontroli
Kontrola społeczna może mieć charakter: - formalny - spisana w regulaminach poszczególnych organizacji, stowarzyszeń, a tym bardziej w państwowych kodeksach prawnych, - nieformalny - wszelkie wzory zachowań przekazywane w stosunkach osobistych i wszystkie reakcje i sankcje stosowane spontanicznie i na zasadach zwyczaju, - zewnętrzny - polega ona na przymusie stosowanym przez grupy społeczne, które przy użyciu systemu sankcji społecznych, a czasami również manipulacji, podtrzymują konformizm jednostek odczuwających swoje posłuszeństwo jako wymuszone i często niechciane, - wewnętrzny - polega na internalizacji przez jednostkę norm, wartości i wzorów zachowań tak, iż ona odczuwa wewnętrzny nakaz postępowanie zgodnie z nimi, nie ma poczucia bezpośredniego zewnętrznego przymusu (jedna z najskuteczniejszych odmian kontroli społecznych). Wywierana jest poprzez dwa typy mechanizmów: - psychospołeczny - wskazujący na posłuszeństwo wobec przyjętych norm i wartości (nakaz moralny), - materialno-społeczny - przymus zewnętrzny stosowany przez otoczenie, środowisko, instytucje. Na pograniczu mechanizmów kontroli społecznej funkcjonują zwyczaje i obyczaje.

Instynkt (łac. instinctus - podnieta, popęd) - dyspozycja biopsychiczna[1], która powoduje, że osobnik w nią wyposażony zachowuje się (lub pragnie się zachowywać) w określony sposób, a także "wrodzona zdolność wykonywania pewnych czynności stereotypowych, niewyuczonych, mniej lub bardziej skomplikowanych swoistych dla danego gatunku istotnych dla jego przetrwania". Pojęcie to w nauce o zachowaniu jest różnie definiowane, a w języku potocznym kojarzone jest z intuicją i zachowaniami, które nie są wynikiem racjonalnego i świadomego namysłu. W etologii instynkt definiowany jest jako wrodzona i dziedziczna zdolność zwierząt (łącznie z człowiekiem) do wykonywania ciągu zachowań napędzanych przez popędy, wywoływanych i kierowanych przez odpowiednie bodźce zewnętrzne, prowadzących do skutków koniecznych dla życia osobnika lub utrzymania gatunku.

Hierarchia społeczna, hierarchia dominacyjna - społeczna przewaga pojedynczych osobników nad innymi, oparta na dominacji socjalna struktura grupy osobników tego samego gatunku przebywających na wspólnym terytorium, zmierzająca do zapewnienia osobnikom dominującym łatwiejszego dostępu do zasobów.
Termin hierarchia społeczna odnoszony jest zwykle do społeczności ludzkich, natomiast w odniesieniu do pozostałych gatunków socjalnych stosuje się najczęściej termin hierarchia dominacyjna.
Organizacja grupy społecznej opiera się na trwałych relacjach agresywno - uległych pomiędzy osobnikami. Hierarchia ustala się podczas wstępnych kontaktów pomiędzy osobnikami, w wyniku powtarzanych gróźb i pojedynków. Ustalenie się hierarchii społecznej zapobiega rozpadowi grupy. Ewentualne starcia pomiędzy osobnikami przy pierwszych kontaktach doprowadzają do ustalenia relacji i w ten sposób zapobiegają dalszym konfrontacjom. Agresja i potrzeba dominacji poszczególnych osobników jest konfrontowana z interesem całej grupy lub poszczególnych podgrup, w stopniu proporcjonalnym do więzi pomiędzy ich członkami.
Hierarchie dominacyjne przyjmują różne formy w zależności od stopnia rozwoju społecznego danej populacji - od despotyzmu przez hierarchię liniową (linearną) po złożone struktury piramidalne. W etologii osobnik dominujący określany jest osobnikiem alfa, a osobnik o najniższej pozycji w grupie - osobnikiem omega.

Społeczeństwo - podstawowe pojęcie socjologiczne, jednakże niejednoznacznie definiowane. Terminem tym tradycyjnie ujmuje się dużą zbiorowość społeczną, zamieszkującą dane terytorium, posiadające wspólną kulturę, wspólną tożsamość oraz sieć wzajemnych stosunków społecznych. Społeczeństwo ponadto posiada własne instytucje pozwalające mu na funkcjonowanie oraz formę organizacyjną w postaci państwa, plemienia czy narodu.