Kwestia determinizmu genetycznego była już kilkakrotnie podnoszona na forum "Racjonalisty". Do całkowitego upadku szeroko rozumianego łysenkizmu w nauce - ciągle jeszcze daleka droga. Jednkaże już teraz gołym okiem widać, iż w tym zmaganiu nature vrsus nurture - zaczynają górę brać geny i do nich będzie należało ostateczne zwycięstwo.
Przez długie lata nauka - powodowana zbyt często względami pozanaukowymi - utrzymywała iż czynniki środowiskowe odgrywają najważniejszą role w kształtowaniu charakteru i umiejętności człowieka. Dzisiaj wiemy, iż tak nie jest - bowiem w zdecydowanie większym stopniu wpływ na nas mają nasze geny. Prowadzone od kilkudziesięciu lat badania na bliźniakach i osobach adoptowanych jednoznacznie i stanowczo potwierdzają tezę jak wyżej.
Jednym z pionierów badań jak wyżej jest profesor Robert Plomin - zajmujący się genetyką od 45 lat, autor książki pt. "Blueprint: How DNA Makes Us Who We Are" - która została niedawno wydana.
Jest ona sui generis rekapitulacją wszystkich badań i dowodów przemawiających na rzecz determinizmu genetycznego. Pozostając w nadziei, iż praca ta trafi wkrótce przetłumaczona do rąk polskiego czytelnika - zainteresowanych problemem odsyłam do jej krótki recenzji z brytyjskiej prasy.


"We will soon be able to identify the likelihood that a newborn baby – perhaps your baby – will be susceptible to depression, anxiety and schizophrenia throughout his or her life. We will know the probability that our newborns will have difficulty learning to read, become obese and be prone to Alzheimer’s disease in their later years. Good news?
Robert Plomin thinks so. In Blueprint, he argues such insights should make us more tolerant of those who might be overweight or prone to depression; they will enable us to support our children better and plan for our own life’s course. He is equally pleased with the discovery that much of what we think of as nurture – the caring, supporting environments we build for our children – has, on average, no impact on our loved ones’ development. Plomin explains that nurture in the home is as irrelevant as the school environment for influencing whether we become kind or gritty, happy or sad, wealthy or poor, and that this leads to greater equality of opportunity than would have otherwise been the case. The only thing that matters for our personalities and much else is the DNA that we inherit and those chance events of our lives beyond anyone’s control.I am happy to bow to Plomin as a psychologist and a geneticist, but I found his sociology quite baffling
This is good news certainly if it follows that knowledge is always better than ignorance and self-delusion. If parents are wasting their time reading bedtime stories when their children really don’t want to listen, or wasting their money paying for expensive private schools, then that is all good to know. I am not in a position to question the science, and Plomin has been studying the genetics of personality for 45 years. He is a pioneer in studying identical twins (with their identical DNA) growing up in different families and in comparing adopted and birth children within the same family (having no overlap in their DNA other than the 99% that we all share). By such studies, typically involving thousands of participants and extending over several decades, Plomin and his colleagues have examined the relative contributions of genes and environment, otherwise known as nature and nurture, to the formation of personalities. Genes win out every time."

www.thegua(*)eprint-by-robert-plomin-review