Brytyjczycy mają na sumieniu parę wielkich głodów. W Indiach, w Irlandii - i jak się okazuje, także w Iranie. Trzeba im oddać sprawiedliwość i zaznaczyć, że katastrofy owe nie były najpewniej przejawem celowej polityki zmierzającej do fizycznej likwidacji niepożądanego elementu - tak jak to działo się w Związku Sowieckim. Tym niemniej jednak obciąża ich "grzech" niedbalstwa, lekkomyślności, przedkładania innych "priorytetów" nad potrzebę zapewnienia odpowiedniej ilości wyżywienia danej populacji.
Głód w Persji(od 1935 r. Iran) to klęska, o której - poza Iranem - wie bardzo niewielka liczba osób. Przydarzył się w latach 1917 - 1919 w okresie gdy Persja była okupowana przez Brytyjczyków. W jego wyniku miało umrzeć z głodu i chorób nim spowodowanych od 1/3 do 1/2 perskiej populacji - w liczbach bezwzględnych nawet do 11 mln. ludzi.
Przyczyną głodu było zarekwirowanie przez Brytyjczyków na potrzeby militarne lokalny środków transportu oraz skonfiskowanie w Persji znaczących ilości pożywienia na potrzeby brytyjskich wojsk okupacyjnych w Persji jak i w całym regionie. Istotnym elementem pogarszającym ogólną sytuację była również odmowa płacenia rządowo perskiemu przez Brytyjczyków za eksploatowaną ropę naftową.
Zainteresowanych odsyłam do podlinkowanego tekstu.

"One of the little known calamities of World War One, and one which I only strayed across account of fairly recently, where I read a mention of between 9 to 11 million Persians (approximately half the then population of Persia) dying, was the widespread famine that hit Persia (Iran) at the end of World War One. Apart from the odd mention in other books and articles, the only significant study of this event is this book by Mohammad Gholi Majd.
Before looking at the book, a brief history lesson is probably in order: The history of the Middle East in the First World War is extremely complex. What can be described as the first phase, from November 1914 lasting until the end of 1915, marks a period in which Britain, Russia and Turkey violated Persia's proclaimed neutrality. In short, Britain, France and Russia made a pact for a new division of Middle Eastern properties, and the Persians, with the aid of Germany and Turkey, made a valiant attempt to drive out these foreign forces.
The second phase was from the beginning of 1916 until March 1917. During this time, the British and the Russians again invaded Persia, and successfully drove out the Turks and defeated the Persian Army. The British were driven in this by the perceived threat to India, then a major component of the British Empire. With the advent of the Sykes-Picot Agreement, the Middle East was partitioned into British, French and Russian spheres of influence. Britain extended her control over the rest of the southern and eastern regions, and eventually captured Baghdad in March 1917. At this time, the war began to extract a toll on civilians. Widespread famine began to devastate the local populations in Persia in early 1917. Local crops withered and the import of foodstuffs from India, Mesopotamia and the United States became nonexistent, due to the use of the local transportation means for war supplies by both sides.
In addition, the Allies refused to pay for local oil, which greatly aggravated the conditions brought on by the drought and famine. Between 1917 and 1919, it is estimated that nearly one-half (9 to 11 million people) of the Persian population died of starvation or disease brought on by malnutrition. Those men fit enough to fight, took up active resistance against the British, who now controlled most of the region. This is all more or less verifiable history, although little known today."

www.payvand.com/news/12/oct/1234.html