Ludzie, którzy wierzą w jedną ideę faktycznie mają łatwiej w życiu. Nie muszą się zastanawiać nad tym jaka jest prawda, więc czują się wyluzowani. W końcu oni wiedzą, a gdy nie wiedzą to powiedzą sobie, że lepiej nie wiedzieć, bo po co się męczyć z ciężką prawdą. Nie muszą się zastanawiać nad wartościami i sumieniem, tylko wszystko dzieje się samo. Bo wiadomo jaka jest prawda. Zauważyłem, że tacy ludzie mają też bardzo często ustalone granice, tak jakby ich życie działo się samo w trybie "default". Harmonogram jest ustawiony i program sam niezakłócony działa, dopóki nie zaburzy się im tego pozornego luzu. Najprościej jest to zrobić poprzez dyskusję, do której oni sami są chętni. Sportowiec czy selekcjoner uczy się poprzez praktykę i obserwację lepszych. Po pewnym czasie sam podświadomie czyta grę. Intuicyjnie dopasowuje rywali do różnych kategorii i stara się przewidzieć ich ruchy. Im większa celność, tym lepsze są myśli (algorytmy) które za to odpowiadają. Ludzkie reakcje i emocje to też pewne dane. Dość przypadkowe, ale jednak przepuszczone w jakimś stopniu przez sito ewolucji. Można wchodzić w interakcje, badać reakcje, wyciągać wnioski, tworzyć kategorie ludzi na podstawie cech skorelowanych z innymi cechami i dającymi taką samą reakcję.

Emocje to w dużej mierze przypadkowy bełkot. Sieczka, ciąg danych np "wjchsjkwrjtekfdjswaefiefgjuaetutaoaiw", ale ten strumień danych jest równolegle tłumaczony przez logiczne części mózgu. Ludzie mają też różne meta-przekonania na poziomie logicznych analiz, przez które poddawane jest postrzeganie własnych emocji. Wiąże się to z czynnikami biologicznymi, wychowaniem, w jakiejś części też pewnie wariancją. Do tego dochodzą używki, czy narkotyki, stres. Na przekonania i zachowania ludzi różne rzeczy mają wpływ, ale każdy z nas może posłużyć się obserwacją siebie i logiką. Do tego potrzebna jest umiejętność zdystansowania się od własnych emocji.

Gdyby potraktować je jako logiczny ciąg danych, to w większości przypadków albo dochodzi do przetłumaczenia (wadliwego) emocji na racjonalizację, która jest protezą wyjaśnienia, albo do namierzenia w danych emocjach przekonań przejętych z otoczenia i włączonych w obręb własnego postrzegania świata. Jeśli potraktujemy emocje jako coś nielogicznego i nie tłumaczymy ich sobie, to nie możemy ocenić czy są one dobre czy złe. Logika, moralność, myślenie traci wtedy sens. Im więcej wiedzy na temat przyczyn i skutków, tym lepsza wiedza na temat tego jak powinniśmy postępować i jakie emocje trzeba tłumić i zwalczać. Im więcej perspektyw, "czytania" umysłów innych ludzi, myślenia na temat faktów naukowych, dystansu od własnych emocji, tym większe superego, a tym mniej ważne przy tym staje się ego. W końcu własne "ja" przepada, a człowiek czuje się częścią całego systemu. Takim małym trybikiem w maszynie, którym sterują jakieś wgrane algorytmy. To, że czyjeś myślenie jest bardziej złożone, nie oznacza, że ma on więcej wpływu na samego siebie. Ani trochę nie dodaje to tym mechanizmom wolnej woli. Logiczne myślenie nie pozwala emocjom żebym poczuł się lepszym od reszty. Z drugiej strony gdy widzę jak myśli większość ludzi, to wiem, że mam do czynienia z bydłem. Tępym plebsem, którego myśli to "kopiuj-wklej", a moralność to zlepek przypadkowych memów przejętych ze społeczeństwa. Gdyby urodzili się w innej kulturze to ci sami ludzie z taką samą zaciętością broniliby innych poglądów. Równie absurdalnych.

Gdy człowiek nie wmawia sobie jednej wersji świata i naprawdę poszukuje prawdy, opadają mu klapki z oczu. Ma więcej wątpliwości, a mniej komfortowego poczucia, że jest dobrze. Podważa własne emocje, zna je i ma z nimi kontakt. Ludzie najczęściej mierzą innych swoją miarą, mają proste, nierozwinięte psychiki, więc ciężej pojąć im nieco większą złożoność, bardziej rozbudowaną retorykę i walkę z iluzorycznym dobrem i pięknem, które są tylko efektem aktywności mechanizmów samooszukiwania się.

Każdy bodziec jest najsilniejszy na początku. Potem opada i albo potrzebna jest większa częstotliwość dostarczania, albo większe urozmaicenie. Potrzebne są też przerwy, logiczne uporządkowanie. I to staje się niewystarczające gdy człowiek jest świadomy, że wszystkie przyjemne mechanizmy to tylko dostarczanie narkotyku do ośrodka przyjemności. W dzisiejszych czasach już wszystko stało się towarem, czyli działką narkotyku. Poczucie lepszości, akceptacja społeczna, związki miłosne, relacje międzyludzkie, altruizm, ideologie, religie, muzyka, humor, sztuka. Podaż jest ogromna, możliwości coraz większe, ale ze wszystkiego tworzy się towar oparty na algorytmach. Nasze postaci i emocje to jakieś mechanizmy, w których znaleźliśmy się nie z własnej woli. "Zaakceptuj siebie!" - krzyczą manipulatorzy, którzy chcą żeby ludzie nie zadawali sobie pytań, szli przez świat prosto, wg wyuczonych algorytmów. "Bóg cię kocha!", "Jesteś zwycięzcą!", a "ten produkt jest stworzony właśnie dla Ciebie czyli dla elity". I ludzie wierzą, choć w rzeczywistości nie istnieje nawet żaden "ja" którym ktokolwiek mógłby być. Personalizm to produkt językowy, tak jak religia.