Mieszańce są pod kilkoma względami ewidentnie gorsze niż osobniki czystej krwi. Być może różnica między czystymi rasowcami a mieszańcami byłaby jeszcze większa (na niekorzyść tych ostatnich), ale mieszańcom pomaga kastrowanie. Dzięki temu mieszańce wprawdzie w dalszym ciągu robią na swoich właścicielach znacznie gorsze wrażenie niż osobniki czyste rasowo, ale przynajmniej łatwiej je tresować.
Mimo to mieszańce nadal są bardziej niespokojne, pobudliwe i trudniejsze w pożyciu; przejawiają też więcej niepożądanych zachowań. Jednym zdaniem - mieszańce nie pasują do rasowców i z tego względu powinny być traktowane jako oddzielna psia populacja.
W każdym razie, panowie mieszańców powinni być świadomi, że prawdopodobnie będą mieć z nimi więcej problemów niż z rasowcami, które swoje zrównoważenie zawdzięczają dobroczynnym efektom wielopokoleniowej selekcji pod kątem z góry upatrzonych cech.
Warto więc dwa razy się zastanowić, zanim wpuści się niezrównoważonego mieszańca do własnego domu. Jeśli chcemy uniknąć zbędnych kłopotów, lepiej przygarnąć osobnika czystej krwi.

dx.doi.org/10.1371/journal.pone.0172720