>Spójrzcie na westerny i ich ewolucję w antywesterny. Kiedyś "High Noon", teraz "Django"...


Fakt że powstają takie filmy jak antywestern "Django" wystawia specyficzne świadectwo zachodniej cywilizacji. Z jednej strony jest to jej wielka zaleta - że potrafi tak krytycznie na siebie spojrzeć i dokonać obrachunku z dawnym stereotypem. Z drugiej strony jednakże może być to traktowane jako przejaw jej słabości, schyłku czy nawet degeneracji.
Problem bowiem jest w tym, ze żadna z pozostałych wielkich cywilizacji nie sięgnęła poziomu cywilizacji zachodniej i nie jest w stanie dokonywać podobnych lustracji i obrachunków z przeszłością i z dominującymi archetypami. A to może oznaczać, iż cywilizacja zachodnia wystawia się na cios we wrażliwe miejsce ze strony mniej wyrafinowanych i bardziej siermiężnych konkurentek.
Tytułem dygresji. Z dwóch filmów jak wyżej wolę "High Noon". Tarantino ma w sobie coś immamentnie perwersyjnego - i tą jego przypadłością są skażone jego produkcje. Gdybym nie był ateistą twierdziłbym, iż Tarantino to diabeł wcielony.

Nie mam nic do Tarantino, którego filmy lubię, głównie ze względu na dialogi. Jednak trzeba przyznać, że nie jest zbyt wszechstronnym twórcą, siedzi w swym sosie jak Stephen King. Nie jest to wada, bo każdy twórca ma jakiś styl i określone zainteresowania. Ciężko w ogóle mówić o wszechstronności, być może jedni są bardziej charakterystyczni a inni mniej. Mnie się marzy np. film osadzony w starożytnym Rzymie, gdzie aktorzy mieliby kwestie w języku łacińskim. Co do filmów to "Andriej Rublow" robi na mnie szczególne wrażenie bo jest niedopowiedziany, trzeba się domyślać wielu rzeczy (jest poskładany z grubo ciosanych elementów). Europejczyk patrzy z góry na Amerykanina jeżeli chodzi o kulturę, jest u nas większą różnorodność, która jest wadą i zaletą równocześnie ale w tym, konkretnym przypadku to zaleta. To już był jakiś czas temu (bo 60-70 lat), gdy Tolkienowi zarzucano, że w jego książkach nie ma seksu i w ogóle kobiety są tylko w tle wydarzeń. Że jest tam naiwny podział na dobro i zło że w ogóle to jakieś nierealne (no bo fantastyka jest realna). Dzisiaj też można się spotkać z opinią, że coś było wygładzone, wypięknione aż robi się niedobrze. O dziwo latające flaki i strugi krwi nie przeszkadzają