>>Jako darwinista zastanawiam się, skoro geny mutują, tworzą nowe informacje lub modyfikują
>>istniejące, i to się dzieje przez wpływ filtru środowiska i dobór naturalny...
>>To dlaczego i z jakich pobudek pofrunął pierwszy ptak?

Natura jest ślepa.

Nie tworzy celowo, a jej tworzenie jest rozbuchane i niepohamowane. Tworzy tak samo bardziej dostosowawcze do warunków środowiskowych zwierzęta jak i takie, które nie umiały się dostosować

A nie wiemy jakie to były odmiany gatunkowe, gdyż po prostu wygięły nie zostawiając po sobie żadnych śladów, bo nie zdążyły się rozmnożyć na tyle, żeby zostawić znaczące dowody ich istnienia.

Ptak, co już jest pewnikiem, pochodzi od gadów w prostej linii.

Były więc i takie, co uciekały na drzewa przed drapieżcami naziemnymi i z biegiem czasu zaczęły "zauważać", iż jest na drzewach też możliwość zdobywania pokarmu,

Poza tym najprawdopodobniej instynkt przerwania gatunku podpowiadał/wskazał również możliwość bezpiecznego rozmnażania (ochrony potomstwa przed drapieżnikami).

Cały czas mamy na myśli, że radosna twórczość NATURY nie ustawała. No i musimy sobie uprzytomnić przedziały czasu w jakim te zmiany zachodziły. Pióra, problem trudno wyjaśnialny? Nie. Gady niestety były zwierzętami zmiennocieplnymi.

Nie jestem żadnym specjalistą w tej branży, ale wydaje mi się, że tak podpowiada najlogiczniej scenariusz takich zdarzeń.

Jaki jest pożytek z połowy skrzydła? Od czego zaczęły się skrzydła? Wiele zwierząt skacze z gałęzi na gałąź, a czasem spada po drodze na ziemię. Cała powierzchnia ciała kontaktuje się wówczas z powietrzem i, szczególnie w przypadku małych zwierząt, pomaga podczas skoku (albo upadku) działając jak prymitywny spadochron. Korzystny jest zatem każdy wzrost stosunku powierzchni ciała do jego wagi - na przykład, wskutek występowania płatów skóry łączących stawy. Stąd prowadzi już seria przejść do skrzydeł służących do lotu ślizgowego, a następnie do lotu aktywnego. Oczywiście, są takie odległości, których najdawniejsze zwierzęta wyposażone w praskrzydła nie były zdolne przeskoczyć. I równie oczywiście - dla dowolnie małej czy prymitywnej struktury skrzydłopodobnej istnieje taka odległość, którą da się przeskoczyć za jej pomocą, choć nie można tego zrobić bez niej.

Jeżeli jednak prototyp skrzydeł przeciwdziałać miał upadkowi zwierzęcia na ziemię, można by powiedzieć, że poniżej pewnej ich krytycznej wielkości nie byłoby z nich żadnego pożytku. Ale znów - nieważne, jak małe czy też jak bardzo niepodobne do skrzydeł były owe pierwsze praskrzydła. Musi istnieć taka wysokość (nazwijmy ją h), że spadając z niej zwierzę skręciłoby sobie kark, natomiast przeżyłoby upadek z wysokości choćby nieznacznie mniejszej. W tej krytycznej strefie każdy - nawet minimalny - wzrost zdolności zwierzęcia do hamowania upadku może rozstrzygać o jego życiu lub śmierci. Dobór naturalny faworyzuje więc owe małe, prymitywne praskrzydła. Kiedy już te małe praskrzydła rozpowszechnią się, krytyczna wysokość h nieznacznie się podnosi. Teraz z kolei dalszy niewielki wzrost powierzchni praskrzydeł decyduje o życiu i śmierci. I tak dalej aż do chwili, kiedy mamy już do czynienia z prawdziwymi skrzydłami.

Są dziś na świecie zwierzęta wspaniale ilustrujące każde stadium tego continuum - latające żaby z błoną między palcami, węże nadrzewne ze spłaszczonym, podtrzymującym je w powietrzu ciałem, jaszczurki z płatami skóry wzdłuż ciała. Są także rozmaite gatunki ssaków latających, wyposażone w błony rozciągnięte między członkami i wskazujące, w jaki sposób powstały nietoperze. Wbrew całej literaturze kreacjonistycznej pospolite są nie tylko zwierzęta "z połową skrzydła", ale również z jedną czwartą skrzydła, trzema czwartymi i tak dalej. To continuum zdolności do lotu staje się tym bardziej przekonywające, gdy sobie uprzytomnimy, że bardzo małe zwierzęta niezależnie od swego kształtu swobodnie unoszą się w powietrzu. Ten przykład jest rzeczywiście właściwy, bo zmienność rozmiarów ciała ma charakter idealnie ciągły.

