Po zakończeniu II wojny światowej żydowscy kolaboranci nazistów traktowani byli jako tacy przez izraelski wymiar sprawiedliwości i - w konsekwencji - skazywani na stosowne kary za przewiny których się dopuścili. W ciągu dwudziestu lat jednakże doszło do radykalnej ewolucji w traktowaniu takich podsądnych, bowiem z katów przedzierzgnęli się także w ofiary Holokaustu, ze wszystkimi konsekwencjami tego faktu. O ile jednakże żydowscy kolaboranci nazistów uzyskali status jak wyżej i zostali z automatu ekskulpowani - o tyle nieżydowscy kolaboranci nazistów takiego statusu nie otrzymali, co więcej żydowska propaganda tym mocniej i hałaśliwiej zaczęła podkreślać ich rolę w dziele holokaustu. Przypadek jak wyżej jest wyśmienitym, wzorcowo wypreparowanym przykładem na trybalną, talmudyczno - starotestamentową, zdublowaną etykę Żydów która wynosi ich ponad wszystkich innych i przyznaje i m szczególny status i przywileje.
Rozumiem doskonale, iż można ekskulpować żydowskiego kapo czy szmalcownika, wskazując na specyficzne uwarunkowania w jakich mógł się znajdować. Jednakże taką samą zasadę musimy stosować do kapo czy szmalcownika z innej nacji. Jeżeli tego nie robimy - tworzymy moralny apartheid. Radykalna zmiana w traktowaniu żydowskich kolaborantów nazistów przez izraelski wymiar sprawiedliwości była logiczną konsekwencją wdrażania w życie przez Żydów konceptu "holocaust industry" oraz kształtowania nowej świeckiej żydowskiej religii, religii holokaustu. W tej nowej strategii ideologicznej, nie było miejsca dla Żyda prześladowcy, wszyscy Żydzi musieli zyskać miano/status ofiary.
Zainteresowanych problemem odsyłam do podlinkowanego materiału na temat, stanowiącego fragment książki Dana Porata "Bitter Reckoning: Israel Tries Holocaust Survivors as Nazi Collaborators".

"It was only after the establishment of the State of Israel and after a repeated demand from a high-ranking police officer that the Ministry of Justice drafted a bill setting up a system for trying functionaries in criminal court, where they would face their accusers. The Nazis and Nazi Collaborators Punishment Law, passed by the Knesset in 1950, inaugurated what became known as the kapo trials, which would go on for the next 22 years.
Over those two decades, the kapo trials went through four main phases, moving from an initial perception of Jewish ghetto and camp functionaries as perpetrators equivalent to the Nazis to a final perception of them as victims."

"Initially, when I began poring over the thousands of pages of transcripts of these trials, I had a hard time taking a position about the appropriateness of prosecuting these alleged collaborators. At first I asked myself how one could judge those who had gone through hell on earth, men and women who had lost entire families, experienced unimaginable hunger, and lived under conditions of brutal oppression, striving only to survive. Then I began reading the harsh stories recounted by survivors in the courtrooms, and my view swung to the opposite side. One witness described how, in 1942, the commander of the Jewish police entered the town orphanage, climbed to the attic, found dozens of pale children, dragged them down the stairs, and handed them over to the Nazis to be transported to Auschwitz. Was this not an act that deserved punishment? Yes, I thought, it was the Nazis who had subjected these women to the inhumane conditions of the camp, but did the status of victim permit the kapo to beat this inmate and many others so viciously, even when no German was in sight?"

time.com/5710303/nazi-collaborator-trials/