Nakba znaczy po arabsku „katastrofa”. Palestyńczycy obchodzą ją w dzień ustanowienia Izraela, państwa żydowskiego. Dlaczego?
W największym skrócie: Palestyna, jak ziemię państwa żydowskiego przemianowali Rzymianie, by po jej podboju zatrzeć wszystkie ślady żydowskości, przez dwa tysiące lat przechodziła z rąk jednego imperium do drugiego, nigdy nie była odrębnym państwem, zawsze jakąś zapyziałą prowincją. Przez te dwa millenia Żydzi próbowali wracać tam, skąd ich wygnano (a wszystkich nie wygnano), wyganiano ich znowu, mordowano, ale wracali, gdy tylko kolejny władca był nieco życzliwszy. Przez ostatnie 400 lat przed I wojną światową była to prowincja Imperium Osmańskiego, zaniedbana, nędzarska, rzadko zaludniona mieszanką ludzi rozmaitych narodowości: Arabów (którzy w VII wieku podbili ten teren, a potem zostali wyparci), Turków, Żydów, Ormian, Europejczyków, Greków itd. W Europie w drugiej połowie XIX w. na sile przybrały ruchy narodowo-wyzwoleńcze i wtedy narodził się też żydowski ruch narodowo-wyzwoleńczy czyli nowoczesny syjonizm (uwaga: nazwa nie pochodzi od Protokołów mędrców Syjonu, ale od góry Syjon w Jerozolimie). Żydzi zaczęli od tureckich i arabskich właścicieli ziemskich kupować ziemię (głównie bagna i piaszczyste pustki i to za b. wygórowane ceny) i osiedlać się tam. Osuszyli bagna, nawodnili pustynie, gospodarka rozwijała się, z pobliskich krajów w większości zamieszkałych przez Arabów tłumnie zaczęli przybywać ludzie, bo tu znajdowały się możliwości pracy i utrzymania, jakich u nich, pod jarzmem tureckim, nie było. Imigracja arabska pod koniec XIX wieku i przez cały czas trwania Brytyjskiego Mandatu Palestyńskiego była znacznie wyższa od imigracji żydowskiej, której przeszkody rzucali pod nogi najpierw Turcy, a potem Brytyjczycy. Według Mandatu Ligi Narodów na tym terenie miał zostać utworzony „narodowy dom Żydów”, ale Arabowie, którzy co prawda bardzo byli skłóceni między sobą, w jednym byli zgodni: Żydzi mogą być „dhimmi” – podporządkowani Arabom, ale nie mają prawa do ziemi, która kiedyś była islamska. Chcąc ich ugłaskać Wielka Brytania oddzieliła 78% terenu na państwo arabskie (obecna Jordania), a resztę przeznaczyła zgodnie z decyzją Ligi Narodów na państwo żydowskie (od rzeki Jordan do Morza Śródziemnego). Arabowie mieli prawo mieszkać po stronie żydowskiej, stronę arabską (Jordanię) z Żydów oczyszczono.
Mamy rok 1947. Niedobitki Żydów europejskich gnieżdżą się albo w europejskich obozach dla uchodźców, albo w obozach na Cyprze, internowani przez Brytyjczyków za próbę dostania się do Palestyny. Żydzi w krajach arabskich są prześladowani bardziej niż zwykle i też marzą o schronieniu w Palestynie. ONZ postanawia podzielić pozostałe terytorium między Żydów a Arabów. Żydzi zgadzają się, Arabowie odrzucają tę rezolucję i ruszają do boju. W dzień ogłoszenia powstania Izraela, 15 maja 1948 r. pięć armii arabskich plus brygady ochotnicze z innych krajów oraz część miejscowej ludności arabskiej atakują Żydów. Świat przygląda się z zainteresowaniem. Większość uważa, że uda im się dokończyć dzieła Hitlera. Ku zdumieniu zarówno Arabów, jak świata, Żydzi sprawiają Arabom solidne manto i pięć armii arabskich ucieka. Izrael może zacząć się rozwijać.
Ta klęska właśnie jest nazywana Nakbą. Z terenów walki uciekło około 550-700 tysięcy palestyńskich Arabów (niewielka część z nich, została wydalona z granic Izraela za czynny udział w walce). Warto obejrzeć te oświadczenia uchodźców palestyńskich, opowiadających, w jaki sposób stali się uchodźcami: palwatch.o(*)id=25628#.WvxdNYHKTmI.facebook Warto również wiedzieć, że w tym samym mniej więcej czasie blisko milion Żydów zostało wygnanych lub uciekło z krajów arabskich. Ci Żydzi od dawna nie są uchodźcami: wraz ze swoimi potomkami stanowią ponad połowę obywateli Izraela. W tym czasie palestyńscy uchodźcy (których status jest dziedziczny na wieczność) rozrośli się do 5 milionów i są trzymani przez świat i państwa arabskie jako psy wojny przeciwko Żydom.
Dzisiaj w Izraelu 20% populacji stanowią Arabowie. W krajach arabskich, w których Żydzi żyli przez tysiąclecia, praktycznie ich nie ma (np. w Egipcie pozostało 7 staruszek). No to kto właściwie podlegał czystce etnicznej?