Zofia Kowalska, W artykule naukowym zatytułowanym: "Handel niewolnikami prowadzony przez Żydów w IX-XI wieku w Europie", opublikowanym w zbiorze pod redakcją Danuty Quirini-Popławskiej, "Niewolnictwo i niewolnicy w Europie od starożytności po czasy nowożytne" (Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1998), zamieściła następującą konstatację:
" We wcześnym Średniowieczu Żydzi - przez co najmniej 300 lat - odgrywali dominujacą rolę w dalekosiężnym i zamorskim handlu niewolnikami. Świadectwa podrożników ( Ibn Kordabheh, Ibrahim Ibn Jakób), uwagi zamieszczone w pracach arabskich i żydowskich autorów (Ibn Haukal, Ibrahim al Quarawi, Yehuda ben Meir ha - Kohen), dokumenty wydane przez świeckie i kościelne władze, miejscie przywileje oraz taryfy celne - wszystkie źródła stanowią zwarty materiał dowodowy potwierdzający zaangażowanie Żydów w handel niewolnikami - którzy w większości byli Słowianami. Szlaki handlowe tych żydowskich kupców prowadziły i krzyżowały się we wschodniej i centralnej Europie. Niewolnicy słowiańskiego pochodzenia ekspediowani byli na zachód do - arabskiej Hiszpanii - a stmtąd do innych państw w obrębie basenu M. Śródziemnego. Głównymi ośrodkami handlu niewolnikami były: Praga (od X w.), Magdeburg, Merseburg, Mainz i Koblencja w Niemczech, Verdun w dzisiejszej północnej Francji i szereg miast we Francji południowej. Pomimo gorączkowych debat - jakie problem handlu niewolnikami prowokował tak w kręgach świeckich jak i kościelnych - fakt ten nie miał większego wpływu na skalę zjawiska."
Podsumowując, we wczesnym Średniowieczu międzynarodowy handel niewolnikami został zmonopolizowany przez iberyjskich Żydów zwanych Radenitami, którzy - kooperujac z lokalnymi elitami - dostarczali swój towar z Europy centralnej i wschodniej( Słowianie) przez Europę zachodnią islamskim klientom w Hiszpanii i pólnocnej Afryce. Niewolnicy owi byli w wielu wypadkach kastrowani.
Proceder jak wyżej należy postrzegać jako kolejny "biznes" na wielką skalę, obfitujący w dalekosiężne konsekwencje i należy go analizować w nawiązaniu do "jankielowego narkobiznesu" - stanowiącego przedmiot mojego poprzedniego wpisu(www.racjonalista.pl/forum.php/s,719020)
Kilkusetletnia aktywność jak wyżej musiała odcisnąć piętno - raczej negatywne - na postrzeganiu Żyda przez lokalną społeczność - o czym bezwzględnie należy pamiętać wypowiadajac się na temat polskiego antyjudaizmu czy antysemityzmu. A niestety jest na odwrót. Fakty jak znane są koneserom, szerszy ogół nie ma o nich zielonego pojęcia Odwróćmy więc - hipotetycznie - problem. Załóżmy - uprawiając "what if history" - iż to Słowianie przez kilkaset lat uprawiali na potężną skalę proceder handlu Żydami. Fakt ów byłby szeroko rozkolportowany przez historiografię i propagandę żydowską oraz zdyskontowany do cna przez The Holocaust Industry. Najpewniej ów proceder traktowanoby jako pierwsze i oczywiste ogniwo w łańcuchu antysemickich postaw i czynów Polaków czy chrześcijan - wiodących ostatecznie do ostatecznego rozwiązania. W kontekście problemu tutaj postawionego warto jest przyjrzeć się zasadom funkcjonowania i misji Muzeum Historii Żydów Polskich "Polin". O skandalach związanych z istnieniem tejże placówki zdarzyło już mi się pisać na forum "Racjonalisty" (www.racjonalista.pl/forum.php/s,687958). W wielkim skrócie - pomijając wątek desusów Dody - skandal ów sprowadza się do tego, iż strona polska płaci za ówą instytucję jak za woły, a strona żydowska kieruje nią i ustala jej "linię programową". W owej placówce muzealnej zaprezentowana jest wielce zniekształcona wizja historii Żydów polskich. Wielce zniekształcona - bo koncentrująca się wyłącznie na pozytywnych aspektach funkcjonowania tej diaspory w Polsce, bez żadnych w praktyce odniesień do szeregu faktów, sytuacji i postaw - jak chociażby jankielowy narkobiznes czy też przywołany tu proceder handlu słowiańskimi niewolnikami - które prezentuja diasporę żydowską w trochę innym świetle . Jeżeli traktować muzeum jako placówkę naukową, mającą promować rzeczywisty obraz historii - to trudno uciec od konstatacji, iz mamy tutaj doczynienia z propagaowaniem klasycznego kłamstwa. Bo znana to prawda, iż półprawda jest całym kłamstwem. Jeżeli zaś traktować muzeum jako placówkę , która ma forsować określoną narrację historyczną, określoną politykę historyczną ( czego dalibóg nie jestem zwolennikiem) to występuje tutaj przeczący zdrowej logice paradoks, który z żydowska nazwałbym hucpą nad hucpami. Bo za pieniądze polskieog podatnika, uprawiana jest polityka historyczna bardziej prożydowska niż propolska. Paradoks ów jest - być może - kolejnym z "biznesów", o którym warto szerzej napisać. Ale to już może w innym wątku.