W pewnej wiosce żyły dwa typy ludzi. Pierwsi byli nastawieni na poszukiwanie prawdy. Skrzętnie badali świat, czynili zapiski, budowali hipotezy i wspólnie uzgadniali dobre i słabe punkty. Wiedzieli, że aby rozwiązywać problemy trzeba stawiać dobre diagnozy. Ich schemat działania był bardzo prosty: sprawdzali jak jest żeby wiedzieć co trzeba zrobić. Nie wiedzieli po co to robią, więc ich celem było przetrwanie. Nie mieli emocji i działali jak komputery. Ich działania wyznaczały standard. Potrafili czytać emocje ludzi, ale nie oznacza to, że dokładnie je znali. Wiedzieli po prostu co trzeba zrobić żeby osiągnąć dany efekt, oraz co się stanie gdy zastosuje się daną metodę. Obserwowali reakcje i byli doświadczeni. Badali procesy więc wiedzieli co w danym momencie dzieje się w czyimś umyśle. Struktura tej grupy była oparta na hierarchii wynikającej z użyteczności jednostek do odpowiednich funkcji. Wszystko robili świadomie i dokładnie tak jak trzeba. Jedli odpowiednie porcje w odpowiednich porach. Mieli ścisły harmonogram dnia i robili tylko to co jest zaplanowane. Nie mieli popędów i nie kłamali. Nie bronili swoich poglądów jak własności, tylko porównywali je nawzajem i szukali optymalnych rozwiązań. Ich życie było szczęśliwe samo z siebie. Nie potrzebowali niczego do szczęścia. Z punktu widzenia takiej jednostki świat to słupki i wykresy, wzajemne powiązania, algorytmy działania. Prawda to opis tego co się dzieje, tego co jest badane.

Druga grupa to krzyżówka pierwszej z miejscowymi małpami. Bękarty o niskiej samoocenie, pełne popędów i zakłamane, posiadające ego podporządkowujące wszystko ważności swojego "ja", które jest "dobre". Natomiast zdanie takiego osobnika w jego przekonaniu "to jest prawda". Nie ufali sobie, nie dążyli do prawdy, tylko unikali myśli demaskujących ich ego. Porównywali swoje osiągnięcia, plotkowali, budowali status społeczny. Tym co służyło przetrwaniu grupy w obecnej formie były emocje, które działały jak narkotyk. Ich umysły nie były podporządkowane dążeniu do prawdy, tylko utrzymaniu pozytywnych emocji, przy czym mechanizmy utrzymujące były tak prymitywne, że często zdecydowanie nie służyły faktycznemu odczuwaniu szczęścia. Działa to tak: zjazd -> haj -> zjazd -> haj itd. Z czasem są oczywiście potrzebne coraz silniejsze bodźce. Pozytywnie zapisane w pamięci emocje tworzą iluzję głębi, wartości i mistycyzmu danej chwili. Mechanizm narkotyczny (w dodatku fatalnie powiązany z mechanizmami ego) powoduje, że jednostka nie przyjmuje do wiadomości tego co mogłoby uniemożliwić zracjonalizowanie sobie potrzeby tych emocji i ich faktycznej wartości. Takie treści są niedopuszczane do świadomości. Sposób działania tych ludzi jest dość losowy i chaotyczny, ale zracjonalizowana treść w umyśle jednostki wydaje jej się spójna i odzwierciedlająca fakty. Myśli ona w uproszczony sposób, który jest mało skuteczny, ale na tyle żeby przetrwać, przekazać geny, coś tam odchować dzieci i rywalizować w tym kto lepiej kłamie oraz zaspokajać swoje pierwotne potrzeby takie jak jedzenie, picie, seks. Oczywiście granice są tu naginane, bo tacy ludzie żyją bardziej spontanicznie i naginają zasady. Nagięte zasady w zracjonalizowanej wersji nabierają jakiegoś mistycznego znaczenia. Dla tych ludzi są one bardzo ważne, w końcu powiązane z ego, a dla nich to najważniejsze. Nieosiągalne wartości mają głębię i wartość. Ludzie szukają tej głębi, tworzą sobie sztuczne potrzeby w postaci duchowości, religii, filozofii, psychologii, medytacji. Gonią za marchewką, która jest sztucznie wykreowaną potrzebą, ale zakłamane umysły tego nie widzą. Tworzą idee, które są oparte na emocjach i nieweryfikowalne, lub są to zwykłe dogmaty. Wokół nich wyrastają racjonalizacje. Takie z nich schizolki Sami o sobie myślą, że są wrażliwi, dobrzy, szlachetni, a ich życie ma nadzwyczajną wartość. Wydaje im się, że ostatni będą pierwszymi.

Ci pierwsi nie wiedzą co to racjonalizacja. Próbują wiedzieć jak jest, bo wiedzą, że nie wiedzą. Ci drudzy myślą, że wiedzą, więc nie próbują wiedzieć. Tłumią myśli, które nie dawałyby im spokoju i burzyły utarty światopogląd. Starają się ich nie zauważać. Ci pierwsi właśnie takich myśli szukają.

Pierwsi widzą drugich jako prymitywne zwierzęta, które sobie przeczą, kierują się losowymi memami i ledwo co liznęły logiki. Niektóre osobniki nawet potrafią się nią posługiwać bardzo dobrze, ale mechanizmy emocjonalne i ego są zazwyczaj górą.

Niestety pierwsi nie istnieją. Nie byli na tyle źli i podstępni jak drudzy, więc zostali przez nich pokonani. Ludzie zabili "Boga", czyli prawdziwe wartości i wiedzę. Zamknęli się w okrojonej wersji, która pozwalała im czuć się bogami. Walka z wartościami tych pierwszych, szlachetnych ludzi to tak naprawdę walka z komuną, równością, w której każdy nie ma nic, nudą, narzuconym z góry sposobem życia, bezdusznością. To walka o wolność i wartości. Wolność to jednak możliwość postępowania źle, a zło ma konsekwencje, których nie chcemy, więc wolności nadal nam to nie daje. Liczy się tylko przetrwanie i przekazanie genów... dla ewolucji. Człowiek może tylko obserwować to co się dzieje, być świadkiem działania różnych mechanizmów, w których on sam jest tylko trybikiem.