Podejmuję ten wątek jeszcze raz jako, że ciągnąca się pomiędzy dwiema osobami dyskusja może być ciężko strawna dla reszty. Możliwość dzielenia wypowiedzi jest wygodna dla dyskutantów, ale już niekoniecznie dla czytających.
Zacznę może od tego, że powinien istnieć logiczny związek pomiędzy cechą, a uprawnieniem. Na przykład gdy rozwinąłeś cechę w postaci wiedzy, to otrzymujesz uprawienie w postaci: bycia lekarzem, nauczycielem itd. Tymczasem pomiędzy uprawieniem do życia, a cechą w postaci świadomości, czy posiadania układu czy to nerwowego, czy to krwionośnego czy jakiegoś innego nie istnieje żaden logiczny związek. Zdanie: Masz prawo żyć, bo masz świadomość jest pozbawione sensu. Rośliny mają wszak prawo żyć mimo braku świadomości. Prawo do życia jest bowiem przyznawane a priori. Nie dostaje się uprawnień do życia, ani się na nie nie zasługuje ani się do tego uprawnienia nie dorasta. Innymi słowy: Każda istota ma prawo żyć, chyba, że istnieją ważne powody, aby to zmienić. Jak na przykład konieczność ścięcia drzewa by wybudować dom. Tym ważnym powodem nie jest na pewno tak zwane 'życzenie', by nawiązać do popularnego określenia aborcji na życzenie.
Jeśli wolno zniszczyć istotę żywą nie posiadającą świadomości 'na życzenie', to to samo wolno zrobić z roślinami. Ktoś kto ceni sobie kwiatki mógłby powiedzieć: Wolno niszczyć roślinkę na życzenie zanim się pojawia pąki. Taka postawa daje ludziom uprawnienie do zamienienia kuli ziemskiej w kloakę. Co właściwie już ma miejsce.
Czasami jednak zachodzą ważne powody dla aborcji, jak sytuacja gwałtu, patologia płodu, czy zagrożenie zdrowia lub życia matki. Dokonuje się wtedy zabiegu przerwania ciąży na przykład zanim rozwinie się układ nerwowy by nie sprawiać cierpienia. To jednak wcale nie oznacza, że posiadanie układu nerwowego daje uprawnienie do życia, czy bycia człowiekiem. Wartość ma się od początku i dlatego aborcja jest złem, choć w tej sytuacji dokonywanym z ważnego powodu. Fakt, że istnieją sytuacje trudne, gdzie trzeba dokonać wyboru pomiędzy jakimiś wartościami nie sprawia przecież, że te wartości znikają lub zamieniają się w antywartości. I właśnie dlatego sytuacje te są trudne. Zabicie napastnika nie jest odbieraniem mu godności tylko ochroną własnej. Śmierć jest koniecznym skutkiem tej ochrony. A nie celem.
Dlatego istniejący kompromis jest całkiem przyzwoity. Być może można by go było nieco zmodyfikować w jedną bądź drugą stronę. Jego ukrytym założeniem jest idea, że zasadniczo rzecz biorąc każda istota ma prawo żyć. Ot tak po prostu. I właśnie z tego powodu liczba wyjątków od tej zasady powinna być skończona i określona. Przyjęcie którejś opcji skrajnej to wejście na zupełnie inne założenia antropologiczne. Z czego większość osób pewnie nie do końca zdaje sobie sprawę. Wspomniane cztery wyjątki są tak naprawdę jednym: Ochroną własnego życia, o ile rozumieć je szerzej, nie tylko biologicznie. Zdrowie, życie biologiczne matki, czy konieczność zajmowania się dzieckiem z gwałtu lub zdeformowanym naruszają jej szerzej rozumiane życie. Wtedy broni go, co ani nie oznacza, że jej celem jest zabicie, czy odebranie godności płodowi.
Godność ludzka uzależniona od cech jest zmienna i ewoluuje. Z konieczności prowadzi to do wniosku, że nastolatek jest mniej ludzki od dorosłego. Poza tym różne społeczności cenią sobie różne cechy. W kapitalizmie godność ma kapitalista, w socjalizmie - socjalista. W Buddyzmie - istota obdarzona świadomością (opcja Kulmina, co wcale nie znaczy, że jet on buddystą), wreszcie w naturalistycznym ateizmie - istota z rozwiniętym układem nerwowego.
Zarówno całkowity zakaz aborcji jak i aborcja na życzenie są skrajnościami. W pierwszym przypadku arbitralnie wybiera się jedno życie kosztem drugiego. W drugim wprowadza się arbitralne uprawnienia nie zawracając sobie w ogóle głowy ani powodami (wystarczy życzenie) ani szerszymi konsekwencjami dla życia w ogólności.
To kogo w takim razie uratować z płonącego domu gdy można tylko jedną istotę i nie ma czasu? Człowieka czy psa? Jedno i drugie życie ma wartość moralną. Ale ta wartość moralna nie bazuje na takiej lub innej cesze (typu świadomość itp.) Preferuje się człowieka, tak jak własne dziecko zamiast obcego lub własną rodzinę zamiast innej. Godność nie znika ani nie zmniejsza się z tego powodu, że jej posiadacz nie jest preferowany. Inne rodziny nie stoją moralnie niżej od naszej.
Albo czy przyjęcie założenia, że wszelkie życie posiada wartość moralną nie prowadzi do absurdu? Bo skoro morula posiada wartość moralną, to może i molekuły, z których się składa?
A czy wartość estetyczna obrazu przenosi się na wartość estetyczną farb albo poszczególnych kawałków? Za kawalątek wartościowego obrazu nikt nie da złamanego grosza, o ile nie będzie się spodziewał, że kawałki będzie można choćby posklejać. A może wartość przyjaźni przenosi się na komórki ciała osób w niej pozostających?
To o czym tu mowa, to żaden absurd logiczny, tylko prosty skutek nieuznania życia za wartość.
Na podstawie tego co napisałem widać też wyraźnie, że aborcja nie jest tylko sprawą prywatną, czyli nie może być rozpatrywana tylko i wyłącznie w kategoriach wtrącania się w czyjeś sprawy.
Ktoś mógłby w tym momencie zaoponować i stwierdzić, że 'życzenie' najczęściej wynika z ochrony szerzej rozumianego życia. Jednak dowolność przekłada się chyba jednak ostatecznie na mniejszą ostrożność.