W wątku zatytułowanym "Anatomia kłamstwa( ( www.racjonalista.pl/forum.php/s,731320) postawiono tezę, iż przedwojenne żądanie wprowadzenia zasady numerus clausus na polskich uniwersytetach (ograniczające liczbę żydowskich studentów proporcjonalnie do udziału procentowego Żydów w społeczeństwie polskim) było swoistą akcją afirmatywną - promującą kształcenie polskich chłopów, znajdujących się w gorszej sytuacji ekonomicznej niż Żydzi. Artykuł podlinkowany jest wielce interesującym głosem w debacie na temat - jednakże ponadto dotyka innego problemu mającego w II RP istotne znaczenie w kontekście konfliktu polsko - żydowskiego - a obecnie zapomnianego i nieznanego - a mianowicie tzw. "wojny o trupy". W wielkim skrócie rzecz w tym, iż studenci medycyny muszą krajać zwłoki aby się nauczyć rzemiosła. Tradycyjnie Żydów na medycynie było zawsze jak mrówków - co wynikało także z tego, iż połowa lekarzy w II RP to byli Żydzi, a na Kresach ów procent był nawet większy. Jednakże procent zwłok jak wyżej autoramentu żydowskiego był minimalny lub też w ogóle go nie było. Innymi słowy wszyscy studenci, w tym także Żydzi, krajali zwłoki Polaków - ( czy innych nacji) chrześcijan, co doprowadziło ze strony polskiej do protestów i żądań wyegzekwowania od strony żydowskiej proporcjonalnej - do liczby studentów żydwoskich - ilości zwłok. Z tym był jednakże potężny problem - bo Żydzi krajanie zwłok uważają za ich bezczeszczenie - i adekwatnie do tego gminy żydowskie nie chciały nawet słyszeć o tym aby dostarczać na stoły sekcyjne żydowskie truchła. Jednakże - rzecz charakterystyczna - krajanie zwłok chrześcijańskich nie było już traktowane jako bezczeszczenie czegokolwiek - i stosownie do tego żydowscy studenci nie mieli żadnych problemów z wykonywaniem czynności jak wyżej - co , nota bene, wzorcowo ukazuje istotę zdublowanej talmudyczno - starotestamentowej etyki. Stan rzeczy jak wyżej nie został rozwiązany aż do końca II RP - stając się zarzewiem licznych konfliktów i niepokojów. Pod koniec II RP doszło do skandalicznego procederu zamiany tożsamości trupów. Znajdujące się pod presją opinii publicznej środowisko żydowskie - skłonne do matactw i korumpowania - dopuszczało się kupowania trupów chrześcijańskich i "judaizowania" ich poprzez falsyfikacje w metrykach. O owym pikantnym procederze napiszę w odrębnym wątku - tutaj go tylko sygnalizuję dla zaostrzenia apetytu. Wracając do meritum należy wyjaśnić, iż do największych niepokojów na tle problemu jak wyżej doszło w 1931 roku w Wilnie na Uniwersytecie Stefana Batorego. I o tychże wydarzeniach traktuje zasadniczo rekomendowany tekst. Polecając go lekturze warto zaakcentować pewne kwestie. Primo do kilkudniowych rozruchów i bijatyk doszło z powodu braku chęci ze strony żydowskiej rozwiązania palącego problemu niedostatecznej ilości żydowskich zwłok trafiających do uniwersyteckiego prosektorium. Po drugie, w trakcie zajść, policja zachowywała się wzorowo neutralnie, co wymaga szczególnego podkreślenia, gdyż strona żydowska tradycyjnie formułuje wyssane z palca zarzuty pod adresem antysemickości państwa polskiego, a nie tylko określonych grup obywateli. Po trzecie, władze uniwersytetu, przyjęły, co szokujące, postawę bardziej sprzyjającą stronie żydowskiej niż polskiej - nie chcąc poprzez przyjęcie stanowczego stanowiska w sprawie odpowiedniej ilości zwłok żydowskich - wymusić na stronie żydowskiej dostarczania tychże zwłok w należytej liczbie. Po czwarte wreszcie, strona żydowska w owych zajściach w żadnym wypadku nie była pasywną ofiarą (mit Żyda - pasywnej ofiary jest nadal bardzo popularny), przeciwnie atakowała z wściekłością i agresywnie tak polskich studentów jak i policję (sic!) oraz dokonywała zasadzek na Polaków, przypadkowych przechodniów, nie mających z burdami nic wspólnego. W wyniku zajść jak wyżej kilkadziesiąt - do stokilkadziesiąt osób zostało mniej lub bardziej pokiereszowanych, a jeden student - narodowości polskiej nazwiskiem Stanisław Wacławski - został przez Żydów.....ukamienowany na śmierć.

"Problemy z udostępnianiem dla celów naukowych zwłok osób wyznania mojżeszowego istniały od dawna, a były pochodną stosunku wyznawców tej wiary do ciała ludzkiego. Zgodnie z zasadami judaizmu ciało i dusza tworząjedność. Umarli są traktowani z ogromną troską gdyż śmierć kończy tylko ziemski etap egzystencji jednostki. Dusza osiąga lepsze formy eg­zystencji dopiero po pogrzebaniu ciała. Dlatego zmarłego stara się pochować jak najszybciej, co wynika ze wskazówek Talmudu. W konsekwencji takiego
myślenia, sekcja zwłok jest postrzegana jako bezczeszczenie ciała osoby zmar­
łej. Usprawiedliwieniem odejścia od tej zasady jest jedynie to, że autopsja może
ocalić czyjeś życie, lub gdy dopuszczają lokalne prawo. Wtedy jednak ingerencja
powinna być możliwie najmniejsza19. Jak widać z tego pobieżnego przedstawienia
zasad postępowania z ludzkim ciałem, jakim kierują się judaiści, problem jako
taki istniał, jednak można było znaleźć płaszczyznę porozumienia. Było nią
obowiązujące lokalne prawo, do którego judaiści byli skłonni się dostosować.
Widać z tego wyraźnie, że gminy żydowskie w miastach akademickich, w których
studenci narodowcy domagali się dostarczania zwłok żydowskich, na obiekty do
ćwiczeń dla studentów wyznania mojżeszowego, miały możliwość zażegnania
konfliktu w samym zarodku. Fakt, że w późniejszym okresie takie zwłoki były
dostarczane jest na to wystarczającym dowodem. Gminy żydowskie jednak
skrupulatnie zajmowały się chowaniem bezdomnych i biednych Żydów, przez co
do prosektoriów na uczelniach trafiały tylko zwłoki, pozostających w podobnej
sytuacji, chrześcijan. Polscy narodowcy byli tym oburzeni i zwracali uwagę, że
istniała w tym względzie ewidentna nierówność, którą należało zlikwidować
poprzez specjalne dostarczanie do prosektoriów także zwłok żydowskich. Temu
ostatniemu sprzeciwiała się natomiast gmina żydowska."

www.hist.u(*)srebrakowski/srebrakowski9.pdf