Sejm podjął uchwałę w której rzeź wołyńską nazwano ludobójstwem. Nie ma potrzeby przytaczania tutaj całego tekstu uchwały - gdyż zainteresowani z łatwością znajdą ją w internecie. W uchwale jest mowa o zbrodni dokonanej na ludności polskiej na terenie Wołynia i Małopolski, o liczbie ofiar, o tym, że inne narodowości tez ucierpiały, że byli Ukraińcy którzy pomagali Polakom, że - wreszcie - w ramach odwetu ze strony polskiej zginęła także ukraińska ludność cywilna. W uchwale nie ma słowa o przyczynie rzezi - i to czyni ją wielce ułomną, partykularną i tendencyjną. Po przeczytaniu uchwały ma się wrażenia, iż owo ludobójstwo wzięło się "out of blue" - że - jak celują w tym polscy narodowcy - ukraińska dzicz spuściła ni stąd ni zowąd z wodzy swe barbarzyńskie instynkty i zaczęła "riezat". Słowa nie ma o tym, że w 1919 r. Polska stłamsiła rodzącą się państwowość ukraińską, że rok później zdradziła Ukraińców - Petlurowców, że w II RP prowadzono opresyjną, w duchu hakatystyczną politykę wobec Ukraińców, że w 1930 r. była pacyfikacja Małopolski Wschodniej, że w 1938 r. brutalnie wyburzono - w tym na Wołyniu - 120 cerkwi, że - wreszcie - przy ucieknięciu się do formuły "długiego trwania" ostatnie kilkaset lat stosunków polsko - ukraińskich było okresem w którym to strona rusko - ukraińska była zdecydowanie częściej prześladowana przez stronę polską - niż vice versa
Tak tendencyjne, jednostronnie i jednowymiarowo sformułowana uchwała, jednoznacznie odchodzi od formuły nakreślonej przez Jana Pawała II " przebaczamy i prosimy o przebaczenie", stając się deklaracją dowartościowującą rozbuchane ego wszelkiej maści narodowców, którzy - kolejny to przykład - podnoszą głowę pod rządami PiS, psującą relację z Ukrainą oraz sprawiającą sporą satysfakcję Wielkorusom. Pozostaje mieć nadzieję, iż strona ukraińska zachowa się wstrzemięźliwie i nie "podejmie tej rękawicy" rzuconej przez ludzi małostkowych, butnych, o powierzchownej wiedzy, myślących kategoriami trybalnymi, szkodzących rzeczywistemu interesowi Polski