Związek Radziecki, który na potęgę zbroił państwa arabskie, i Arabowie, którzy obiecywali „ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej”, szukali sposobu na uratowanie resztek honoru po wojnie sześciodniowej. Znaleźli taki sposób: Arabowie przedstawili siebie jako ofiarę straszliwego agresora, Izraela. Do dziś ludzie, którym koncepcja oczyszczenia świata z Żydów bardzo odpowiada, powtarzają tę wersję, wymyśloną przez departament dezinformacji KGB i przedstawioną przez premiera Związku Radzieckiego, Kosygina. Jak to wyglądało naprawdę? Po wojnie 1948 r., kiedy pięć armii arabskich napadło na nowo utworzony Izrael, ale też zostały pobite, Izrael zaproponował zawarcie pokoju. Spotkał się z jednoznaczną odmową i wszystkie one wysyłały na teren Izraela zbrojnych bandytów zwanych fedainami. Na Synaju stały wojska pokojowe ONZ, Izrael miał zagwarantowany przez ONZ dostęp morski do świata przez Zatokę Akaba. (Wszystkie państwa arabskie bojkotowały Izrael – ciąg dalszy bojkotu nazistów i poprzednik obecnego BDS.) W 1967 r. retoryka wojenna państw arabskich nasiliła się. Armie arabskie gromadziły się na granicach Izraela, otwarcie grożąc unicestwieniem państwa żydowskiego. Naser zażądał wycofania sił pokojowych ONZ, które natychmiast zostały wycofane. Syria, Hafiz al-Asad, oznajmiał: „Poprzysięgliśmy spłukać tę ziemię waszą krwią, wyrzucić was, agresorów, wyrzucić was do morza”. Egipt, Naser mówił, że „samo istnienie Izraela stanowi agresję” i „naszym głównym celem będzie zniszczenie Izraela”. Prezydent Iraku, Abdel Rahman Aref, oświadczył: “To jest dzień walki. Jesteśmy zdecydowani i zjednoczeni dla osiągnięcia naszego celu – usunięcia Izraela z mapy”. Wiele jeszcze było takich wypowiedzi. Ciekawa wśród nich była wypowiedź szefa Organizacji Wyzwolenia Palestyny, Ahmada Szukeiriego: „... Żydzi z Palestyny będą musieli wyjechać... Jeśli ktoś ze starej społeczności żydowskiej przeżyje, będzie mógł zostać, ale nie wydaje mi się, by wielu miało przeżyć”. Na ulicach miast arabskich, otaczających Izrael, tłumy wyły na masowych demonstracjach, domagając się żydowskiej krwi.

A jakie siły były po obu stronach? Cała armia izraelska, składająca się głównie z rezerwistów, miała 264 tysiące zdolnych do uniesienia karabinu. Zawodowe armie arabskie liczyły 456 tysięcy żołnierzy. Izrael miał 196 samolotów wobec około 600 samolotów posiadanych przez kraje arabskie. Izrael miał 1100 czołgów, kraje arabskie około 3000.

Wojna sześciodniowa miała miejsce 22 lata po wyzwoleniu obozów zagłady w Europie i w 25 lat po zagładzie getta warszawskiego. W Izraelu, gdzie żyło jeszcze wówczas bardzo wielu niedobitych w Europie Żydów, dobrze to pamiętano. I przysięgano, że mimo najlepszych chęci Arabów, Związku Radzieckiego i obojętnemu przyglądaniu się Europy, nie pozwolą na powtórkę.

Ciekawe, że ci wszyscy, którzy tak niepokoją się o broń jądrową w posiadaniu Izraela, która według samego Izraela ma być użyta tylko w ostatniej, absolutnie rozpaczliwej sytuacji, nie tracą snu z powodu broni nuklearnej w rękach Korei Północnej, która co i rusz grozi, że jej użyje. No, ale Koreańczycy nie są Żydami, więc o co się martwić.