Ptaki to zupełnie inny przypadek. Ich historia ogniskuje się wokół zdumiewającego wynalazku - pióra. Pióra to zmodyfikowane łuski gadów. Możliwe, że początkowo wyewoluowały dla innego celu. w którym do dzisiaj znakomicie się sprawdzają - izolacji cieplnej. W każdym razie zbudowane są z substancji rogowej, nadającej się do tworzenia lekkich, płaskich, elastycznych, a zarazem trwałych powierzchni nośnych. Ptasie skrzydła w niczym nie przypominają błoniastych skrzydeł nietoperzy i pterozaurów. Przodkowie ptaków mogli zatem utworzyć właściwe skrzydła, które nie musiały być naciągnięte na ramę z kości. Wystarczyło mieć kościstą rękę z przodu. Resztę zapewniały sztywne pióra. Tylne kończyny mogły pozostać wolne i dalej służyć do biegania. Ptaki wykorzystują swoje nogi do poruszania się, skakania, grzebania w ziemi, wspinania się na drzewo, chwytania ofiary czy toczenia walk, zupełnie nie przypominając tak niezgrabnych i niezdarnych na ziemi nietoperzy, a prawdopodobnie także i pterozaurów. Papugi używają nawet nóg podobnie jak ludzie rąk. A tymczasem przednie kończyny mogą zajmować się lataniem.

A oto jak można sobie wyobrazić początki ptasiego latania. Hipotetyczny przodek dzisiejszych ptaków, na przykład mały zwinny dinozaur, ugania się za owadami, podskakując wysoko na mocnych tylnych nogach, i sięga po zdobycz (owady wykształciły umiejętność latania dużo wcześniej). Lecący w powietrzu owad może robić uniki, skaczącemu drapieżnikowi bardzo ułatwi więc zadanie umiejętność korekcji trajektorii swojego skoku. Podobne zjawisko można dziś zaobserwować u polującego kota. Na pierwszy rzut oka sprawa wydaje się bardzo trudna, ponieważ kiedy jest się już w powietrzu, nie sposób znaleźć punktu podparcia, od którego można by się odepchnąć. Cała sztuczka polega na zmianie położenia swojego środka ciężkości przez inne ustawienie pewnych części ciała względem innych jego części. Można poruszyć ogonem lub głową, ale najlepiej ramionami. Będą one lepiej spełniać taką funkcję, gdy pojawią się na nich dodatkowe powierzchnie i nieco utrzymają je w powietrzu. Według innej hipotezy pierwsze pióra na kończynach przednich rozwinęły się jako rodzaj sieci służącej do łapania owadów. Nie jest to aż tak naciągana koncepcja, jak by się wydawało - niektóre nietoperze rzeczywiście wykorzystują swoje skrzydła do tego celu. Zgodnie z tym poglądem głównym zadaniem przednich kończyn miało być jednak sterowanie podczas lotu. Niektóre obliczenia dowodzą, że najskuteczniej sterowałyby pochyleniem i przechyłem ruchy ramion przypominające prymitywne machanie skrzydłami.

Koncepcja biegu, skoków i korekcji trajektorii skoku odwraca - w porównaniu z hipotezą lotu ślizgowego między drzewami - kolejność zdarzeń. W hipotezie lotu ślizgowego pierwotną funkcją "przedskrzydeł" było zapewnienie zwierzęciu utrzymania się w powietrzu. Dopiero potem zostały one zaangażowane w sterowanie trajektorią skoku, a na samym końcu - rozwinęły zdolność ruchów (machanie). W koncepcji uganiania się za owadami i podskakiwania natomiast sterowanie było pierwsze, ramiona zaś z powierzchniami nośnymi stanowiły etap następny. Urok tej koncepcji polega na tym, że bez specjalnego wysiłku przypisuje ona tym samym obwodom nerwowym, które były zaangażowane w kontrolowanie położenia środka ciężkości u skaczących przodków, zasadniczą rolę w kontrolowaniu działania powierzchni nośnych w kolejnym etapie rozwoju ewolucyjnego. Być może ptaki rozpoczęły latanie od podskakiwania na ziemi, a nietoperze od szybowania z drzewa na drzewo. A może ptaki też zaczęły od lotów ślizgowych. Dyskusji tej nie ma końca.