23 lutego 1945 r., w godzinach wieczornych, 380 samolotów RAF (w liczbie tej były także samoloty polskiego bombowego Dywizjonu Nr 300) dokonało nalotu na Pforzheim, stosunkowo niewielkie, niemieckie miasto usytuowane niedaleko Stuttgartu. Zrzuciły one 1575 ton bomb i materiałów zapalających - ktore wygenerowały jedną z największych w historii militarnych zmagań burzę ogniową. W jej wyniku 17 600 mieszkańców miasta straciło życie a dziesiątki tysięcy zostało rannych. Ponad 80 % infrastruktury miejskiej zostało anihilowane - co uczyniło z Pforzheim jednym z najbaradziej zniszczonych miast w czasie II wojny.
W rocznicę tego zdarzenia, co roku w Pforzheim mają miejsce uroczystości upamiętniające dramat z 1945 r.
Zamieszczając link do artykułu na stronie Deutsche Welle - gdzie opisane są ich szczegóły, pozwolę sobie na kilka krótkich refleksji.

Po pierwsze, zdarzenia jak powyżej, są "namacalnym" dowodem (jednym z wielu) na to, iż Niemcy zostały za II Wojnę Światową ukarane, w tym także zbrodniami wojennymi, którymi odpłacono im za ich zbrodnie wojenne. Bo przecież nalot na miasto zamieszkałe przez cywilów był zbrodnią wojenną z premedytacją uczynioną. Mającym wątpliwości należy wyjaśnić, iż na zbrodniarzach wojennych ( z ogromną przesadą za takowych uznajemy cywilów w Pforzheim) też można popełniać zbrodnie wojenne. A nalotów takich jak powyżej przeprowadzili alianci dobrych parę setek - nie licząc tysięcy pomniejszych. W zwiąkzu z tym, iż Niemcy zostały surowo ukarane - trudno jest się od nich domagać odszkodowań - zwłaszcza że już nie raz różnym podmiotom te odszkodowania płacili.

Po drugie, warto podkreślić, iż Niemcy - pomimo tak ciężkich doświadczeń - nie pałają rewanżyzmem i chęcią odwetu. Uroczystości w mieście jak wyżej mają charakter apelu o pokój, o zdecydowanym wydzwięku antynazistowskim, a "konkurencyjna" neonazistowska impreza ( zresztą skromna wielce w swym przesłaniu - zapalenie ogromnej pochodni dla upamiętnienia ofiar ataku), w której wzięło udział ok. 100 osób - stanowi niewiele znaczący odprysk na tle wiodącej uroczystości.

Po trzecie, wiele się obecnie mówi w Polsce ( zwłaszcza środowiska PiS) o tzw. "nowej polityce historycznej" Niemiec, akcentując rzekomy jej rewanżyzm, rewizjonizm i forsowanie historycznych przekłamań. Artykuł podlinkowany jest elementem tej nowej narracji historycznej, gdyż został zamieszczony na stronie DW - instytucji jak żadna inna nadającej się do upowszechniania określonej wizji historii. Zachęcam do przeczytania artykułu i wyjaśnienia mi gdzie jest ów rewizjonizm i przekłamania.

Po czwarte, zdarzenia jak wyżej ( uroczystości ku czci ofiar nalotu) można ( i należy - zważywszy na fakt iż Związek Sowiecki wespół z Niemcami rozpętały II wojnę) postrzegać w kontekście nowej "putinowskiej" polityki historycznej w Rosji, której kamieniem węgielnym jest rehabilitacja Stalina i jego imperialistycznej polityki. Jak widać an tych przykładach, denazyfikacja Niemiec okazała się sukcesem i jej skutki nadal trwają. Destalinizacji w Rosji w praktyce wogóle nie było - a wchwili obecnie trwa restalinizacja tamtejszej narracji historycznej. Konkluzje więc nasuwają się same.

"A year after the end of WWII, author Alfred Döblin, one of Germany's most important modernists, wrote of Pforzheim:
Utterly vanished from the surface of the earth, razed completely to the ground, smashed to bits and pieces. No soul left here. Pforzheim - you have been wiped from the world's atlas.
"We are here tonight to bear witness to Pforzheim's resurrection, to the irrefutable fact that Pforzheim is still here," Manfred, whose parents were kilometers away in the neighboring village of Öschelbronn when the raid took place, told DW.The reason Manfred came out to Monday's vigil, however, was about more than mere remembrance.
"Hate is where all this began," he said, visibly moved. "And it caused our city's destruction 70 years ago. You think I'm just going to let neo-Nazis march around here? We are not going to let hate destroy us ever again."


www.dw.com(*)-nobody-knows-about/a-18274739