Tak jak w temacie.
Miałem dużo czasu na myślenie. 3 tomy Tatarkiewicza - Historia Filozofii. Pomyślałem sobie kiedyś dawno temu jeździli pobierali wiedzę przeczytam i ja. Pojechałem więc nigdzie nie jadąc. Czytając odrzucałem całą metafizykę kierując się mottem im mniej bogów w moim myśleniu tym lepiej. Zdanie - im mniej wiary a więcej rozumu tym lepiej dla mnie, w moim rozumowaniu było mi przewodnikiem. Z rozmyślań tych wyszła mi na jaw, stała się moją myślą - filozofia środka. Następnie wpadła mi w ręce ksiązka Pani A.Kozyry - Filozofia Zen. Konsekwetnie odrzuciłem objawienia, oswiecenia, metafizykę, bogów itp. jako zaciemniające moje pojmowanie tego co bardzo chcę pojąć ROZUMEM. Zwróciłem uwagę na paradoksy a więc oraz rozum paradoksowy, który wg autorki jest nadzbiorem umysłu logiki klasycznej. Zwróciłem uwabę tamże na pojmowanie przez mędrców Wschodu pojęcia nicości, bezruchu. Filozofowie Zachodu raczej koncentrowali się na ideach, nieskończoności - ideę nicości, bezruchu z niewielkimi wyjątkami pomijając. Określałem się wcześniej jako wierzący, niepraktykujący chrześcijanin. Obecnie mój światobpogląd to: JA JESTEM - WIERZĄCY I NIE WIERZĄCY. MOJE NIE-JA JEST WSZYSTKIM I NICZYM. I tak poprzez wędrówki z moim rozumem zawędrowałem do siebie i jednocześnie wyszedłem z siebie. Dalej konsekwentnie odrzucam bogów, matafizykę, oswiecenia itp itd. ale teraz patrzę na to z innej perspektywy. Pozdrawiam wszystkich forumowiczów.