Na łamach ostatniego zeszytu "Medycyny Środowiskowej" ukazał się interesujący artykuł aut. Edmunda Anczyka pt. Migracje lekarzy za granicę w PRL na przykładzie absolwentów Śląskiej Akademii Medycznej. Autor przeanalizował w nim biogramy lekarzy absolwentów Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach z roku 1974, i na tej podstawie doszedł do wniosku, że w ciągu pięciu - dziesięciu lat po ukończeniu studiów, blisko co piąty z nich znalazł się zagranicą, przy czym głównym kierunkiem emigracji lekarzy były Niemcy, w dalszym rzędzie - inne kraje Europy Zachodniej i Stany Zjednoczone Ameryki.
   Skalę drenażu mózgów, mimo istniejących w czasach PRL utrudnień w odbywaniu podróży zagranicznych, w tym przypadku - na przykładzie lekarzy, uzmysławia fakt, że spora część lekarzy decydujących się na emigrację miała za sobą w Polsce okres pracy w klinice uniwersyteckiej, czyli - jak zwraca uwagę E. Anczyk - "wykształcenie i kwalifikacje migrantów w wielu przypadkach były bardzo wysokie".
   Można wyrazić przypuszczenie, że w przypadku innych zawodów drenaż mózgów w czasach PRL przyjmował podobne rozmiary. Drenaż mózgów nie jest więc w Polsce zjawiskiem zupełnie nowym, ale trwa od dziesięcioleci. Wpływ tego zjawiska na rzeczywistość społeczną opuszczanego przez specjalistów kraju trudno ocenić, lecz przyjmuje się zazwyczaj, że jest on raczej niekorzystny.
   Jednak z drugiej strony - jak zauważa autor omawianego artykułu - zagranicą lekarze emigrujący z Polski pracowali ogólnie w dobrych warunkach, często też w placówkach lepiej zorganizowanych. W pracy zagranicą lekarze, którzy wyemigrowali z Polski, mieli dostęp do dobrego wyposażenia, mogli liczyć na stosunkowo wysokie zarobki (nawet w stosunku do obywateli krajów, do których emigrowali) i szybki awans.

[Załącznik]