Wątek dedykuję odpowiedzi Panu 'Max Golonko'. Zachęcam do dyskusji.

>Jakim cudem obecny konsensus lub prawie konsensus jest taki że nasz wszechświat jest plaski a mimo to ma ograniczoną objętość??


Dużo się nad tym kiedyś zastanawiałem, można nawet powiedzieć, iż kiedyś miałem swego rodzaju obsesję na temat kształtu wszechświata. Bardzo mnie ciekawiło to, jak możliwe jest zbadanie jego kształtu.

Obecnie jednak po zapoznaniu się z licznymi wypowiedziami znanych fizyków teoretycznych stwierdzam, że wszechświat jest NIE wytłumaczalny i nie do zrozumienia.

Nie wynika to z nie możności zapoznania jego wartości/właściwości, tylko z ułomności naszej perspektywy. Perspektywy nie wynikającej z jakiegoś fizycznego umiejscowienia we wszechświecie. Ułomnej perspektywy wynikającej z naszej 'fizyczności'.

Jak wiele razy powtarzano w różnych wykładach: "Nie wyewoluowaliśmy by rozumieć świat w skali kwantów i pól kwantowych a po to by uciekać przed Lwem." To oczywiście ogromny skrót myślowy ale w dobitny sposób punktuje nasze intelektualne 'upośledzenie' by 'zrozumieć'.

Możemy obliczyć pomierzyć itp. ale co z tego że usłyszymy 'miliard' w odniesieniu do pojęcia czasu czy temperatury itp. Ludzie tracą możliwość 'rozumienia' już w przypadku przekraczania ogólnie zrozumiałych jednostek.

Zakładam, że nie istnieje i nigdy nie będzie istniał człowiek, który 'poczuje' i zrozumie różnicę pomiędzy 12 a 15 miliardów lat, albo pomiędzy temperaturą 5000 st C a 8000 st C.

Dokładnie tak samo jest ze Wszechświatem i jego kształtem. Poważni fizycy teoretycy na szanowanych uczelniach otwarcie przyznają, że są zwolennikami teorii Wszechświata holograficznego (nie wszyscy oczywiście, istnieje taki nurt). Co zrobić z tym fantem ? Jak TO zrozumieć ? Z wizualizować w głowie taki obraz ? Świat holograficzny ? Do mnie osobiście ta teoria jednak przemawia najbardziej. Jest fascynująca i wiele mi wyjaśnia. To właśnie ona między innymi niweluje takie paradoksy jak nieskończoność czy PŁASKOŚĆ. Wedle tej teorii to czego doświadczamy jest zapisane jako informacja i nie istnieje w realnym stopniu jak nam się WYDAJE.

Wszystko kwestią percepcji i przetwarzania przez nasz mózg informacji. Zakładając jednak, że chcemy zrozumieć tak na prosty chłopski rozum tą płaskość. Co wtedy ? No właśnie wtedy pojawia się sprzeczność, ponieważ jeżeli wszechświat jest PŁASKI tu musi mieć zgodnie z naszym doświadczeniem wynikającym z percepcji kształt KARTKI papieru lub koła wyciętego z kartki papieru, takiego koła powiedzmy. Tylko problemem myślowym a zarazem paradoksem jest to, jak GRUBA miała by być ta kartka, nigdy tego nie zrozumiałem w kontekście płaskiego, porównywanego do kartki papieru wszechświata. Druga sprawa to fakt, że Wszechświat nie ma mieć wyróżnionego punktu, ale jeżeli jest skończony i płaski to musi być różnica w położeniu na jego 'krawędzi a w centrum. Pamiętam jak kiedyś zadałem to pytanie mojemu koledze fizykowi po studiach "jeżeli wszechświat jest płaski, to jak 'gruby'... a gdzie jest środek, brzeg ? itp...".

No i właśnie tu się zaczęło bełkot o wymiarach, których jak to on stwierdził nie da się ani narysować ani wyobrazić tylko jakoś tam obliczyć. Stwierdziłem wtedy, że jeżeli nie ludzki mózg nie jest w stanie wyobrazić sobie wszechświata bo nie i już. To lepiej nad jego kształtem się nie zastanawiać. Kolejna sprawa, to fakt, że nigdy nie 'zobaczymy' go z zewnątrz, bo nawet nie wiadomo czy się da. Czysto teoretycznie tak, w praktyce nie.

Kończąc tą wypowiedź stwierdzam, że kosmos może na swój matematyczny/fizyczny (jako nauki) sposób co wynika z obliczeń jest 'PŁASKI'. Natomiast nie ma sensu próbować tego 'ZROZUMIEĆ',
ponieważ ta 'PŁASKOŚĆ' ma się po prostu kompletnie nijak do wyobrażeń naszej codziennej płaskości rozumianej z naszej perspektywy rozumienia wyglądu płaskiej kartki.

Pozdrawiam.