Nie jestem specjalnie przywiązany do świąt i okazji wszelakich mniej lub bardziej obchodzonych uroczyście lub obchodzonych szerokim łukiem. Ale jak jest okazja to tak parę refleksji.
Pierwsza jest taka jak następuje. Czy Waszym zdaniem wzrost świadomości, wiedzy, zamożności czasem, chęć samorealizacji, dochodzenia do celów, i co tam jeszcze wymyślono, a przez to być może większych wymagań od życia.. jest czynnikiem który wpływa negatywnie na perspektywy trwałych związków damsko-męskich i też w innych konfiguracjach, w których akurat nie mam doświadczenia, ale pewnie niewiele się różnią na płaszczyźnie uczuciowo-emocjonalnej.

Nie chcę wyjść na starego pryka, który to co teraźniejsze widzi w coraz ciemniejszych kolorach. Na ogół jestem optymista, co to uważa że wiele katastroficznych wizji jest mocno przesadzonych. Ale czy Waszym również zdaniem da się zaobserwować jakiś pogłębiający się kryzys w walentynkowych sprawach? Czy to może perspektywa osoby, która swoje przeżyła patrzy już trochę inaczej niż zamroczone testosteronem samce, i widzi że problem dotyka każdego niezależnie od wieku. Mam kontakt z młodymi więc wiem. Ludzie się zamykają coraz częściej. W społeczeństwach zaawansowanych technologii jest to widoczne najbardziej. Żywa osoba jest obiektem który może nas zranić, jakiś gadżet techniczny lub rozwiązanie może nas najwyżej wkurzyć. Czujemy się bezpieczniej z tymi ostatnimi.

Może to świadczy o tym, że nadchodzi czas kultur bardziej tradycyjnych? Powiem przewrotnie, że może mądrość przetrwania tkwi w przeszłości, w przeszłości która ma utrwalone role, każdy wie kim jest i jakie są jego powinności, również w przedłużaniu gatunku, rozrostu rodu, a obecna chimeryczność i dowolność prowadzi prostą drogą do wymarcia? Żeby nie było nie jestem zwolennikiem takiego poglądu, tylko się zastanawiam czy istnieje rozwiązanie pozwalające pogodzić te dwa skrajne podejścia - z jednej strony skrajny egoizm i wynikające z niego wyobcowanie, z drugiej bezwolne poddanie się prawom natury oraz rozrost w imię przedłużania gatunku.
W sumie, mój post nie miał być o tym. Są walentynki, jestem sam. Ale nie jest mi z tym źle, czy powinienem zacząć się tym martwić? Jakoś wcale mnie to nie martwi. Pozdrawiam wszystkich, którzy spędzają je jako tzw. single, innych oczywiście też, czasem zazdroszcząc czasem współczując