Środowiska prokremlowskie w Polsce przyjęły strategię torpedowania każdej krytyki polityki Kremla rzekomą rusofobią Polaków. Tymczasem ocena Rosji jest w Polsce umiarkowana. Wiele krajów Europy ma bardziej negatywny stosunek do Rosji niż Polacy. Ocena ta jest u nas taka sama jak we Francji, która tradycyjnie prowadzi dość prorosyjską politykę. Ergo: nasza polityka wobec Rosji nie wynika z żadnej rusofobii o jakiej dziamgają środowiska postkomunistyczne, lecz z tego, że Rosja prowadzi politykę neoimperialną wobec Europy Środkowej, dyktowaną logiką stref wpływów a nie partnerstwa.



Nota bene w obu europejskich uniach politycznych: europejskiej i euroazjatyckiej wytworzyły się analogiczne tendencje polityczne: kraje Europy Środkowej mają przypisany status (neo)kolonialny i wszelkie próby środkowoeuropejskie mające na celu budowę bardziej partnerskich relacji spotykają się z ostrą reakcją, choć na wschodzie metody są bardziej azjatyckie. Warto jednak pamiętać, że kremlowskie próby budowy jednego państwa związkowego wobec Białorusi są analogiczne do prób zamiany UE w quasipaństwową strukturę federacyjną. Obecne próby przygniatania Białorusi szantażem energetycznym są analogiczne wobec brukselskiego nacisku na polski węgiel oraz różnorakich prób nakładania sankcji za wprowadzanie w Polsce rozwiązań takich, jak w innych krajach zachodnich. Retoryka quasiprawna maskuje faktyczny cel tych środków politycznych, którym jest bezwzględne tępienie środkowoeuropejskich prób przełamania (neo)kolonialnego statusu.
Nadzorcy neokolonii szczują Polskę i Białoruś zarzutami rozwalania unii. W Polsce mamy bredzenia o Polexicie, zaś na Białorusi pokazuje się rosnącą niechęć do sojuszu z Rosją i coraz większą sympatię do UE. Pewne jest jednak, że oba byłe kraje Rzeczypospolitej, Polska i Białoruś, chcą być w swoich uniach, bo dają nam one wymierne korzyści. Unia wschodnia daje korzyści Białorusi, zaś unia zachodnia - Polsce. Chcemy być po prostu w naszych uniach na bardziej równorzędnych zasadach.