Kolibry to ptaki absolutnie wyjątkowe. Wyewoluowały 42 miliony lat temu z jaskółek euroazjatyckich, po czym 22 miliony lat temu trafiły do Ameryki Południowej - gdzie znalazły sprzyjające warunki rozwoju. W chwili obecnej jest 338 gatunków kolibrów. Słyną nie tylko z powodu swoich niewielkich rozmiarów ale - przede wszystkim - z bardzo wysokiego poziomu specjalizacji zarówno jeżeli chodzi o ich lot jak i sposoby odżywiania się. Głównym składnikiem pokarmu kolibrów jest nektar. Tłoczą go z kielichów kwiatów przy pomocy bardzo długiego języka, ukrytego w dziobie, często bardzo długim, którego kształt koresponduje z kształtem kwiatów rośliny, z którą dany koliber ma symbiotyczne relacje. Z powodu uwarunkowań jak wyżej kolibry bywają cennymi bioindykatorami - gdyż kryzys w populacji rośliny żywiciela od razu odbija się na populacji kolibra zapylacza.
Jeszcze do niedawna zapis o tłoczeniu nektaru jak wyżej traktowany byłby przez świat nauki jako klasyczny błąd. Uważano bowiem - wbrew wielu oczywistym wątpliwościom - iż kolibry pobierają słodycz z kielichów kwiatowych przy pomocy działania kapilarnego. Niedawno jednakże przeprowadzono badania z wykorzystaniem bardzo precyzyjnych kamer i wysoko zaawansowanych technik filmowania - i stwierdzono niezbicie, iż język kolibra jest małą, aczkolwiek wyśmienicie funkcjonująca i bardzo wydajną pompą tłoczącą.

Przypadek jak wyżej - prócz oczywistego znaczenia na polu ornitologii - ma bardziej uniwersalną wymowę. Otóż należy nieustannie poddawać w wątpliwość i weryfikować tezy od dawna uznane prze spetryfikowaną akademię za pewne i niewzruszalne.

Zainteresowanych problemem - odsyłam do podlinkowanego materiału.

"When Margaret Rubega first read about how hummingbirds drink, she thought to herself: That can’t possibly be right.
Hummingbirds drink nectar using tongues that are so long that, when retracted, they coil up inside the birds’ heads, around their skulls and eyes. At its tip, the tongue divides in two and its outer edges curve inward, creating two tubes running side by side. The tubes don’t close up, so the birds can’t suck on them as if they were straws. Instead, scientists believed that the tubes are narrow enough to passively draw liquid into themselves. That process is called capillary action. It’s why water soaks into a paper towel, why tears emerge from your eyes, and ink runs into the nibs of fountain pens.
This explanation, first proposed in 1833, was treated as fact for more than a century. But it made no sense to Rubega when she heard about it as a graduate student in the 1980s. Capillary action is a slow process, she realized, but a drinking hummingbird can flick its tongue into a flower up to 18 times a second. Capillary action also is aided by gravity, so birds should find it easier to drink from downward-pointing flowers—and they don’t. And capillary action is even slower for thicker liquids, so hummingbirds should avoid supersweet nectar that’s too syrupy—and they don’t.
“I was in this very odd position,” says Rubega. “I was only a graduate student and all these really well-known people had done all this math. How could they be wrong?”
Even while she turned her attention to other birds, the hummingbird dilemma continued to gnaw at her. And decades later, as a professor at the University of Connecticut, she hired a student named Alejandro Rico-Guevara who would help her solve the mystery."

www.theatl(*)11/hummingbird-tongues/546992/