Zapoznając się z obecnym stanem wiedzy na temat zarówno ludzkiej świadomości jak i fizyki naszego wszechświata już jakiś czas temu doszedłem do wniosku dość mocno nazwijmy to radykalnego.

Moim, otóż to zdaniem wszystko, czego doświadczamy jest absolutną abstrakcją i iluzją. Abstrakcją i iluzją w stopniu absolutnym. Świadomość jako wytwór pracującego mózgu doświadcza jedynie przetworzonych przez niego danych w sposób kompletnie nie mający żadnego pokrycia w fundamentalnych prawach fizyki.

To tak jak oglądanie przedstawienia w teatrze, nasze mózgi nie zastanawiają się nad tym, co aktor ma w żołądku, patrzą na jego pracę zewnętrzną uznając to za cel jego bytu.

Nasza świadomość jako wytwór wykreowanego w drodze ewolucji wszechświata mózgu nadaje niejako sens naszej egzystencji. Sens lub jak kto woli 'bez sens'.

Nie do końca jak się jednak okazuje chodzi o sens lub bez sens naszej egzystencji, gdyż nawet ten dyskurs pozostaje bezcelowy w porównaniu z pojęciem absolutnie anihilacyjnym w stosunku do abstrakcyjności postrzegania 'realności' jako wytworu świadomości.

Jeżeli rozpatrzymy naszą egzystencję z poziomu absolutnej 'radnomowości'-przypadkowości skali kwantowej to w uczciwy sposób musimy dojść do wniosku, iż czegokolwiek doświadczmy nawet w sposób kolektywny jako ludzkość jest urojeniem.

Pozdrawiam.