Wątek będzie o tym dlaczego nie lubię większości ludzi i o ich zakłamaniu, którego nienawidzę. Są w życiu okoliczności i ludzie, którzy potrafią zabić każdą wrażliwość. Są ludzie tak zakłamani, że nie uświadamiają sobie nawet tego, że sami się oszukują. Są też ludzie, którzy potrafią inteligentnie manipulować innymi, niekoniecznie dla własnych celów. Większość moich czynów obraca się przeciwko mnie, bo nie interesuje mnie to czego pożąda większość - prestiż, posiadanie racji, bycie lepszym. Potrzebuję jedynie informacji. Jakich? Ano takich, że odkąd pamiętam otoczenie chciało mi wmówić swoje "racje". W tym celu naginali logikę i próbowali manipulować, a moja wtedy dziecięca psychika nauczyła się wykrywać oszustwo, nieścisłości, sprzeczności w ludzkich twierdzeniach.

Sama logiczna analiza mogłaby prowadzić do występowania błędnego koła. Przykładem jest argumentum ad ignorantiam - można rzucać dowolne stwierdzenia i powiedzieć "udowodnij, że tak nie jest", a treść paranoi bywa logicznie poprawna i jedynym ale jest właśnie brak potwierdzenia teorii. Kolejne sztuczki to powoływanie się na jakieś rzekomo oczywiste fakty, które każdy zna i skoro się nie zgadzam to rzekomo źle to o mnie świadczy. Pewne rzeczy społeczeństwo przyjmuje a priori jako dobre lub złe i nie ma z tym dyskusji. Ludzie powołują się na jakąś "szkołę" lub ideę, albo sprowadzają dyskusję do personalnej potyczki "rację mam ja lub ty, więc porównajmy się (zamiast argumentów)".

I mogę sobie pisać, ale do nikogo to i tak pewnie nie trafi. Ci, którzy mnie poprą już wcześniej mieli takie myślenie, a gdy ktoś zmienia zdanie i docierają do niego pewne rzeczy, to raczej nie dzieje się to pod wpływem samej dyskusji, choć może się ona przyczynić do zrozumienia w przyszłości - ważne, że wprowadzam do jego umysłu pewne dane, które być może się potem ułożą.

Dopóki emocje stoją ponad rozumem, nie ma mowy o logicznych rozważaniach. Po co więc wchodzić w treść umysłu głupich ludzi? Jest coś co z jednej strony mnie przeraża i wywołuje pogardę, a jednocześnie powoduje, że jestem ciekaw co czuje w danym momencie drugi człowiek. Nie mieści mi się w głowie, że ktoś może dostać argumenty i odpowiadać na coś innego, omija je, a mimo to nie zmienia zdania. Przecież mi pewne niewygodne fakty nie dają spokoju, nie mogę się od nich uwolnić, bo nie potrafię się oszukać. Nie przyjmę niczego na wiarę bo ktoś tak powiedział, albo gdzieś tak jest napisane. Nie uwierzę swojemu umysłowi, bo przecież mogę się mylić. Dlatego chcę kontrargumentów na moje stwierdzenia, np gdy mam jakąś wątpliwość, coś co nie daje mi spokoju. Albo chcę argumentów ostatecznie to potwierdzających by móc poszukać rozwiązania. Ludzie jednak robią coś zaskakującego - postępują jak dziecko, które bawiąc się w chowanego wchodzi pod stół i myśli, że go nie widać. Kłamią w żywe oczy, często okłamując samych siebie i wmawiając sobie, że wygodna dla nich wersja jest tą prawdziwą. Gdy przedstawiam swoje argumenty, wątpliwości to padają przeważnie zarzuty, że to niby ja chcę komuś wmówić swoje zdanie, a chcę po prostu usłyszeć kontrargumenty, stąd często zaostrzam retorykę.

Nie mam już złudzeń. Nawet tam gdzie ludzie podają się za racjonalistów, mędrców itd występują te mechanizmy. Człowiek, który chce dążyć do prawdy musi być osamotniony. Musi przedzierać się przez zasieki ludzi żyjących w klatkach zbudowanych ze swoich emocji. W końcu musi patrzeć na siebie jak na proces, a nie osobę. Patrzeć na siebie tak jak na kogoś zupełnie obcego, nie odczuwać utożsamienia z postacią, w której przypadkowo znalazła się moja świadomość. Jeśli z obliczeń wychodzi, że cecha X jest zła, a ja ją akurat mam, to nie znajdę wymówki na to, że X jest dobra, bo moja. Będę szukał sposobu na pozbycie się tej cechy. Będę oceniał to tak samo jak gdybym jej nie miał i obserwowałbym ją u kogoś obcego. A potem może okazać się, że się nie da, to nie będę na siłę wmawiał sobie, że każde życie ma sens i że warto żyć nawet bez rąk i nóg, szans na miłość i sukces.

Ludzie twierdzący jedno nie mogą mówić drugiego gdy sytuacja nie pasuje do wierzenia, a potem wracać znów do swoich wygodnych przekonań i oszukiwać się, że są wartościowe.

Jesteśmy zwierzętami i procesami zarazem. Można na to patrzeć z różnych perspektyw, dlatego różne poglądy mogą być ze sobą na pozór wzajemnie sprzeczne. Ludzie jednak całkowicie ignorują ten fakt i szukają spójności, która jest niemożliwa do osiągnięcia. Język nie jest dokładnym opisem rzeczywistości, tylko roboczym szyfrem, którym się porozumiewamy.