W związku z 50 - tą rocznicą tzw. "wydarzeń marcowych" - temat ów wcale często gości w mediach polskich, przy czym niestety niezbyt często jest on prezentowany obiektywnie i z uwzględnieniem wszelkich istotnych niuansów - mogących rzutować na ocenę wydarzeń jak wyżej. Zaprezentuję więc kilka owych - zazwyczaj pomijanych wątków - w celu zobiektywizowania przekazu.

Po pierwsze - "wydarzenia marcowe" 1968 r. były bezpośrednią konsekwencją rozgrywki między dwoma frakcjami partii rządzącej Polską w tamtym okresie - to jest frakcja "chamów" ( "natolińczyków") oraz "Żydów" ("puławian").

Po drugie - istotny wpływ na jej przebieg i rezultat miał fakt napaści Izraela na kraje arabskie w 1967 r. oraz utrzymujące się w społeczeństwie polskim nastroje antyjudejskie - które, w dużym stopniu, wynikały z nierozliczonego udziału ogromnej ilości Żydów w aparacie represji okresu stalinowskiego - w szczególności na stanowiskach kierowniczych.

Po trzecie - z Polski pod wpływem presji zwycięskiej frakcji "natolińczyków" wyjechało ok. 15 tysięcy "puławian" i osób z nimi związanych. Ich nie wypędzono, nie było ich też kilkadziesiąt tysięcy - jak wczoraj usłyszałem w radio. Osoby pochodzenia żydowskiego, które chciały pozostać w Polsce - zostały i nadal funkcjonowały w życiu publiczno - kulturalnym kraju.

Po czwarte - wyjazd "natolińczyków" odbywał się w normalnych warunkach, nikt nie był przymusowo deportowany, po wyjeździe mogli oni bez problemu wracać na obcych paszportach do Polski, "natolińczycy", którzy pozostali w kraju - nie byli prześladowani (aresztowania, pokazowe procesy) przez zwycięską frakcję "puławian".

Po piąte - w warunkach siermiężnego gomułkowskiego PRl-u - wyjazd "natolińczyków" pod presją jak wyżej - traktowany był przez wielu jako sui generis przywilej, a nie dopust boży. Były przypadki podszywania się Polaków pod Żydów - w celu otrzymania paszportu i możliwości wyemigrowania.

Po szóste - należy pamiętać, iż wśród wyjeżdżających, bardzo wielu odegrało kluczową rolę w stalinowskim systemie represji - i jako tacy mieli oni na swych rękach krew wielu osób. Należy ubolewać - iż poprzez emigrację jak wyżej - osoby owe uniknęły karzącego miecza polskiej Temidy.

Po siódme i ostatnie, środowiska żydowskie fakt wyjazdu pod presją jak wyżej - przekuły propagandowo na wzorcowy przykład odwiecznego polskiego antysemityzmu - i zakamuflowały tą fałszywka propagandową udział licznych Żydów w stalinowskich zbrodniach w Polsce oraz fakt nierozliczenia ich z tych przewin; o owym zręcznym zabiegu propagandowym traktuje opublikowany onegdaj w paryskiej "Kulturze" artykuł pt."Chamy i Żydy",autorstwa Witolda Jedlińskiego - który był pochodzenia żydowskiego.