Zmarł Fidel Castro. Kolejny to znak wyznaczajacy kres pewnej epoki. O Fidelu naspisano tomy. Była to jedna z tych barwnych postaci, wobec których trudno jest przejść obojętnie. Albo się je kocha albo nienawidzi. W Polsce, ze względu na uwarunkowania geopolityczne, nie miał on najlepszej prasy w ostatnim ćwierćwieczu. W przeciwieństwie do epoki PRL-u, kiedy to w oficjkalnych mediach uprawiano bezkrytyczny kult brodacza i jego kubańskiej rewolucji. Mając taki czy owaki stosunek do niego - warto jest jednakże mieć na uwadze pewne generalia, które bywają pomocne w obiektywizowaniu poglądów.
Primo, należy pamiętać, iż dla państw latynoskich USA były/są tym, czym dla państw środkowoeuropejskich była/jest Rosja czy ZSRR. Castro z początku był bardziej nacjonalistą niż komunistą ( zresztą nie tylko on, podobnie było z Ho Szi Minem w Wietnamie), pragnącym przebudować swój rodzinny kraj, będący w 1959 r. - jak to ktoś dosadnie określił - "największym burdelem Ameryki".
Secundo, owsze Castro także zastosował represje i ma na sumieniu jakąś liczbę osób - jednakże skala owych prześladowań była daleko mniejsza od podobnych w państwach europejskich, w których zwyciężyła rewolucja komunistyczna.
Tertio, Kuba pod rządami Castro odniosła pewne sukcesy. Historia rewolucyjnej Kuby nie jest li tylko i wyłącznie pasmem porażek i kryzysów. W szczególności na uwagę zasługuje postawiona na wysokim poziomie opieka medyczna (szczególnie zważywszy na chroniczny kryzys ekonomiczny trapiący gospodarkę Kuby od wielu lat) oraz stojąca na wysokim poziomie ogólnodostępna oświata i edukacja.
I wreszcie last but not least - według podlinkowanego poniżej materiału z BBC, na El Comandante dokonano 638 zamachów - które przeżył bez większego szwanku, jak przystało na latynoskiego macho. Taka statystyka musi wywołać bezgraniczny podziw - bez względu na reprezentowany światopogląd i opcję polityczną.
Już zdecydowanie bardziej kontrowersyjne wydaje się być militarne wsparcie jakie udzielił siłom lewicowym (MPLA) w wojnie domowej toczącej się w Angolii. Pomoc jak wyżej oraz doświadczenie militarne Castro zadecydowały o zwycięstwie nad wojskami poludniowoafrykańskimi w bitwie pod Cuito Cuanavale in 1988 , co nie tylko przesądziło o wyniku wojny w Angolii, ale także doprowadziło do odzyskanie niepodległości przez Namibię oraz miało duży wpływ na kres epoki apartheidu w RPA. Jakkolwiek oceniać fakty jak wyżej - wynika z nich jednakże jednoznacznie, iż był moment gdy Castro był graczem na szachownicy afrykańskiej (skala kontynentalna) i to graczem odnoszącym sukcesy.


"Despite what his enemies say, Cuba under Castro built one of the most impressive public health systems and achieved educational results that are the envy of the developing world.
The statistics prove that Cuba, with a fraction of the per capita income, has infant mortality and longevity rates that rival those of Western Europe.
Thousands of medical practitioners graduate in Cuba every year and Cuba sends them to more than 60 countries across the globe to provide aid and assistance.
Cuba has a world class biotech industry that is saving millions of lives through dispensing vaccines and drugs to needy countries at a fraction of the cost that large multinationals would charge.
This scientific advance, generosity and solidarity with the poor and disadvantaged is attributed to Castro's vision - sometimes to the annoyance of Cuban citizens who can often be heard complaining that the help given abroad represents a spending on resources that could be better invested at home."

"This is particularly true in southern Africa where Cuba's intervention in the Angolan war changed the course of history. Castro personally masterminded the strategy at Cuito Cuanavale in 1988 where Cuban forces defeated the South African army so decisively that not only did they withdraw from Angola but Namibia achieved its independence.
Nelson Mandela himself attributed his release from jail and the ultimate defeat of apartheid to the events at Cuito Cuanavale."


www.bbc.com/news/world-latin-america-20121342