15 sierpnia 1534 r. Ignacy Loyola wespół z sześcioma innymi towarzyszami (Francis Xavier, Alfonso Salmeron, Diego Laínez, Nicolás Bobadilla, Pierre Favre, Simão Rodrigues - wszyscy byli studentami Uniwersytetu Paryskiego) w krypcie kościoła Świętego Dionizego w paryskiej dzielnicy Montmartre - złożyli ślubowania i założyli Towarzystwo Jezusowe. Sześć lat później reguła Jezuitów została zatwierdzona przez papieża. Spośród sześciu jezuickich "founding fathers" czterech (Salmeron, Laínez, Bobadilla, Rodriguesz) z całą pewnością było pochodzenia żydowskiego, należąc do tzw. conversos. Co do pochodzenia Loyoli istniej mocno uzasadniona teza, iż jego dziadkowie po kądzieli byli Żydami - co zgodnie z żydowskim prawem halachicznym czyniło go pełnoprawnym Żydem. Jednakże jeżeli nawet przyjąć, iż Loyola nie był Żydem z krwi - był duchowym Semitą, cechującym się postawą wielce filosemicką.
Okres od zatwierdzenie reguły zakonu do pierwszej połowy lat 70 - tych 16 wieku - to czas rozwoju TJ i zdobywania rozległych wpływów w jego formule krytptojudejskiej, z przyjmowaniem w szeregi Towarzystwa ogromnego odsetka conversos - osadzanych na eksponowanych stanowiskach. W okresie tym bez większej przesady możemy mówić - poprzez analogię do Żydokomuny - o Żydojezuityźmie. Przełom następuje dopiero w 1573 r. wraz z wyborem na generała Towarzystwa Everarda Mercuriana, który rozpoczyna operacje oczyszczania TJ z conversos, nowa zaś calkowicie polityka zostaje zainicjowana około roku 1590 przez kolejnego generała TJ - Claudio Acquaviva, który wprowadza bezwzględny zakaz przyjmowania w szeregi zakonu osób pochodzenia żydowskiego. Tytułem dygresji warto dodać w tym momencie, iż znany z polskiej sceny politycznej Antoni Possevino - należał do conversos i jako taki należał do frakcji stanowczo zwalczającej czystki zainicjowane przez Mercuriana.
Operacja dejudaizacji Towarzystwa Jezusowego odbyła się poprzez - co wielce charakterystyczne i intrygujące - działania skryte, poufne, nieoficjalne - bez nagłaśniania i podawania do wiadomości ogółu. Słowem był to wyborny przykład.....jezuityzmu!
O faktach jak wyżej - wcale intrygujących - pisze wyśmienicie Aleksander Maryks (profesor historii na nowojorskim uniwersytecie) w książce zatytułowanej "The Jesuit Order as a Synagogue of Jews: Jesuits of Jewish Ancestry and Purity-of-Blood Laws in the Early Society of Jesus".
Czyta się ja jak sensacyjny kryminał. W przeciwieństwie jednakże do sfabularyzowanych gniotów produkcji Dana Browna czy Umberta Eco - jest to praca sensu stricto naukowa, napisana de lege artis, z ogromną liczba cytowani i imponującą bibliografią. Autor, zważywszy na dedykację w j. polskim zamieszczoną na początku pracy - ma polskie korzenie.
Delektując się lekturą pracy Maryksa nieustannie dochodziłem do wniosku, iż protokoły osławionych Mędrców Syjonu to żałosny falsyfikat carskiej Ochrany, mający się nijak do krwistej, soczystej rzeczywistości historycznej - tak wyśmienicie wypreparowanej przez autora, w zakresie będącym przedmiotem jego zainteresowania.

Praca Maryksa dostępna jest on line. Życzę pasjonującej lektury i interesujących konkluzji. Omnia ad majorem Dei gloriam!!!

booksandjo(*)om/content/books/9789047444114


"Antonio Possevino (1533–1611) from Mantua in Italy was one of the most adamant
and prolifi c opponents of the purity-of-blood legislation in the Society
of Jesus. Under his infl uence the 1593 anti-converso decree was mitigated, if
insignifi cantly, by the Sixth General Congregation in 1608. Modern scholarship
has established Possevino’s Jewish ancestry with quasi-certainty."