Włoski kryminolog Cesare Lombroso - zresztą wcale wybitny - postawił tezę o specyficznych cechach antropologicznych, na podstawie których można wyodrębniać poszczególne typy przestępcze. Koncepcja "typu lombrosowskiego" została później z hukiem odrzucona, jednakże okazuje się, iż poglądy genialnego włoskiego kryminologa odżywają w postaci "genu lombrosowskiego" ( czy też raczej genów), które - jak się okazuje - mogą mieć bardzo istotny wpływ w skierowaniu jednostki na drogę przestępczą.
Do takiego bowiem wniosku doszli naukowcy z Teksasu, którzy wzięli na tapetę 4000 osób, podzielili je na trzy standardowe kryminologiczne grupy: takich, którzy nie weszli nigdy na drogę przestępstwa ( mniejszość) takich, którzy weszli w okresie dojrzewania( narkotyki, nadużywanie alkoholu, itp) i później z niej zeszli i takich, którzy weszli na drogę przestępstwa i pozostali na niej na zawsze.
Wyszło im jednoznacznie - przy zastosowaniu w badaniu "metodologii bliźniaków jednojajowych" (the twin methodology), iż w przypadku osobników którzy zostali przestępcami na całe życie - czynnik genetyczny odgrywa rolę dominującą niż wpływy srodowiskowe", w przypadku osób które nie weszły na drogę przestępczą ( abstynenci) wplywy rozkładały się po polowie, w przypadku przestępców "sezonowych" ( okres dojrzewania) wpływy środowiskowe były większe od determinantów genetycznych.
Wnioski z rezultatów badań jak wyżej są dosyć oczywiste. Otóż okazuje się, iż determinanty natuty genetycznej odgrywają bardzo istotną - aczkolwiek nie jedyną - rolę w kształtowaniu przestępczych zachowań osobników rodzaju ludzkiego. Naukowcy jak wyżej nie prowadzili badań nad wyodrębnieniem owych "lombrosowskich genów" - kwestia ta - ciągle wzbudzająca emocje ze względów ideologicznych pozostaje sprawą przyszłości.
Badania jak wyżej są kolejnymi (staram się od czasu do czasu pisać o nich ), które przywracają należny status darwninizmowi i genetyce - tak bardzo sponiewieranych z jednej strony przez "łysenkizm" z drugiej przez "boasowską antropologię".

The overarching conclusions were that genetic influences in life-course persistent offending were larger than environmental influences," he said. "For abstainers, it was roughly an equal split: genetic factors played a large role and so too did the environment. For adolescent-limited offenders, the environment appeared to be most important."
The analysis doesn't identify the specific genes that underlie the different pathways, which Barnes said would be an interesting area for further research.
"If we're showing that genes have an overwhelming influence on who gets put onto the life-course persistent pathway, then that would suggest we need to know which genes are involved and at the same time, how they're interacting with the environment so we can tailor interventions," he said.
Barnes said there is no gene for criminal behavior. He said crime is a learned behavior.
"But there are likely to be hundreds, if not thousands, of genes that will incrementally increase your likelihood of being involved in a crime even if it only ratchets that probability by 1 percent," he said. "It still is a genetic effect. And it's still important."
The link between genes and crime is a divisive issue in the criminology discipline, which has primarily focused on environmental and social factors that cause or influence deviant behavior".

www.scienc(*)eases/2012/01/120125151841.htm