Przerażające jest ogromne bogactwo absurdalnych kombinacji tworzonych w wyniku wprowadzenia do zbioru pojęć elementów destruktywnych logicznie i merytorycznie, ponieważ destrukcja intelektualna rozwija się w społeczeństwie lawinowo. To, co łatwo popsuć, trudno naprawić, a nierzadko wręcz nie jest to możliwe. Przykładem może być idea demokracji, a dokładniej jej dowolne interpretowanie. Pod pozorem demokracji lub w imię jej obrony we współczesnym świecie załatwia się różne brudy społeczne, które ludzkość ćwiczy już od wieków (wyzysk, nieokiełzana zachłanność, psychopatyczna rządza władzy, kumoterstwo wszelkiej maści, bandytyzm itp.) Dla mnie jest zaskakujące, że wykształceni ludzie tak łatwo dają się otumanić "autorytetom od demokracji" i tak łatwo podejmują działania "w jej imieniu". To zapewne jakaś społeczna psychoza, bo przecież w rzeczywistości nie ma żadnego demokratycznego państwa. Są tylko pewne jego namiastki, elementy, swobody demokratyczne. Jak to wygląda w Polsce i wielu innych krajach? Wybory, w których uprawnieni mogą wyrazić poparcie dla kandydatów. A co potem? Pod pozorem demokracji mała grupa rządzących załatwia swoje brudne interesy, jednocześnie dbając o społeczne złudzenie poprawności demokratycznej. Bolesne jest to, że idea demokracji tak głupio serwowana jest w szkołach powszechnym i w mediach. Szczególnie media perfidnie wykorzystują swoje możliwości i naturalne ludzkie skłonności. Celem ich działań jest wprowadzania chaosu w ludzkich umysłach w zakresie pojmowania demokracji i jej relacji w stosunku do różnych funkcji społecznych. Czy można temu zapobiec? Chyba jedynie poprzez racjonalną, profesjonalną edukację, w której człowiek nie jest manipulowany dla niecnych celów, lecz traktuje się go jako autonomiczną jednostkę zgodnie z jego biologiczną naturą, która wyznacza z jednej strony pewne granice indywidualnych możliwości, ale też ogranicza je ze względów społecznych. Dla przyzwoitych społeczności ludzkich zapewne podstawowe znaczenie ma zasada uniwersalizmu, według której żaden człowiek nie może być wywyższany czy poniżany wobec innych nawet wtedy, gdy biologicznie czy osobowościowo wyróżnia się znacznie. Ta prosta zasada wbrew pozorom eliminuje wiele problemów społecznych. Szkoda, że nie jest należycie rozumiana we współczesnej Polsce. Jeszcze głębszy problem polega na wadliwym opracowaniu wychowania przyrodniczego i technicznego w polskich szkołach, bowiem ta sfera wychowania należycie przygotowana, oparta na zasadzie dostosowania metodyki szkolnej do realnych możliwości i potrzeb człowieka z koniecznym uwzględnieniem jego naturalnej fascynacji przyrodoznawstwem i techniką, daje szansę stworzenia społeczeństwa, w którym ludzie postrzegają świat nie poprzez opinie przywódców i autorytetów, lecz kierują się samodzielnie racjonalnym, dobrze ukształtowanym rozumem. To ostanie stwierdzenie może być zaskakujące, bowiem przyzwyczajano nas do bezduszności szkiełka i oka, ale jest to kompletna bzdura. Niech tylko dydaktycy zrozumieją, że szkoła ma służyć uczniom i być koniecznie podporządkowana zasadzie przyjemności w tym sensie, że poznawany przez uczniów świat musi całościowo być zgodny z higieną pracy umysłowej, w ramach której zakres, czas i sposób realizacji szeroko rozumianego wychowania musi dawać mu poczucie zadowolenia w ramach realizacji swojego potencjału. W ten sposób wychowane społeczeństwo, bez mordowania uczniów w szkołach źle przygotowanymi obowiązkami, nie da się wodzić na nos politycznym czy medialnym cwaniakom. Dobrze realizowane wychowanie przyrodnicze i techniczne znacznie zwiększy odporność społeczeństwa na bałamutne, wręcz psychotyczne działania polityków i mediów nie tylko w odniesieniu do tzw. demokracji.